Στον Κρουσώνα η παρουσία σκύλων στους δρόμους είναι κάτι που οι περισσότεροι έχουμε συνηθίσει. Πολλά από αυτά τα ζώα είναι ήρεμα και αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μας. Όμως η
συνήθεια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα ή ότι όλοι νιώθουν το ίδιο ασφαλείς.
Στη γειτονιά όπου μένω υπάρχει ένας μεγαλόσωμος σκύλος που συνήθως είναι ήρεμος, αλλά κατά διαστήματα γαβγίζει έντονα και κάνει απότομες κινήσεις προς περαστικούς. Ίσως κάποιοι να
τον θεωρούν ακίνδυνο. Όταν όμως ένα μικρό παιδί φοβάται να περάσει από τον δρόμο ή όταν ένας άνθρωπος νιώθει ανασφάλεια μπροστά σε ένα μεγαλόσωμο ζώο που κινείται ελεύθερα, αυτό
από μόνο του είναι ένα πραγματικό πρόβλημα που δεν μπορεί να αγνοείται.
Συχνά ακούγεται η φράση «μη φοβάσαι, καλός είναι, δεν δαγκώνει». Όμως ποιος μπορεί πραγματικά να εγγυηθεί τη συμπεριφορά ενός ζώου κάθε στιγμή; Και ακόμη κι αν ένα σκυλί δεν έχει
δαγκώσει ποτέ, αρκεί αυτό για να αισθάνεται ασφαλής ένας γονιός όταν το παιδί του περνά μόνο του από τον δρόμο;
Εδώ προκύπτει και ένα άλλο ερώτημα: όταν κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα συγκεκριμένα σκυλιά είναι δεσποζόμενα, δεν θα έπρεπε τότε να βρίσκονται σε ιδιωτικό και ελεγχόμενο χώρο υπό την
ευθύνη των ιδιοκτητών τους; Η κατοχή ενός ζώου δεν σημαίνει μόνο αγάπη προς αυτό, αλλά και ευθύνη απέναντι στην κοινωνία και στους υπόλοιπους κατοίκους.
Η ανοχή και η κατανόηση είναι σημαντικές αξίες σε ένα χωριό. Όμως η ανοχή δεν μπορεί να σημαίνει ότι όσοι φοβούνται ή αισθάνονται ανασφάλεια πρέπει απλώς να το αποδεχτούν σιωπηλά. Η
συνύπαρξη απαιτεί ισορροπία: σεβασμό και προς τα ζώα αλλά και προς τους ανθρώπους.
Το ζήτημα δεν είναι να στραφούμε εναντίον των ζώων ούτε να δημιουργηθεί διχασμός μεταξύ κατοίκων. Για το λόγο αυτό γνώμη μου είναι ότι πρέπει να υπάρξει υπευθυνότητα και σαφείς
κανόνες από την κοινότητα και κάθε αρμόδιο κάτι που δυστυχώς δεν υπάρχει, έστω στο παρόν, ώσπου να δούμε τι λύσεις μπορεί να προσφέρει η δημιουργία κυνοκομείου στον δήμο μας. Μέχρι
τότε ποιος και με ποιά κριτήρια μπορεί να κρίνει το “ασφαλές” και το “επικίνδυνο” και κατά πόσο μπορούμε να αφήνουμε ορισμένα πράγματα στην τύχη τους;
Μαρία Παναγοπούλου
