Σπήλαιο σπάνιας ομορφιάς μακριά από καταστροφικές παρεμβάσεις και λεηλασία
Της Ελένης Βασιλάκη
Ο κόσμος, γενικότερα, των σπηλαίων είναι πολύ όμορφος, όταν όμως τα σπήλαια δεν είναι εύκολα προσβάσιμα και σχεδόν άγνωστα στον άνθρωπο τότε η ομορφιά τους μεγενθύνεται, γιατί παραμένουν μακριά από καταστροφικές παρεμβάσεις και λεηλασία.
Το ανέγγιχτο πάνω στο διάκοσμο τους είναι εμφανές, ενώ διαφέρουν ακόμα και τα χρώματα στους σταλακτίτες, στους σταλαγμίτες και σε κάθε άλλο σχηματισμό με τον οποίο η μητέρα φύση τα κοσμεί. Αυτή την ομορφιά, που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις, αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στο εσωτερικό του ανώνυμου σπηλαίου στην ευρύτερη περιοχή της Τυλίσου, άγνωστου ακόμα και στους ντόπιους.
Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το σπήλαιο θα ήταν άγνωστο και στους επαγγελματίες σπηλαιολόγους αν κάποια έργα εκβραχισμού που έγιναν στην περιοχή δεν κατέστρεφαν ένα μεγάλο τμήμα του αποκαλύπτοντας μια μικρή οπή, μέσω της οποίας οδηγήθηκαν στις εντυπωσιακές, μικρές σε μέγεθος, αλλά πάμπλουτες σε διάκοσμο αίθουσες του.
Ήταν ένα “τυφλό” σπήλαιο, όπως το αποκαλούν οι σπηλαιολόγοι, από εκείνα που υπάρχουν κάτω από τη γη χωρίς να έχουν εμφανείς εισόδους.
Μετά τις εργασίες που έφεραν στο φως το σπήλαιο αποκαλύφθηκε μια μικρή είσοδος διόλου άνετη και δύσκολα προσβάσιμη. Ίσα που χωράει έναν άνθρωπο για να κατέβει κάτω 1,5 με 2 μέτρα και να δει πως μπορεί σκυφτός και έρποντας να προχωρήσει πιο μέσα, όπου και ανακαλύπτει ένα θαυμαστό κόσμο.
Η ανωνυμία έσωσε τους σχηματισμούς
Σχηματισμοί που μοιάζουν με μέδουσες, πολυάριθμες πολύχρωμες “κουρτίνες”, λευκοί σταλακτίτες και κολώνες, σταλαγμίτες σε ανέλπιστους χρωματισμούς, λαμπερός λιθωματικός διάκοσμος, από εκείνους που δε συναντάς συχνά, κατακλύζουν όλο το χώρο και σε κάνουν να μην ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις.
Βέβαια πριν καν μπει κάποιος σε αυτό το σπήλαιο ξέρει πως στο εσωτερικό του θα συναντήσει πλούσιο διάκοσμο. Οι βράχοι που βρίσκονται εξωτερικά, σε μια μεγάλη έκταση και φάνηκαν μετά από τις ανατινάξεις είναι γεμάτοι λιθωματικό διάκοσμο σε έντονο καφέ-πορτοκαλί χρώμα.
Από τη μια βλέποντας όλο αυτό το απίστευτο σκηνικό μπορεί να σκεφτεί κάποιος πως αν δεν είχαμε την ανθρώπινη επέμβαση, έστω με αυτό το δραματικό τρόπο, ίσως και να μη μαθαίναμε ποτέ την ύπαρξη του εν λόγω εκπληκτικού σπηλαίου.
Από την άλλη όμως εύλογα έρχεται η σκέψη μήπως τελικά όσο λιγότερα ξέρουμε τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπάρχει κάποια θαυμάσια φυσικά δημιουργήματα, σαν το ανώνυμο σπήλαιο της Τυλίσου, να σωθούν και να μην καταλήξουν χωματερές και μάντρες προβάτων;
Γιατί δυστυχώς όσο περίεργο κι αν ακούγεται τα περισσότερα σπήλαια στην Κρήτη έχουν υποστεί ανεπανόρθωτες καταστροφές.
Όσα έχουν μεγάλες και εύκολα προσβάσιμες εισόδους και είναι κοντά σε κατοικημένες περιοχές έχουν γίνει μάντρες για ζώα. Όσα είχαν λατρευτικό χαρακτήρα έπεσαν θύματα λαθρανασκαφέων, ενώ τα υπόλοιπα που έπεσαν στην αντίληψη δήθεν φυσιολατρών είδαν το διάκοσμο τους να σπάει και να γίνεται σουβενίρ αλλά και τα τοιχώματα τους να γεμίζουν με συνθήματα και ονόματα.
