Ιστορικές – Ορειβατικές Διαδρομές στο μοναδικό τοπίο των Σφακίων
Τα Σφακιά στο χρόνο
Της Συραγώ Χορταριά
Υπάρχουν τόποι στην Ελλάδα που ο ελληνισμός πρόβαλλε ισχυρή αντίσταση στον κατακτητή και συντέλεσε στο να διατηρήσει ο καθένας μας την ταυτότητα του Έλληνα, ως παράδειγμα λεύτερης ψυχής και αδάμαστου πνεύματος. Ένας από αυτός είναι τα Σφακιά. Μεταξύ Λευκών Ωραίων και Λιβυκού Πελάγους. Μεταξύ ουρανού και θάλασσας, Φαράγγια βαθιά που αναδύονται προβάλλοντας τα σπλάχνα της γης και κορυφές στον κυκλικό χορό της αιωνιότητας.
Στα Σφακιά κυρίαρχος ο Δασκαλογιάννης. Ένα κράμα ισχυρού πνεύματος και αλύγιστης πίστης. Ο Έλληνας που δε συμβιβάστηκε με τον ωχαδερφισμό. Το κίνημα του 1770, τον βρίσκει να έχει οργανώσει την αντίσταση ενάντια στον «Κεφαλικό» φόρο και να υποστηρίζει την επανάσταση με όλες τις δυνάμεις του. Κάποιες από αυτές, σαθρές …Τον πρόδωσαν. Ούτε ο πρώτος αγωνιστής, ούτε ο τελευταίος .
Στο φαράγγι της Αράδαινας
Στο φαράγγι της Αράδαινας ακολουθώντας τα βήματα εκείνων των αγωνιστών , μια ομάδα ορειβατών, προχωρεί και ανασυντάσσεται. Το γεωλογικό θαύμα ξεκινά από την αρχαία πόλη Αραδήν, ερειπωμένη, αλλά και με κάποια υποστηριγμένα οικήματα, δίνει την αίσθηση της εγκατάλειψης στο χρόνο. Η αντίθεση, δίνεται από τ η μεταλλική γέφυρα ύψους 138 μέτρων, που ενώνει τις πλευρές του φαραγγιού και συνδέει τον Άγιο Ιωάννη οδικώς με την Ανώπολη. Η γέφυρα εντυπωσιάζει κατά τη διάσχιση του φαραγγιού της Αράδαινας και σίγουρα προσφέρεται για τους λάτρεις του bungee Jumping , καθώς είναι η δεύτερη ψηλότερη στην Ευρώπη.
Βέβαια όπως αναρωτιέται και ο Μάνθος-ένα από τα μέλη της ομάδας, Creative adventures, που περιλαμβάνει πεζοπόρους –ορειβάτες , από όλα τα μέρη της Ελλάδας, Ποιος τη συντηρεί ;;
Το τρίξιμό της ακούγεται ως κεραυνός μέσα στο φαράγγι και αποτελεί ηχητικό εφέ, στη μικρή διάσχιση που εκκινεί από το πετρόκτιστο μονοπάτι βόρεια του αρχαίου οικισμού. Η ομάδα τη διάσχιση των 7 χλμ.. Υπάρχει και η μεγαλύτερη διάσχιση 15 χλμ..
Η ομάδα στέκεται με δέος μπρος στις κατακόρυφες πλαγιές της κοίτης που σε άλλα σημεία ανοίγει και σε άλλα στενεύει αφήνοντας το φως να παίξει με τις σκιές που δημιουργούνται από τους βράχους και τη βλάστηση του φαραγγιού.
Εδώ τα λημέρια των αγωνιστών. Ποιος να τους ανακαλύψει ; Πώς οι Οθωμανοί για τους πλησιάσουν; Για αυτό παρά την τεράστια στρατιωτική τους μηχανή, οι ντόπιοι αγωνιστές για χρόνια τους απωθούσαν και τραγάνιζαν τη μισθοφορική τους δύναμη.
Η κατεύθυνση οδηγεί στην μαγευτική παραλία των «Μαρμάρων», όπως είναι γνωστή. «Διαλεσκάρι», για όσους προτιμούν τα παραδοσιακά τοπωνύμια.
Εδώ οι λευκοί βράχοι με τις σκουληκότρυπες, δημιουργούν την ίδια αίσθηση σεληνιακού τοπίου όπως και στα Λευκά Όρη. «Εκεί που τελειώνουν οι Μαδάρες και αρχίζουν τα Όρη» , όπως λέει ο ντόπιος οδηγός, ο Ανδρέας. Προφανώς το 4χ4 είναι η μόνη επιλογή, για να ανέβει κανείς ως τις «Ρουσιές» , το Οροπέδιο, και να ανηφορίσει ακροβολισμένος προς τι κορυφές , των Λευκών Ωραίων..
Ανάβαση στις «Πάχνες»
Τι απαιτείται για να κατακτήσει κανείς τη δεύτερη ψηλότερη κορυφή της Κρήτης ;Τις Πάχνες; Ύψους 2,453 μέτρων;
Τα προφανή. Καλή φυσική κατάσταση, ορειβατικό παπούτσι, νερό άφθονο…Αυτά είναι τα προφανή. Αυτό που δεν στο λέει κανείς αλλά αποτελεί ένα από τους πιο βασικούς όρους κατάκτησης μιας κορυφής είναι .Πρώτον να το θες και δεύτερον, να υπάρχει μια δεμένη ομάδα που δεν αφήνει πίσω κανέναν.
Ίσως η προϋπόθεση αυτή, να νοηματοδοτεί για τους περισσότερους το εγχείρημα. Υπάρχουν βέβαια και οι άνθρωποι –που έχουν γεννηθεί για τις κορφές. Τους βλέπεις στο κρύο, την πάχνη και τον άνεμο που ξυρίζει, με κοντομάνικο. Ακόμα και με πεζοπορικές παντόφλες, εκεί, να σκαρφαλώνουν από τη μια κορφή στην άλλη με την ευκολία του Πάνα. Μην το επιχειρήσετε…
Το μάθημα της φυσικής επιλογής
Για όλους εμάς τους απλούς, κανένας δεν πρέπει να ρισκάρει το προφανές που γίνεται ασφαλές. Μετά την Αράδαινα, τόπο πεζοπορικής αποκάλυψης, με τα αγριοκάτσικα να κυριαρχούν και να παρατηρούν κρυμμένα πίσω από τα βράχια ή σκαρφαλωμένα στις χωμάτινες εγκοπές, το μάθημα της φύσεως δόθηκε στην ομάδα απλόχερα. Τα βιαστικά κατσίκια, αυτά που ακροβατούν δυο δυο σε ένα σημείο, τα απρόσεκτα δηλαδή , ή τα άρρωστα, έχουν την κατάληξη, να γκρεμοτσακιστούν…
Στις Πάχνες , η ομάδα ήταν τα κατσίκια, και το τοπίο, με τα λευκά βραχώδη όρη που διαδέχονταν τα μαύρα όρη , το πεδίο θαυμασμού.
Το τοπίο με τις 58 κορυφές να περιτρυγυρίζουν, την κοιλάδα, προκαλεί δέος.
Το οξυγόνο αραιώνει πάνω από τα 2000μέτρα και οι ανάσες και τα βήματα γίνονται πιο κοφτά.. Κάποιοι έφτασαν πρώτοι. Κάποιοι μετά. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει μια μοναδική στιγμή, που η ψυχή πετά πάνω από το χρόνο πάνω από τα σύννεφα, πάνω από τις αδυναμίες και τα προσωπικά εμπόδια.
Όλα αυτά αφέθηκαν πίσω χιλιόμετρα μακριά κλεισμένα και σφραγισμένα. Η επόμενη μέρα ξημέρωσε με το ρυθμό του καθενός, με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις να λένε καλημέρα . Όλοι όμως οι συνωμότες της ομάδας στην κοινή φυγή , κρατούν ως σημείο αναφοράς , μια εικόνα, ένα απλωμένο χέρι , ένα ποτήρι κρασί, στον φιλόξενο τόπο, ένα παράφωνο τραγούδι επιστροφής. Κυρίως κρατούν , το σταθερό βήμα και τη γεμάτη ψυχή … Κρατούν την κορυφή και ατενίζουν παραπέρα…
Η Κρήτη είναι το πεδίο, η ψυχή καθενός ο μοχλός, τα πόδια η εκκίνηση και η ομάδα το δίχτυ …Πάμε λοιπόν!
Προσθήκη του fonimaleviziou.gr στην Google
