Με λόγια βαθιά, προσωπικά και γεμάτα κρητική ψυχή, η διακεκριμένη μαντιναδογράφος Στέλλα Αλεξάκη καταθέτει μια ξεχωριστή ποιητική σκέψη γύρω από τον θάνατο, τη μνήμη, την αγάπη και την ελπίδα πως η ζωή δεν τελειώνει πραγματικά.
Η Στέλλα Αλεξάκη έχει σημαντική παρουσία στον χώρο της κρητικής παράδοσης. Έχει γράψει βιβλία, ενώ πολλές μαντινάδες της έχουν μελοποιηθεί από Κρητικούς καλλιτέχνες, αποκτώντας τη δική τους θέση στη σύγχρονη μουσική και λαϊκή παράδοση του νησιού.
Στο νέο της κείμενο, μιλά ανοιχτά για τον θάνατο, όχι με φόβο, αλλά με αποδοχή και μια βαθιά αίσθηση συμφιλίωσης.
Οι στίχοι της μοιάζουν περισσότερο με προσωπική παρακαταθήκη προς τους ανθρώπους που αγαπά.
«Πολλές φορές η σκέψη μου
Στο θάνατο γυρίζει…
Χωρίς να με απασχολεί…
Ούτε να με φοβίζει…
Γιατί χω ανθρώπους που αγαπώ
Πολλούς νεκροφιλήσει
Κι όταν τελειώνει αυτή η ζωή …
Άλλη ζωή θα αρχίσει….
Και γράφω σε λευκό χαρτί…
Με κόκκινο μελάνι….
Όταν μισέψω… Δάκρυα
να βγάνετε δεν κάνει
Μόνο να κάνετε σταυρό…
Και να μου συγχωράτε
.και μαύρα μη φορέσετε…
Μην κλαίτε …να γελάτε
Και να ναι ο τάφος ταπεινός…
Μ ένα μικρό καντήλι…
Απού θα μου τ ανάβουνε
Δύο συγγενείς και φίλοι
Μόνο μία χάρη …
Να κρατεί το φέρετρο μου ο γιος
Δύο αγαπημένα ανίψια μου
Κι αν έχω κι ο γαμπρός μου…
Αν πάλι δεν αντέχουμε
Το …βάρος δεν πειράζει…
Να ναι καλά… Και η στερνή
Η πεθυμιά μου αλλάζει…
….
Θα μαι καλά και με ειδικούς
που μου έλειψαν θα σμίγω…
Κι στο όνειρο σας θα ρχομαι
Α θέτε ποτέ λίγο….
Κι όντε θα με φωνάζετε ..
Θα ν έρχετε η ψυχή μου…
Να σας φύλα κι όπως κι ΕΔΑ
Να φέρνει την ευκή μου…
Κι αν κάποιους τούτη μου η γραφή…
Τρομάξει και πικράνει…
Συγνώμη μα η σκέψη μου
Αυτά τα λόγια βάνει…
Να ζείτε κάθε μία στιγμή
Μ αγάπη και γαλήνη..
Και κάθε μέρα
Μια γλυκιά
Ελπίδα να αφήνει…
