Όταν ο πόνος των απλών ανθρώπων γίνεται πίκρα που κατακλύζει την ψυχή αυτή εγείρεται και αποζητά το δίκιο…Πόσο άδικος ο χαμός για το 12χρονο αγγελούδι.. Ο πόνος εκφράζεται στο μοιρολόι της Χαριστή Φανουράκη Κουκουμπεδάκη
Γράφει η Χαριστή Φανουράκη Κουκουμπεδάκη
Τα λόγια μου φτωχά μα πως άλλιώς να παρομοιάσω αυτό το μυρισμένο βιολάκι που έφυγε στον ολιοπρώτο του ανθό αφήνοντας πίκρα όχι μόνο στην οικογένειά του μα και σ’ όλο τον κόσμο.
Μαυρονεφάλιασε η Μεσαρά στο άκουσμα του αδόκητου μισεμού της….
Ότι και να πει κανείς στους άτυχους γονείς της δεν βρίσκονται λόγια παρηγοριάς.
Ο Θεός όμως με τον τρόπο του μπορεί και θα μεριμνήσει.
Ας είναι στου Παραδείσου τους μπαξέδες και να μην ξανασυμβεί στους τόπους μας να φεύγουν άδικα των αδίκω οι άνθρωποι….
Αγλαΐα μας…..
Ποιά μαύρη μπόρα πέρασε βιολάκι μυρισμένο
και σ’ έσπασε και σ’ άφηκε
ξερό και μαραμένο..
Ποιά ώρα… ποιά κακή στιγμή κόρη του μαλαμάτου
πέρασε και σε ρήμαξε κι έπεσες του θανάτου…
Μελαχροινό μου γιασεμί
καλής γεννιάς φυντάνι
ποιός λυσσασμένος άνεμος σ’ έχει φυλλομαράνει…
Ποιά καταιγίδα… ποιός καιρός σου ζήλεψε στα κάλλη
μοσκο-δροσοβιολάκι μου
κι είπε να σε ξεβγάλει…
Τση μυροβόλας Άνοιξης
λευκό τριανταφυλλάκι
ποιός σ’ έκοψε κι η μάνα σου είναι να πιεί φαρμάκι…
Κι ο κύρης σου ‘νεστουλουχά που σπάσαν τα κλαδιά σου
κι επιάσανε φύλλα φτερά στη γης τα πέταλά σου…
Πε μου ποιός ντερτιλής βοριάς
σύρριζα σ’ έχει κόψει
μελαχροινό βιολάκι μου κι έχεις χλωμή την όψη….
Ποιά χέρα σε πετσόκοψε
του Χάρου ποιό δραπάνι
ποιά μοίρα σε κουτσούκλισε
κι ο νους μας δεν το βάνει….
Στον ολιοπρώτο σου ανθό πριχού να βλαστοσύρεις
εμέλλουντο βιολάκι μου βάσανα να παρτίρεις…
Του Παραδείσου το μπαξέ βιόλα μου εδά στολίζεις
και του
γαρέφαλου τ’ ανθού
τ’ άρωμα θα σκορπίζεις…
Ο Θιός θα ποστουμπώνεται βιόλα ‘πό τ’ άρωμά σου
ώρα που θα μυρίζεται τα μοσκοπέταλά σου…
Ψυμιδευτό βιολάκι μου πριχού ξεμπουμπουκιάσεις
το τυχερό σου ήτονε
τη νειότη σου να χάσεις…
Τ’ Απριλο-Μάη λούλουδο
τσ’ άνοιξης βιόλα πρώτη
κρίμά ‘σουν γιατί μίσεψες στην ακριβή σου νειότη….
