Γράφει η Ρένα Γ. Τζωράκη*
Στη μνήμη της Ιωάννας Τζωράκη – Αθάνατη μέσα μου
Σαν σήμερα… μια καρδιά σταμάτησε, αλλά μια Αγάπη δεν έσβησε ποτέ.
Πέρασαν 15 χρόνια, κι όμως… είναι σαν χθες.
Σαν ένα γλυκό όνειρο που δεν θέλεις να τελειώσει.
Η μανούλα μου έφυγε για την αιωνιότητα.
Μετά από μια σκληρή, άνιση μάχη με τον καρκίνο, αποχωρίστηκε τα γήινα,
αθόρυβα, ευγενικά, όπως ακριβώς έζησε: με αξιοπρέπεια, στοργή και φως.
Η απουσία της, φωνάζει ακόμη.
Τις νύχτες που σωπαίνω, την ακούω.
Τις μέρες που κουράζομαι, την νιώθω να με σπρώχνει μπροστά.
Μου λείπει η μυρωδιά της, το άρωμά της,
εκείνη η ζεστή της αγκαλιά που χώραγε όλο μου τον κόσμο μέσα.
Αυτές τις μέρες που το σώμα μου δοκιμάστηκε — με το κάταγμα στο πόδι —
την σκεφτόμουν διαρκώς.
Θα τα άφηνε όλα για να σταθεί δίπλα μου.
Θα μου ετοίμαζε φαγάκι, θα μου έλεγε λόγια παρηγοριάς,
θα γινόταν η σκιά μου.
Ήξερε να αγαπάει έμπρακτα, βαθιά, ολοκληρωτικά.
Κι εγώ, από ένστικτο σχεδόν, έκανα ό,τι θα μου έλεγε εκείνη:
«Μη φοβάσαι. Θα περάσει. Εσύ είσαι ο καπετάνιος του εαυτού σου.»
Μεγαλείο ψυχής… μέχρι το τέλος.
Η αγάπη της δεν έφυγε ποτέ.
Κατοικεί μέσα μου. Τη φέρνω μαζί μου σε κάθε βήμα,
σε κάθε προσευχή, σε κάθε σιωπή.
Με στήριξε στα εύκολα και στα δύσκολα… και τώρα,
παρ’ ότι απουσιάζει σωματικά, είναι πιο παρούσα από ποτέ.
15 χρόνια.
Κι η Μνήμη της δεν έχει ξεθωριάσει ούτε στιγμή.
Πώς να ξεχάσεις μια μάνα;
Πώς να ξεχάσεις το ήθος, την ευγένεια, την καλοσύνη, την Ανθρωπιά της, τις Αρχές της, την Σιωπηλή Δύναμή της;
Η ζωή της ήταν παράδειγμα.
Η αποχώρησή της, γαλήνια σαν προσευχή.
Μα η ψυχή της, φτερούγισε σε τόπους φωτεινούς,
εκεί που οι ψυχές δεν πονάνε, μόνο αγαπούν.
Και σκέφτομαι…
Πόσο ευλογημένος είναι ο άνθρωπος που φεύγει γεμάτος από την Αγάπη των οικείων του.
Πόσο όμορφο να αφήνεις πίσω σου φως, ανάμνηση, παρακαταθήκη.
Μαμά μου…
Σε σκέφτομαι και σ’ αγαπώ κάθε μέρα.
Δεν περνά στιγμή που να μη νιώθω την παρουσία σου.
Μου λείπεις.
Κι όμως είσαι εδώ.
Σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου.
Σε κάθε χαμόγελο των παιδιών μου.
Σε κάθε φορά που προσφέρω, που αντέχω, που συγχωρώ…
Σε κάθε φορά που αγαπώ, όπως αγάπησες κι εσύ.
“Ένα ανοιγόκλειμα του ματιού η ζωή μας”, έλεγες…
Κι όμως εσύ…
Με το ανοιγόκλειμα εκείνο, άφησες μέσα μου το Αιώνιο.
Η κορούλα σου:
Ρένα Τζωράκη-Μανουκάκη
(Πρόεδρος Συλλόγου Συγγραφέων Λογοτεχνών “Κρητών Λόγος”)
