Η αθέατη και συχνά επίπονη πλευρά της ελληνικής υπαίθρου περιγράφεται από ένα περιστατικό που μας μεταφέρθηκε και το καταγράφουμε.
Πίσω από τους αριθμούς, τις προθεσμίες και τις γραφειοκρατικές διαδικασίες για την ενεργοποίηση των αγροτικών δικαιωμάτων, βρίσκονται και άνθρωποι μεγάλης ηλικίας που καταβάλλουν δυσανάλογη προσπάθεια για να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο και το βιός τους.
Την Δευτέρα που μας πέρασε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων πήρε το λεωφορείο από το χωριό του προκειμένου να πάει στα γραφεία της Ένωσης για τις επιδοτήσεις. Αποβιβάστηκαν στο Γιόφυρο, υπό καταρρακτώδη βροχή και πήραν αντίθετη κατεύθυνση με αποτέλεσμα να βρεθούν τελικά στον Εσταυρωμένο. Ευτυχώς μια ευσυνείδητη οδηγός τους παρέλαβε και τους οδήγησε στον προορισμό τους.
Η εικόνα δύο ηλικιωμένων που ταξιδεύουν από το χωριό τους, αντιμετωπίζουν την ταλαιπωρία της βροχής, την έλλειψη επαρκούς καθοδήγησης και την απώλεια προσανατολισμού μέσα στην πόλη, απλώς και μόνο για να υποβάλουν μια αίτηση επιδότησης, αναδεικνύει καταρχάς την εξάρτηση και η πίεση του αγροτικού κόσμου. Η αγωνία να μην χαθούν τα δικαιώματα αναγκάζει ακόμα και ανθρώπους προχωρημένης ηλικίας να εκτεθούν σε σωματική ταλαιπωρία και κινδύνους.
Μέσα στην ταλαιπωρία και την αδιαφορία της καθημερινότητας, η χειρονομία της οδηγού που σταμάτησε να βοηθήσει δείχνει ότι η ανθρώπινη ενσυναίσθηση παραμένει το μοναδικό δίχτυ ασφαλείας όταν τα συστήματα και οι υποδομές αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τους πιο ευάλωτους.
Το γεγονός αυτό πρέπει να λειτουργήσει ως μια υπενθύμιση ότι πίσω από τις αγροτικές επιδοτήσεις δεν υπάρχουν μόνο ΑΦΜ και αιτήσεις, αλλά ηλικιωμένοι άνθρωποι του μόχθου που δικαιούνται μεγαλύτερο σεβασμό, καλύτερη εξυπηρέτηση και ουσιαστική μέριμνα.
Χ.Κ.
