Οι τρομερές μάχες στο Μαλεβίζι και ένας Κοκκινίδης θεριό ανήμερο να εφορμά Κένταυρος
κατά των Κιρκάσιων Οθωμανών
Το 1866-1868 , στο Μαλεβίζι οι οπλαρχηγοί , πολεμούν σα λιοντάρια κατά τον εχθρών που
βεβηλώνουν, ταπεινώνουν και εξοντώνουν τους χριστιανούς, και το μόχθο τους.
Την 1 η Σεπτεμβρίου 1867 ,εκατό Κρουσανιώτες με τη βοήθεια του Ηρακλή Κοκκινίδη ,
έδωσαν λυσσώδη μάχη στο Πενταμόδι. Τελικώς και μετά από ενισχύσεις από τα
εθελοντικά σώματα του Μήτσα και Βλαχιά ένα στρατιωτικό απόσπασμα του Κόρακα και
του Βλαχάκη, κατάφεραν να καταλάβουν το χωριό και να τρέψουν σε άτακτη φυγή τους
Τουρκοκρητικούς, αναγκάζοντάς τους να κλειστούν στον Άγιο Μύρωνα.
Στις 22/ Σεπτέμβρη έφτασε στο λιμάνι της Σούδας ο Μεγάλος Βεζύρης Ααλή Πασάς.
Έχοντας στόχο να καταπνίξει την επανάσταση. Και μάλιστα έφερε μαζί του προσωπικότητες
με θέση και δύναμη , όπως το Μητροπολίτη Ηρακλείου Διονύσιο , τον ιατρό Σάββα και
άλλους , αλλά και αρκετό χρυσό για να εξαγοράσει τις συνειδήσεις των οπλαρχηγών.
Έκτισε και υποδομές για την στρατιωτική οχύρωση των Τούρκων.
Όμως πεισματάρηδες οι Μαλεβιζιώτες επαναστάτες, πώς να το κάνουμε, δεν αφήναν τους
κατακτητές σε χλωρό κλαδί και πώς να συμβιβαστείς με τη δουλοπρέπεια και τη σκλαβιά,
όταν η άλλη Ελλάδα ανάσαινε λεύτερα.
Στις 6 Νοεμβρίου η τουρκική φρουρά του Αγίου Μύρωνα κατευθύνθηκε προς τα χωριά
Άνω και Κάτω Ασίτες με σκοπό να τα πυρπολήσει . Οι επαναστάτες πρόλαβαν την
τουρκική φρουρά στο χωριό Νίσι , κοντά στην Πυργού. Εκεί έλαβε χώρα μια τρομερή
συμπλοκή. Ο αρχηγός Ηρακλής Κοκκινίδης πληγώθηκε από σφαίρα η οποία διαπέρασε
το στήθος του και καρφώθηκε στην ωμοπλάτη του.
Μια πάλη σώμα με σώμα του αγωνιστή Γεώργιου Ξυλούρη, με Τούρκο που σημάδευε με
το όπλο του , τον Κοκκινίδη, έσωσε τον Κοκκινίδη από τα χειρότερα. Ο Γιώργος Ξυλούρης ,
που του δόθηκε το παρατσούκλι ο «αδόνταρος» , παλεύοντας σώμα με σώμα με τον
Τούρκο, κατάφερε με μια δαγκωνιά στο λαρύγγι του Οθωμανού να τον ακινητοποιήσει. Ο
Ηρακλής Κοκκινίδης παρέμεινε στο άλογό του μέχρι τη λήξη της μάχης. Έπειτα τον
μετέφεραν στο Σάρχο όπου ο γιατρός Οικονομίδης του αφαίρεσε τη σφαίρα .
Κατόπιν τον πήγαν στην Μονή Αγίου Παντελεήμονα στο Φόδελε, σε ένα πρόχειρο
νοσοκομείο , ώσπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και έπειτα νοσηλεύτηκε στην
Αθήνα μέχρι την πλήρη αποκατάστασή του.
Αν αναρωτιέστε αν αυτό το συμβάν , στο οποίο παραλίγο να χάσει τη ζωή του ο Κοκκινίδης
τον απέτρεψε από τις μάχες για την απελευθέρωση, σας έχουμε μαντάτα. Ατρόμητος
αναστήθηκε και ξανά στη Δόξα με πείσμα και ορμή τραβά.
Το βράδυ της 17 ης Φεβρουαρίου 1868 , ο αρχηγός Ηρακλής Κοκκινίδης επέστρεψε στην
Κρήτη με το πλοίο, θεραπευμένος με ισχυροποιημένο δυναμισμό καθώς η θερμή υποδοχή
που του επιφύλασσαν ο βασιλιάς και η Βασίλισσα, αλλά και οι εφημερίδες της εποχής
τον έκαναν να νιώθει ακόμα πιο βαριά την ευθύνη της αντίστασης κατά των Οθωμανών.
Στις 2 Μαρτίου 1868 περίπου 2.000 τακτικός και άτακτος στρατός Τούρκων
στρατοπέδευσε στο Γάζι. Δυτικά του Μαλεβιζίου. Ασίτες, Κρουσώνα, Μονή Ιερουσαλήμ,
Λουτράκι, Γωνιές Φόδελε, οι επαναστάτες , οργάνωναν την επόμενη λυτρωτική τους
κίνηση. Την ίδια μέρα ο Ηρακλής Κοκκινίδης σφυρηλατημένος στη μάχη, μόλις 26 ετών, με
τη συνειδητότητα ότι η ζωή του είναι το ευ αγωνίζεσθε με κύπελο τη λευτεριά, αποφασίζει
να δράσει με μια ομάδα επαναστατών κατά των στρατοπεδευμένων Οθωμανών
Το Σάββατο μεσημέρι , με 150 στρατιώτες και 15 Κενταύρους, όπως έλεγαν τους Κρήτες
έφιππους, και με σημαιοφόρο τον Αναστάσιο Γιακουμιδάκη, οι Κρήτες εφορμούν.
Ονόματα εμπίστων αγωνιστών που γνωρίζουμε : Αγγελιδάκης, Μαροστεφανής,
Καλημεράκης, Κολυβάκης, Μπαμπουκογιάννης, Βερδαλαχάς, Γωνιανός Γιώργος,
Μακριδάκης, Αδόνταρος, Γωνιανός Νικόλας, τσαφαντάκης, Τζουνιάς,
Ανδρεαδάκης,Κοκολάκης, Κοκολογιάννης, Αναγνώστης)
Κι ενώ τους είχαν τρέψει σε φυγή οι Κρήτες, τους Κιρκάσιους Οθωμανούς και τους
Τουρκοκρητικούς, άρχισαν οι κανονιοβολισμοί από τα τούρκικα αραγμένα πλοία στον
κόλπο του Αλμυρού. Ο Ηρακλής τότε με τους άνδρες του οπισθοχώρησαν προς την
τοποθεσίς «Βαγιδάκια». Έφιππος κένταυρος ο Ηρακλής όρμησε μη μπορώντας να
τιθασεύσει το μένος του κατά των Οθωμανών καταπάνω τους. Δέχτηκε ομοβροντία πυρών
από κρυμμένους σε ένα αγροτόσπιτο Κιρκάσιων Οθωμανών. Μια βολίδα τον χτύπησε και
ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί πάνω στο άλογό του. Πάνω από το σώμα του αγωνιστή
δόθηκε σκληρή μάχη . Από τη μια οι συναγωνιστές του που ήθελαν να αποτρέψουν τη
βεβήλωση του σώματός του και από την άλλη τα αρπακτικά , που έπεφταν στήφη
,μανιασμένα, πάνω στο νεκρό.
Το ποίημα του Αναγνώστη Ζαχαριάδη αναφέρει :
« Τα όπλα του τα επήρε ο Στεφανής Μαράκης
Και τη φοράδα επήρε ο Μελέτιος Καλημεράκης .
Ετούοι ετρομάξανε και στη φυγή το ρίξαν
Κερκέζοι τρέξαν με ορμή τον Ηρακλή τυλίξαν.
Και τον εκρεωκόβγανε κ ήσανε σωριασμένοι.
Οι Κρουσανιώτες ήσαν κάτω κατεβασμένοι
Και παίξασί τος στο σωρό όλοι μια παταριά
Του Ηρακλή οι σύντροφοι είδανε σωτηρία
Οι θελονταί σταθήκανε θέσερις καλές βαστούνε
Οι Κρουσανιώτες με ορμή Κερκέζους κυνηγούνε .
Κερκέζοι σκοτωθήκανε πίσω πισθοχωρούνε
Τέσσερεις ίππους πήρανε Κρουσώνα τσι δηγούνε.
Όμως τα στήφη των εχθρών τελειωμό δεν έχουν . Το σώμα του Ηρακλή , κατακρεουργήθηκε
και σε σακί η καρδιά του αγωνιστή έκλαιγε ματωμένη. Ήταν 26 ετών δε γνώριζε ορμήνια,
ακόμα κι όταν ο Κόρακας θέλησε να τον εμποδίσει καθώς δεν ήταν έτοιμοι, εκείνου η ορμή
ήταν ποτάμι τρομερό, που έβγαινε κατακόκκινο στην λίμνη Αχερουσία.
Και ο αρχηγός Κρανιώτης σκοτώθηκε το ίδιο Σάββατο.
Ο Κόρακας εδάκρυσε εκείνη την ημέρα
Που έχασε δυο αρχηγούς τους έφαγε η σφαίρα
Το όνομα των αρχηγών πάντοτε θα γροικάτε
Και όσοι ανγνώθετε να τους εσυγχωράτε.
