Στη δωρεά των τεσσάρων “πνευματικών” της παιδιών, όπως τουλάχιστον η ίδια αποκαλεί, προχώρησε η συγγραφέας Ζανέτα Κουτσάκη προς τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Μαλεβιζίου. Η νεαρή συγγραφέας στη συζήτηση που είχε με τους από τους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης κ. Γιώργο Τζωράκη και Παναγιώτη Λαδουκάκη ενημερώθηκε για θέματα που αφορούν τη Δανειστική Βιβλιοθήκη και το αναγνωστικό κοινό.
Η κ. Κουτσάκη δώρισε από δύο τεμάχια από τα λογοτεχνικά της δημιουργήματα «ΡΟΔΙ ΚΑΙ ΜΕΛΙ», «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ESPRESSO», «ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ» και το «ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ». Το τελευαίο πρόκειται για μία μελοποιημένη ποιητική συλλογή, όπου οι αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρεία να ακούσουν και το cd που περιέχεται στο βιβλίο.
Στο χώρο της βιβλιοθήκης βρέθηκε, έπειτα από πρόσκληση της συγγραφέως, και ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Μενέλαος Μποκέας, συνοδευόμενους από τους κ.κ. Μιχάλη Αλμπαντάκη, Βαγγέλη Παρασύρη και Γιάννη Άσπρη.
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Τη Ζανέτα Κουτσάκη τη γνώρισα μέσω διαδικτύου. Αν και τόσο κοντά, αφού η Ζανέτα ζει μόνιμα 15 χρόνια στην Αγία Μαρίνα στο Τσαλικάκι, δεν γνώριζα την ύπαρξή της. Η συγγραφέας Ζανέτα Κουτσάκη είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Αυτό που λέμε “άνθρωπος της διπλανής πόρτας”. Σπούδασε νοσηλευτική, την οποία εξάσκησε για αρκετά χρόνια μέχρι τελικά που την κέρδισε ολοκληρωτικά η συγγραφή. Είναι μόλις 33 χρονών και μητέρα 4 αγοριών. Εκτός όμως από τα «βιολογικά» της παιδιά, έχει αποκτήσει και άλλα τέσσερα.
“Πνευματικά” τέκνα αυτή τη φορά, τα οποία είναι τα λογοτεχνικά της δημιουργήματα. “ΡΟΔΙ ΚΑΙ ΜΕΛΙ”, “ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ESPRESSO” κοινωνικά μυθιστορήματα, “ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ” ιστορικό μυθιστόρημα, “ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ” ποιητική συλλογή.
Έχει επίσης συμμετάσχει σε έξι συλλογικά έργα, ποιητικές συλλογές και συλλογές διηγημάτων, ενώ έχει γράψει ακόμη, δύο παιδικά παραμύθια, διδακτικού χαρακτήρα, που όμως δεν έχουν δημοσιεύει ακόμη. Τίτλοι τους, “Μια ευχή για τον Μίμη” και “Το δάσος που έγινε χωματερή”.
Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή;
Η πρώτη μου επαφή με την γραφή ήταν στο Δημοτικό. Λαμβάνοντας συμμετοχή σε έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό, κατάφερα να κερδίσω το πρώτο βραβείο πεζού κειμένου, κερδίζοντας ταυτόχρονα και την αυτοπεποίθηση να συνεχίσω να γράφω, μικρά διηγήματα για αρχή, συμμετέχοντας και κατακτώντας βραβεία, σε αρκετούς ακόμη λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Νοσηλευτική ή συγγραφή; Ποιο σε ευχαριστεί περισσότερο;
Στην πρώτη παρουσίαση που έκανα στην Κρήτη, για το βιβλίο μου “Ρόδι και μέλι”, εμφανίστηκε ο δάσκαλος που μου έκανε μάθημα στην πέμπτη δημοτικού. Στα χέρια του κρατούσε μια έκθεση που είχα γράψει πριν πολλά χρονιά. Μου διάβασε λοιπόν γεμάτος περηφάνια τρεις από τις γραμμές που είχα γράψει τότε. «Εγώ, όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω νοσοκόμα να σώζω τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι. Θα γράφω και βιβλία και θα τα έχω στην βιβλιοθήκη μου μαζί με τα άλλα βιβλία που θα αγοράζω και που θα τα έχουν γράψει άλλοι. Θα κάνω πολλά παιδιά γιατί μου αρέσει που έχω άλλα τρία αδέλφια και εγώ…». Απλά λόγια ενός παιδιού που όμως δείχνουν τις έμφυτες αγάπες. Πως μπορώ λοιπόν να διαλέξω ανάμεσα σε νοσηλευτική και συγγραφή όταν και τα δυο είναι επιλογές ολόκληρου του “είναι” μου;
Οι κριτικές στα βιβλία και τώρα στην ποίηση πόσο σε επηρεάζουν;
Η αλήθεια είναι πως αφήνω μόνο τις αρνητικές κριτικές να με επηρεάζουν. Μέσα από αυτές διορθώνεσαι, γίνεσαι όλο και καλύτερος. Μιλάμε όμως πάντα για κριτικές πάνω στο κομμάτι της τεχνικής, της έκδοσης κτλ. Γιατί ο τρόπος που γράφει κάποιος ή που σκέπτεται για να προχωρήσει την πλοκή του βιβλίου του, δεν μπορεί να επηρεαστεί από κρητικές, είτε θετικές είτε αρνητικές.
Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλεις να περάσεις μέσα από τα βιβλία σου;
Παρά πολλά. Ίσως το κάθε βιβλίο, το κάθε κεφάλαιο να είναι ένα διαφορετικό μήνυμα. Είμαι αρκετά αισιόδοξο άτομο, οπότε τα περισσότερα μηνύματα, είναι μηνύματα αισιοδοξίας. Πιστεύω πως οι άνθρωποι έχουν πολύ δύναμη μέσα τους και συνηθίζω να τους παρακινώ να προσπαθήσουν να την βρουν και να την εξωτερικευόσουν. Ένα άλλο μήνυμα, είναι πως το να είσαι διαφορετικός σε οτιδήποτε από τους άλλους, σε κάνει ιδιαίτερο, ξεχωριστό και όχι περιθωριοποιημένο. Αντιρατσιστικά μηνύματα λοιπόν και αρκετά κατά τις ενδοοικογενειακής βίας.
Είσαι σύζυγος και μητέρα 4 αγοριών. Πόσο σε έχει επηρεάσει η καθημερινότητά σου στη συγγραφή;
Σίγουρα ο ελεύθερος χρόνος μιας πολύτεκνης μητέρας είναι περιορισμένος. Όταν όμως η ίδια έχει φροντίσει τα παιδιά της να είναι όσο αυτοεξυπηρετούμενα και αυτόνομα επιτρέπει η ηλικία τους, ο λιγοστός αυτός χρόνος που μπορεί να βρει, αυξάνεται. Πάντα διαφωνούσα με τους ανθρώπους που έλεγαν πως θα ήθελαν να κάνουν πράγματα που αγαπούσαν αλλά δεν βρήκαν τον χρόνο. Χρόνος υπάρχει πάντα, απλά τον σπαταλάμε σε άλλα, μικρότερης βαρύτητας πράγματα. Από πρακτικής άποψης λοιπόν, γράφω πάντα το βράδυ. Έτσι τα παιδιά δεν “στερούνται” την παρουσία μου και εγώ είμαι σχεδόν βέβαιη πως δεν θα με διακόψει κανείς.
Αν ήθελες η πλοκή να διαδραματιστεί σε κάποιο μέρος του δήμου μας ποιο θα ήταν αυτό;
Έχω σκεφτεί στο άμεσο μέλλον, κάποια από τις ιστορίες μου να διαδραματιστεί σε κάποιο χωριό του δήμου μας. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη που ακριβώς, όμως σίγουρα θα ήταν κάποιο από τα χωριά λόγο της γραφικότητας που υπάρχει σε αυτά τα μέρη. Θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να γνωρίσω βαθειά την ιστορία κάποιου χωριού μας, να μιλήσω με τους ανθρώπους που ζουν σε αυτό και να καταγράψω κάθε πληροφορία και εμπειρία. Αυτό γιατί νιώθω την ανάγκη να αναδείξω τον τόπο που ζω. Τα βιβλία κυκλοφορούν και πωλούνται σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο και θα ήταν άδικο λοιπόν να μην προβληθούν τόσο οι ομορφιές του τόπου μας όσο και τα ήθη και έθιμα της Κρήτης γενικότερα.
