Με ένα άρθρο-παρέμβαση που ανατρέχει στις ρίζες του προβλήματος της λειψυδρίας, ο τέως δήμαρχος Γαζίου, Γιώργος Μαρκογιαννάκης, παρεμβαίνει στη δημόσια συζήτηση για τον Αλμυρό ποταμό.
Ο άνθρωπος που συνέδεσε τη θητεία του με την έναρξη της αγωνιώδους προσπάθειας για την ίδρυση της πρώτης μονάδας αφαλάτωσης —σε μια εποχή που η λέξη
αυτή ήταν σχεδόν άγνωστη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση αλλά και τα Υπουργεία—
καταθέτει την πολύτιμη εμπειρία του.
Εξιστορεί τις χαμένες ευκαιρίες του παρελθόντος, αναφέρεται στο πώς η συνεργασία με το Ηράκλειο μπήκε στις «καλένδες» και εξηγεί γιατί η αξιοποίηση του
Αλμυρού δεν αποτελεί πλέον απλή επιλογή, αλλά αδήριτη ανάγκη, απευθύνοντας
το θεμελιώδες ερώτημα προς την πολιτεία και τους φορείς:
Αλμυρός ποταμός: Αν όχι τώρα, πότε;
Του Γιώργου Μαρκογιαννάκη*
Πριν από πολλά χρόνια, είχα συναντήσει ένα ηλικιωμένο φίλο, ο οποίος μου είπε ότι είχε πάει κάποτε, ένα ταξίδι στη Μικρά Ασία.
Είχε συναντήσει ένα τουρκο-κρητικό, ο οποίος με βαριά κρητικιά προφορά τον ρώτησε: ε΄πιάσετε μρέ το γλυκό νερό του Αλμυρού;
Μετά από λίγα χρόνια, από το 1999 έως το 2010, είχα την τιμή να υπηρετήσω τον τόπο μας, από τη θέση του Δημάρχου Γαζίου.
Ένα δήμο με αλματώδη αλλά άναρχη οικιστική και ανθρωπογεωγραφική ανάπτυξη, χωρίς πολεοδομικό σχέδιο, χωρίς τα απαραίτητα έργα υποδομής, και με χιλιάδες αυθαίρετα κτίρια προς αποπεράτωση.
Η προσέλευση νέων κατοίκων, αλλά και επιχειρήσεων, κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Γαζίου, ήταν δεδομένη.
Η λειψυδρία ήταν προ των πυλών αφού κατά τη θερινές περιόδους, στο Γάζι και στα διαμερίσματα Ροδιάς και Αχλάδας, γινόταν διανομή του νερού κατά περιοχές.
Οι υπάρχουσες-τότε-γεωτρήσεις λειτουργούσαν στα όριά τους.
Η διάνοιξη νέων γεωτρήσεων βελτίωσε κάπως την κατάσταση, χωρίς να θεωρούμε ότι λύσαμε το πρόβλημα για τις ανάγκες των επόμενων χρόνων.
Αλμυρός. Η λύση του προβλήματος της ύδρευσης.
Τότε στέψαμε το ενδιαφέρων μας στον Αλμυρό ποταμό.
Στις 23/2/2001 οργανώσαμε ημερίδα στο Candia maris, με την συμμετοχή όλων των υπηρεσιακών στελεχών, φορέων, αλλά και των μελετητών που είχαν ασχοληθεί με τον Αλμυρό.
Αναλύοντας όλες αυτές τις απόψεις και τις προτάσεις που κατατέθηκαν, καταλήξαμε στο συμπέρασμα, ότι οι παρεμβάσεις αυτές έχουν τεράστιο οικονομικό κόστος, ότι είναι υπέρ-τοπικού ενδιαφέροντος, και ότι θα πρέπει να γίνουν με την πολιτική βούληση και τη χρηματοδότηση του κράτους.
Όμως εμείς έπρεπε να δώσουμε λύση στο πρόβλημα της λειψυδρίας που είχαμε στο δήμο μας.
Έτσι, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δ/Σ Γαζίου στραφήκαμε στη λύση της αφαλάτωσης, παρά το γεγονός ότι η ΔΕΗ στα Λινοπεράματα, είχε αστοχήσει, σε τρείς συνεχόμενες αντίστοιχες προσπάθειες…
Γνωρίζαμε επίσης ότι θα είχαμε μεγάλα διαδικαστικά προβλήματα, δεδομένου ότι, η λέξη αφαλάτωση δεν ήταν-τότε- στο δημόσιο λογιστικό σύστημα το οποίο διέπει την τοπική αυτοδιοίκηση.
Για το λόγω αυτό, συστήσαμε την δημοτική επιχείρηση ΑΛΜΥΡΟΣ Α.Ε, η οποία λόγω του νομικού πλαισίου λειτουργίας των ΑΕ, θα μπορούσε να συντομεύσει τις σχετικές διαδικασίες των διαγωνισμών αλλά και των ενεργειών για την έκδοση άδειας λειτουργίας της μονάδας αφαλάτωσης.
Το 2005 αγοράσαμε οικόπεδο, δίπλα στο ποτάμι (το οποίο μετατρέψαμε από περιοχή γενικής κατοικίας σε βιομηχανική περιοχή, τροποποιώντας το Γ.Π.Σ Ηρακλείου-Γαζίου και το τοπικό σχέδιο πόλης) προκειμένου να μπορέσουμε να νομιμοποιήσουμε τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης.
Μετά από πολύχρονες και επίπονες διαδικασίες, στις 13-8-2008 εγκαινιάσαμε την πρώτη -δοκιμαστική- μονάδα αφαλάτωσης, για την παραγωγή 1.000 m3 την ημέρα, καθαρού πόσιμου νερού, το οποίο συνδέθηκε με το κεντρικό δίκτυο ύδρευσης της Αμμουδάρας.
Εντωμεταξύ λίγο πριν, στις αρχές του 2007 είχαμε προχωρήσει σε διεθνή διαγωνισμό, για εγκατάσταση μονάδας αφαλάτωσης, με σταδιακή παραγωγή νερού ανάλογα με τις διαχρονικές ανάγκες μας, από 2.000 m3 έως 20.000 m3 νερού την ημέρα.
Ο διαγωνισμός έγινε με διαδικασία ΣΔΙΤ*, δεδομένου ότι δεν υπήρχε πρόγραμμα για την χρηματοδότηση μονάδων αφαλάτωσης.
Σημειώνω ότι, με βάση την προμελέτη που κάναμε στην περιοχή μας για την λειτουργία υβριδικής μονάδας ΑΠΕ, το κόστος παραγωγής του νερού, θα ήταν λιγότερο από τις υπάρχουσες γεωτρήσεις.
Κατά την διαδικασία του διαγωνισμού είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρων από το δήμο Ηρακλείου για συνεργασία με το δήμο Γαζίου, για την απευθείας
παραγωγή 20.000 m3 ανά ημέρα από τα οποία, τα 15.000 m3 θα πήγαιναν στο δίκτυο ύδρευσης της η ΔΕΥΑ Ηρακλείου και τα υπόλοιπα στο Γάζι.
Στις αρχές του 2010 και ενώ είχε ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός, και όλα ήταν έτοιμα για την υπογραφή της σχετικής σύμβασης του έργου, η ΔΕΥΑ Ηρακλείου στις 30-7-2010, με FAX που μας έστειλε, εκδήλωσε διάφορες επιφυλάξεις και προφάσεις, που ουσιαστικά και τυπικά, έβαλαν το έργο στις καλένδες.
Η συνεργασία μεταξύ των δήμων Γαζίου και Ηρακλείου δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ποτέ…
Στη συνέχεια οι επόμενες δημοτικές αρχές του -νέου πλέον- δήμου Μαλεβιζίου, προχώρησαν τον σχεδιασμό, με την σταδιακή αύξηση των μονάδων αφαλάτωσης.
Σήμερα παίρνουμε το νερό από τη λίμνη του Αλμυρού* και παράγουμε 5.000 m3 την ημέρα αφαλατωμένο, καθαρό πόσιμο νερό.
Μπορεί κανείς σήμερα να φανταστεί πως θα ήταν η περιοχή του δήμου μας χωρίς αυτό το νερό;
Επίλογος:
Οι διαχρονικές προτάσεις που κατατέθηκαν στην ημερίδα που έγινε στις 23/2/2001 στο Candia maris για τον Αλμυρό, δεν διαφέρουν από αυτές που ακούσαμε και διαβάσαμε στα ΜΜΕ τις τελευταίες ημέρες.
Πέρασαν τα χρόνια και δεν έγινε τίποτα.
Το ¨καμπανάκι¨ της λειψυδρίας που ακούστηκε πρόσφατα από το φράγμα του Αποσελέμη ήταν εκκωφαντικό.
Συμπέρασμα:
Έφτασε πλέον η ώρα όπου οι φορείς της Τοπικής αυτοδιοίκησης, η Περιφέρεια και -κυρίως- η κυβέρνηση θα πρέπει να δώσουν οριστική λύση στο θέμα του Αλμυρού.
Αν όχι τώρα, πότε;
Η άποψή μου, βάσει εμπειρίας, είναι ότι:
Πολύ σύντομα, η ανάγκη για νερό θα είναι ισχυρότερη από τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα…
Επεξηγήσεις:
* ΣΔΙΤ= Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα.
* Η λίμνη του Αλμυρού, καθαρίστηκε από τα εκατοντάδες ‘φερτά’ υλικά, όπως πολεμικό υλικό, οβίδες κλπ που είχαν πεταχτεί από του Γερμανούς φεύγοντας το 1944, αλλά και από δεκάδες αυτοκίνητα-ποδήλατα και άλλα μεταλλικά αντικείμενα και σκουπίδια.
Δεδομένου ότι τα αντικείμενα αυτά μόλυναν το νερό της πηγής, αυτό ήταν και η αιτία που απέτυχε τρείς φορές η ΔΕΗ για την αφαλάτωση.
Εδώ θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τον πρώην Εισαγγελέα Ηρακλείου κ. Νίκο Μαρκάκη, για την βοήθειά του στον καθαρισμό του βυθού της λίμνης, από όλα αυτά τα ‘φερτά’, η οποία έγινε μετά από δικές του ενέργειες, από ομάδες των ΟΥΚΑ δων, του πολεμικού μας Ναυτικού.
*Τέως Δήμαρχος Γαζίου
