Η πρόσφατη, συγκλονιστική καταγγελία της 21χρονης φοιτήτριας Νοσηλευτικής στα Γιάννενα στον τηλεοπτικό αέρα δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη προσωπική ιστορία δυσκολίας, είναι η ακτινογραφία μιας ολόκληρης γενιάς που θυσιάζεται στον βωμό της καθημερινής επιβίωσης. Όταν μια νέα κοπέλα, εργαζόμενη με πλήρη απασχόληση, αναγκάζεται να εγκαταλείψει τις σπουδές της στη Νοσηλευτική επειδή το καθαρό εισόδημά της αφήνει πλεόνασμα μόλις 60 ευρώ τον μήνα, το πρόβλημα παύει να είναι ατομικό. Γίνεται βαθύτατα πολιτικό και κοινωνικό. Είναι η ομολογία ενός συστήματος που διώχνει τα παιδιά του και τους στερεί το δικαίωμα να ονειρεύονται.
Είναι εξοργιστικό να παρακολουθεί κανείς την ψυχρή γεωμετρία της επιβίωσης στην Ελλάδα του σήμερα. Τα νούμερα που παρέθεσε η νεαρή φοιτήτρια προκαλούν ίλιγγο και ντροπή. Ένας μισθός 795 ευρώ, μαζί με το επίδομα τηλεργασίας, απέναντι σε πάγια μηνιαία έξοδα 735 ευρώ. Το ενοίκιο, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ και οι βασικοί λογαριασμοί καταπίνουν το 92% του εισοδήματος, χωρίς να υπολογίζονται τα έξοδα θέρμανσης του χειμώνα, μια ξαφνική ανάγκη υγείας ή, πολύ περισσότερο, η προσωπική ζωή. Όταν η εργασία πλήρους απασχόλησης αδυνατεί να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες ενός ανθρώπου, τότε δεν μιλάμε για μισθούς, αλλά για καθεστώς οργανωμένης οικονομικής εξαθλίωσης.
Αυτοί οι μισθοί πείνας, σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, λειτουργούν ως ένας άτυπος, ταξικός κόφτης. Το σύστημα, με τον πιο κυνικό τρόπο, διαμηνύει στους νέους ότι η μόρφωση και η κοινωνική εξέλιξη είναι προνόμια για όσους έχουν την οικονομική άνεση να τα αγοράσουν, εξορίζοντας τους υπόλοιπους στο περιθώριο της υποαμειβόμενης εργασίας.
Το πιο τραγικό κομμάτι αυτής της πραγματικότητας είναι ο εξαναγκασμός στην παραίτηση. Η Κατερίνα πέτυχε στη Νοσηλευτική, σε έναν κλάδο που η χώρα έχει ζωτική ανάγκη, όμως το κράτος πρόνοιας στάθηκε ανίκανο να της εξασφαλίσει τις συνθήκες για να ολοκληρώσει το πτυχίο της. Οι γονείς, λυγισμένοι από το γενικότερο κύμα ακρίβειας, αδυνατούν να συνδράμουν.
Έτσι, η νέα γενιά εγκλωβίζεται σε έναν φαύλο κύκλο. Αναγκάζεται να εργαστεί για να ζήσει, και τελικά παρατάει τις σπουδές της επειδή η ίδια η εργασία δεν επαρκεί για να συντηρήσει τη φοιτητική ιδιότητα. Αυτή η βίαιη διακοπή της εκπαίδευσης δεν είναι επιλογή, είναι εκβιασμός. Είναι η διαδικασία με την οποία η χώρα «παράγει» φθηνό, εξαντλημένο και ανασφαλές εργατικό δυναμικό, αναγκάζοντας όσους αντέχουν να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό.
Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο, ωστόσο, αναδεικνύεται το μεγαλείο αυτής της γενιάς, το οποίο οφείλουμε να επαινέσουμε και να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Αυτά τα παιδιά δεν παραιτούνται από την αξιοπρέπειά τους. Παλεύουν καθημερινά, κάτω από αντίξοες συνθήκες, για να κρατήσουν τη ζωή τους όρθια, αρνούμενα να γίνουν θύματα της μοιρολατρίας.
Η προσπάθεια να εργάζεσαι οκτάωρα, να διαχειρίζεσαι το άγχος της επιβίωσης και ταυτόχρονα να προσπαθείς να σπουδάσεις, αποτελεί έναν καθημερινό, αθόρυβο ηρωισμό. Η νέα γενιά επιδεικνύει μια πρωτοφανή ανθεκτικότητα απέναντι στα θεσμικά και οικονομικά εμπόδια που της υψώνει το σύστημα.
εν τους αξίζει οίκτος, τους αξίζει βαθύς σεβασμός και, πάνω απ’ όλα, στήριξη και αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία. Η κραυγή αγωνίας της 21χρονης κοπέλας πρέπει να γίνει η αφετηρία για να ανατραπεί αυτή η ζοφερή πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε μια καθημερινότητα όπου το μέλλον των παιδιών κοστολογείται, περισσεύει και εξαντλείται σε μόλις 60 ευρώ.
