Το παρακάτω περιστατικό συνέβη στο 1o Δημοτικό Σχολείο του Γαζίου και είναι εντυπωσιακό να δούμε τις πρώτες αντιδράσεις, τους προβληματισμούς και τις προτάσεις μικρών μαθητών της δευτέρας τάξης για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Το περιγράφει γλαφυρά η δασκάλα της τάξης που εκείνη την ώρα διόρθωνε διαγωνίσματα και δε συμμετείχε στη συζήτηση και φυσικά τα παιδιά δε γνώριζαν ότι τα άκουγε η κυρία τους.
Κ ενώ ειπώθηκε ότι ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία τα παιδιά συζητάνε όσο ζωγραφίζουν και λένε:
-Ποιον να πάμε να βοηθήσουμε;
-Να βοηθήσουμε την Ουκρανία γιατί είναι πιο αδύναμοι.
-Μα άμα πάμε με τους Ουκρανούς θα πεθάνουμε σίγουρα.
-Να πάμε τότε με τους Ρώσους, αλλά πώς θα βοηθήσουμε τους Ουκρανούς που χρειάζονται πραγματική βοήθεια;
-Να μην βοηθήσουμε κανέναν τότε.
-Ή να βοηθήσουμε οι μισοί τους Ουκρανούς και οι άλλοι μισοί τους Ρώσους.
-Μα θα σκοτωθούμε.
– Όχι εμείς, οι μπαμπάδες μας.
-Και μετά η μαμά μας θα τα κάνει όλα μόνη της;;;;
-Ειδικά άμα έχει και μωρό θα είναι πολύ δύσκολο.
-Η μαμά θα μπορεί να παντρευτεί άλλον μπαμπά άμα ζορίζεται πολύ.
-Εγώ λέω να σταματήσει ο πόλεμος και να μην πεθάνει κανείς.
