Η κραυγή της μάνας που έχασε το μοναχοπαίδι της στον ΒΟΑΚ

by litsa TSANTIRAKI

Τελευταία Ενημέρωση:

Κατάθεση ψυχής της κυρίας Άννας Γραμματικάκη από το Γάζι

Της Λίτσας Τσαντηράκη

Ήταν 31 Μαρτίου του 2013 όταν άλλαξε ριζικά η ζωή της κυρίας Άννας. Μια μέρα σημαδιακή που έφερε μόνο πόνο. Η μέρα που γεννήθηκε και η μέρα που έθαψε το παιδί της. Πάνε 6,5 χρόνια και τα μάτια της κυρίας Άννας δε λένε να στεγνώσουν. Από τότε που έγινε το τροχαίο με θύμα το δικό της παιδί, τη μονάκριβη Χρυσούλα της, που άφησε την τελευταία της πνοή στον αιματοβαμμένο ΒΟΑΚ, μόλις στα 24 της χρόνια.

Ήταν Σαββατόβραδο. Η Χρυσούλα ήταν χωρισμένη 3 μήνες και στην αγκαλιά της κρατούσε το γιο της Γιάννη.
Τότε, μία αδελφική της φίλη, της πρότεινε να πάνε για καφέ με τον αρραβωνιαστικό της για να ξεσκάσει λίγο. Έτσι κι έγινε. Ντύθηκε, στολίστηκε και ετοιμάστηκε με χαρά και καλή διάθεση για τη βόλτα της.
«Έφυγε από το σπίτι και έλαμπε. Έβαλε τα κόκκινα παπούτσια. “Μαμά, το μωρό να προσέχεις”, μου είπε και έκλεισε την πόρτα για πάντα», θυμάται η κυρία Άννα την τελευταία φορά που την είδε ζωντανή.

Τραγικές συμπτώσεις

Στην καφετέρια συνάντησε άλλη μία κολλητή της φίλη, την Χριστίνα με το φίλο της. Μετά από μία παρεξήγηση του ζευγαριού, η Χρυσούλα προσπάθησε να τους τα ξαναβρεί. Συγκεντρώθηκε στην καφετέρια μία παρέα 5 νέων παιδιών, δύο κοπέλες και 3 νεαροί, οι οποίοι πρότειναν να κάνουν μία βόλτα με το αμάξι, με σκοπό να μιλήσει η Χριστίνα με το φίλο της.
Η Χρυσούλα δεν συμφώνησε με τη βόλτα. Δεν ήξερε τον οδηγό, ούτε το όνομα του. Τελικά, όμως πείσθηκε και όλη η παρέα βρέθηκε στο εξοχικό του οδηγού στου Κοκκίνη.

«Την πήρα τηλέφωνο όταν είδα ότι είχε πάει 12 και δεν είχε γυρίσει.

Πού είσαι παιδί μου; την ρώτησα.

Μαμά, είμαστε σε ένα εξοχικό στου Κοκκίνη. Δεν ξέρω όμως που ακριβώς είναι για να έρθεις να με πάρεις.

Καλά, παιδί μου, πρόσεχε. Πάρε με τηλέφωνο ό,τι ώρα κι αν είναι και θα σε βρω. Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που της είπα», μας λέει η κυρία Άννα.

Τα παιδιά ξεκινούν από του Κοκκίνη για Ηράκλειο.
Ο οδηγός όπως αποδείχτηκε αργότερα, είχε πιει. Έτρεχε. Το κοντέρ φτάνει στο κόκκινο. Την ξέφρενη πορεία του, σταματά η βίαιη πρόσκρουση στο πρανές της Εθνικής οδού, στο ύψος του Αστυνομικού Μεγάρου Ηρακλείου στην Αλικαρνασσό.
Η Χρυσούλα πετάγεται έξω από το παμπρίζ και χτυπάει σε ένα χαντάκι. Όλοι σοβαρά τραυματίες.
Όταν έφτασε το ΕΚΑΒ να τους παραλάβει, δεν την είδαν. Είχε εκσφενδονιστεί μέτρα μακριά.
Πάνω στον πανικό, η Χριστίνα φώναζε που είναι η Χρυσούλα. Τότε έψαξαν και την βρήκαν. Ήταν ήδη νεκρή.

«Θα σας φέρω φωτογραφίες να το αναγνωρίσετε»

«Είχα αγωνία, δεν μπορούσα να κοιμηθώ όλο το βράδυ. Τέσσερις παρά την ξαναπήρα, αλλά δεν απαντούσε. Σκέφτηκα ότι μπορεί τα παιδιά να είχαν πιει και καλύτερα να μην τα ξυπνούσα να μπουν στο δρόμο νύχτα και ζαλισμένα. Η Χρυσούλα μου δεν έπινε. Δεν ήξερα όμως τον οδηγό. Περίμενα μέχρι να ξημερώσει. 7 παρά 20 ανοίγω τον υπολογιστή και βλέπω τροχαίο στην Εθνική οδό. Παναγία μου, το παιδί μου. Ήμουν σίγουρη ότι κάτι κακό είχε συμβεί. Παίρνω τηλέφωνο να δω ποιο εφημερεύει. Φώναξα την ανιψιά μου κι έκλαιγα και της έλεγα η Χρυσούλα μου είναι. Δεν απαντάει στο τηλέφωνο. Το παιδί μου είναι και μέσα στην τρέλα μου ξεκινάω με τα πόδια από Πατέλες για Βενιζέλειο να βρω το παιδί μου. Δεν μπορούσα να οδηγήσω. Έτρεμα ολόκληρη».

Το κλίμα στο σπίτι της κυρίας Άννας έχει βαρύνει πολύ. Με τα δικά της δάκρυα, τρέχουν και τα δικά μου. Τι να πεις σε μια χαροκαμμένη μάνα που 6,5 χρόνια μετά σου ανοίγει την καρδιά της και ξαναζεί τόσο έντονα όλα τα συναισθήματα του πόνου. Ενός πόνου που ήρθε το 2013 και εγκαταστάθηκε μόνιμα.

Οι ώρες που ακολουθούν μετά το τροχαίο πιο δραματικές. Στο ΠΑΓΝΗ τελικά είχαν πάει οι τραυματίες. Τρέχει εκεί. Βλέπει τη φίλη της τη Χριστίνα χτυπημένη με μάσκα οξυγόνου στο χειρουργικό. Βλέπει τον οδηγό με σπασμένη μύτη. Τα άλλα παιδιά στην εντατική. Και το δικό μου, αναρωτιέται και φωνάζει… «Ο τραυματιοφορέας πήρε αγκαλιά τον αδερφό μου και τον πήγε στο νεκροτομείο. Εσείς μου είπε καθίστε εδώ. Θα σας φέρω φωτογραφίες να το αναγνωρίσετε. Έτσι το έμαθα…».

Θρήνος στο Γάζι

Σείστηκε το Γάζι από τις κραυγές της κυρίας Άννας. Κανείς δεν έμεινε να μην κλάψει το αδικοχαμένο κορίτσι.
Άκουγες το κλάμα της μάνας και το σώμα ανατρίχιαζε, τα δάκρυα έτρεχαν και το γιατί παρέμενε να αιωρείται στα σφιχτά χείλη συγγενών και κατοίκων.
Πρωταπριλιά η κηδεία της αδικοχαμένης Χρυσούλας. Ψέμα φώναζε η μάνα της. Ποιος μου κάνει αυτό το ψέμα. «Και οι πέτρες κλαίγανε. Δεν θυμάμαι τίποτα. Ούρλιαζα, έσπαγα, τρελαινόμουν… Έχασα το μοναχοπαίδι μου… ,θυμάται η κυρία Άννα με τα δάκρυα να μην έχουν σταματημό. Μέχρι και το σκυλάκι της Χρυσούλας, μας λέει η κ. Άννα έκλαιγε στην κηδεία. « Όταν σκοτώθηκε το παιδί μου, το σκυλάκι της πήρε μία παντόφλα της. Με αυτήν κοιμόταν. Δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Μετά από ένα μήνα “έφυγε” κι’ αυτό από τη στενοχώρια».

Τα ξεσπάσματα…

Οι μέρες περνούσαν. Δίπλα στην κυρία Άννα φίλοι και συγγενείς. Όμως τα βράδια έκλεινε τα παραθυρόφυλλά της και ξεσπούσε. Η ψυχή της πιο μαύρη από τα ρούχα που φορούσε. Το λιγοστό φως από το καντηλάκι που σιγόκαιε δίπλα της και οι φωτογραφίες του παιδιού της ήταν η μοναδική της συντροφιά. Τις νύχτες μούσκευε το μαξιλάρι από τα δάκρυα. Τα αναφιλητά γίνονταν κραυγή.
Μια κραυγή που έπρεπε να “πνίξει” καθώς δίπλα κοιμόταν ο μικρός Γιάννης. Έβγαινε έξω κάθε βράδυ στη βεράντα κι εκεί μπορούσε να ξεσπάσει. Να κλάψει για τα αδικοχαμένα νιάτα του κοριτσιού της, για το ορφανό που έμεινε χωρίς μάνα, για την ίδια που έμεινε χωρίς παιδί. Μάταια, προσπαθούσε να κοιμηθεί για να τη δει σε όνειρο. Έστω έτσι να της μιλούσε, να απάλυνε λίγο τον πόνο της.
«Είχα παράπονο γιατί δεν την έβλεπα στον ύπνο μου. Την παρακάλεσα ένα βράδυ να εμφανιστεί στο όνειρό μου. Την άλλη μέρα το πρωί πήγα επίσκεψη στη μητέρα μου. Με φώναξε μία γειτόνισσα και μου είπε ότι χθες το βράδυ την είδε όνειρο και της είπε “Πες στη μαμά μου ότι μέσα από το Γιάννη θα βλέπει εμένα”»…

Ο Γιάννης, ήταν μόλις 3,5 χρονών όταν έχασε τη μητέρα του. Δεν καταλάβαινε πολλά. Στην κηδεία κερνούσε τον κόσμο γλυκά και βουτήματα. Κερνούσε για τη γιορτή της μαμάς του.

Όσο όμως περνούν τα χρόνια, την αναζητά. Βλέπει τις φωτογραφίες της που έχουν γεμίσει όλο το σπίτι. Μεγάλωσε χωρίς το μητρικό χάδι, χωρίς το γλυκό τραγούδι της μάνας. Συντοφιά του μόνιμη στο κομοδίνο του η φωτογραφία που είναι εκείνος στην αγκαλιά της μητέρας του. Η ζωή της κ. Άννας συνεχίζει με πόνο. Παίρνει κουράγιο από τον 10 χρονο πλέον Γιάννη.
«Γι’ αυτό το παιδί έγινα και μάνα και πατέρας και γιαγιά και παππούς. Μοναδική μου παρηγοριά αυτό το παιδί. Θέλω να είμαι καλά και να υπάρχω όσο με χρειάζεται ο Γιάννης. Τώρα μόνο υπάρχω, δεν ζω…».

Μήνυμα ζωής

Δραματικές στιγμές ζει η κοινωνία μας που έμαθε να μετρά νεκρούς στον αιματοβαμμένο ΒΟΑΚ. Κάθε νεκρός και μια οικογένεια διαλυμένη, που ψάχνει να βρει τη δύναμη να φωνάξει όχι στην αιματοχυσία.
Η λίστα μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.
Ήδη έφτασαν στους 58 νεκρούς στο νησί μας και η κυρία Άννα και κάθε οικογένεια που έχασε το παιδί της στην άσφαλτο ξαναζούν το δικό τους δράμα στο άκουσμα ενός νέου τροχαίου.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα Τροχαίων Δυστυχημάτων η κυρία Άννα ζητά τα αυτονόητα και μέσα από το δικό της γολγοθά να σωθούν τα υπόλοιπα παιδιά.
«Όλο νέα παιδιά ακούς και σκοτώνονται. Να προσέχουν. Να μην πίνουν. Να μην τρέχουν. Έχασα το παιδί μου από λάθος του οδηγού. Τρία χρόνια με αναστολή και αφαίρεση διπλώματος για 3 μήνες ήταν η απόφαση του δικαστηρίου για το θάνατο του παιδιού μου. Αυτή ήταν η ποινή για τον οδηγό. Η Χρυσούλα μου έφυγε τόσο άδικα. Έχασε τα νιάτα της. Ένα παιδί έμεινε ορφανό. Εγώ έχασα το μοναχοπαίδι μου…».

Related Articles

Το fonimaleviziou.gr χρησιμοποιεί cookies για να διασφαλίσει ότι θα έχετε την καλύτερη εμπειρία στην επίσκεψη σας. Διαβάστε εδώ περισσότερα για την Πολιτική Απορρήτου Προσωπικών Δεδομένων Αποδέχομαι Περισσότερα...