Λίγο πριν μπουν οι Γερμανοί στην Αθήνα, η Κρήτη μπήκε στο στόχαστρο και στις άμεσες προτεραιότητες των ναζιστικών στρατευμάτων, εξαιτίας της εξαιρετικής στρατηγικής θέσης της στην Ανατολική Μεσόγειο, μπροστά στην επικείμενη εισβολή στην Σοβιετική Ενωση και σε άμεση σχέση με την προώθηση των θέσεων του Αξονα, στην Εγγύς Ανατολή, την κατάληψη της διώρυγας του Σουέζ και τις επιχειρήσεις στη Β. Αφρική.
Στις 21 Απρίλη 1941, σε ειδική στρατιωτική σύσκεψη, που συγκάλεσε ο Χίτλερ στο Βερολίνο, συζητήθηκε και αποφασίστηκε η κατάληψη της Κρήτης. Από τις 23 Απρίλη, η γερμανική αεροπορία ξεκινά το καθημερινό, σχεδόν, σφυροκόπημα της μεγαλονήσου. Στις 25 Απρίλη ο Χίτλερ ενέκρινε την «Επιχείρηση ΕΡΜΗΣ», την αεραποβατική κατάληψη της Κρήτης, του τελευταίου ελεύθερου ελληνικού εδάφους. Στις 16 Μάη, είχε ολοκληρωθεί η μεταφορά στην Αθήνα, των αλεξιπτωτιστών και όλων των άλλων στρατιωτικών μονάδων, που προορίζονταν για την κατάληψη της μεγαλονήσου.
Η Μάχη της Κρήτης ξεκίνησε 80 χρόνια πίσω, στις 20 Μαίου του 1941 και άφησε πίσω της εκατοντάδες νεκρούς Κρητικούς κάθε ηλικίας που αντιστάθηκαν με όλα τα μέσα και τους τρόπους στο πεδίο της μάχης, εκατοντάδες εκτελεσμένους από τις γερμανικές ομάδες κατακτητών ως αντίποινα, αλλά και χιλιάδες Γερμανούς νεκρούς, και αγνοούμενους, τόσους πολλούς που ο Χίτλερ ποτέ άλλοτε δεν επέτρεψε να ξαναγίνει αεροπορική έφοδος σε τόσο μεγάλη κλίμακα.
Η κατάληψη της Κρήτης από τα στρατεύματα της ναζιστικής Γερμανίας δεν ήταν μια επιχείρηση που σχεδιάστηκε στο “φτερό”.
Αντίθετα οι Γερμανοί είχαν από αρκετά νωρίς κατανοήσει την γεωστρατηγική σπουδαιότητα της Κρήτης. Μάλιστα ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Ξηράς Φράντς Χάλντερ είχε αναφέρει στις 25 Οκτωβρίου (!) 1940 ότι η κυριαρχία της Ανατολικής Μεσογείου εξαρτιόταν από την κατάληψη της Κρήτης.
Αλλά και οι σύμμαχοι είχαν ακριβώς τις ίδιες απόψεις. Μάλιστα ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ είχε ζητήσει να στείλουν στην Κρήτη δύο ταξιαρχίες Βρετανών, να φτιάξουν αεροδρόμια, αλλά και να μετατραπεί ο όρμος της Σούδας σε κέντρο εφοδιασμού για τον συμμαχικό στόλο της Μεσογείου.
Στην Κρήτη εκτός από τους Βρετανούς είχαν εγκατασταθεί μεραρχίες Νεοζηλανδών προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια αμυντική ζώνη.
Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές την πρόταση για εισβολή από αέρα έκανε στον αρχηγό της γερμανικής αεροπορίας Χέρμαν Γκαίρινγκ, ο πτέραρχος Κούρτ Στούντεντ. Επρόκειτο για τον δημιουργό της μεραρχίας των αλεξιπτωτιστών. Και οι δύο επισκέφτηκαν τον Χίτλερ και του κατέθεσαν την πρόταση τους.
Το εντυπωσιακό είναι ο τελευταίος εξέφρασε ζωηρές επιφυλάξεις φοβούμενος μεγάλες απώλειες και αντιπρότεινε να χρησιμοποιηθούν οι αλεξιπτωτιστές για την κατάληψη της Μάλτας. Τελικά όμως μετέβαλε στάση.
Η επιχείρηση για την κατάληψη της Κρήτης ονομάστηκε “Ερμής” και ήταν η πρώτη που επρόκειτο να φέρει εις πέρας μόνης της η γερμανική αεροπορία.
Μετά από διάφορες προτάσεις και αποφασίστηκε η επίθεση να γίνει σε τέσσερα σημεία του νησιού, στο Μάλεμε, στα Χανιά, στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο. Η επίθεση θα γίνονταν σε δύο κύματα πρωί και απόγευμα, ενώ την επόμενη ημέρα ένας στόλος από πλοιάρια θα απέπλεε από Μέγαρα και Χαλκίδα μεταφέροντας στο νησί πολεμοφόδια και ενισχύσεις.
Αν και οι γερμανικές δυνάμεις (περί τους 23.000 αλεξιπτωτιστές) ήταν σε αριθμό μικρότερες των συμμαχικών (43.000 Έλληνες, Βρετανοί και Νεοζηλανδοί) είχαν την στήριξη της γερμανικής πολεμικής μηχανής. Αντίθετα οι συμμαχικές δυνάμεις υστερούσαν σε εξοπλισμό τόσο όσο αφορά την ποιότητα όσο και την ποσότητα. Έναν παράγοντα δεν είχαν υπολογίσει τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, την λυσσαλέα αντίσταση του ντόπιου πληθυσμού. Από την πρώτη στιγμή που τα αλεξίπτωτα των Γερμανών άνοιξαν στον ουρανό, ξεκίνησε η αντίσταση των Κρητικών. Στην μάχη κατά του εχθρού πήραν μέρος όλοι ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, με ότι είχαν στα χέρια τους.
Η αντίδραση αιφνιδίασε τους κατακτητές που πίστευαν ότι το νησί θα έπεφτε γρήγορα στα χέρια τους.
Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές πλήρωσαν με τη ζωή τους την αεροπορική έφοδο. Δεν σκοτώθηκαν μόνο από τις συμμαχικές δυνάμεις, αλλά και από τον ντόπιο πληθυσμό που βγήκε στους δρόμους και στη ύπαιθρο επιχειρώντας να τους αναχαιτίσει.
Άντρες, γυναίκες, παιδιά ακόμα και ιερείς. Η δράση των γυναικών ήταν μάλιστα τόσο σφοδρή που οι κατακτητές όταν έκαναν συλλήψεις γυναικών κοιτούσαν τους ώμους τους για σημάδια από ντουφέκια.
Συνέπεια της σφοδρής αυτής αντίστασης ήταν ο άμαχος πληθυσμός να πληρώσει βαρύ τίμημα.
Αντίποινα Γερμανών
Πολίτες που συλλαμβάνονταν ένοπλοι ή κοντά σε περιοχή που είχαν εντοπιστεί νεκροί Γερμανοί στρατιώτες, δολοφονούνταν άμεσα. Μεταξύ των εκτελεσθέντων ήταν βέβαια και γυναίκες.
Την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου εκτελέστηκαν 200 σε ολόκληρο το νησί, μεταξύ τους ήταν και χωρικοί που βρέθηκαν απέναντι από το απόσπασμα για λόγους αντιποίνων.
Οι Γερμανοί εκτελούσαν και χωροφύλακες διότι είχαν την άποψη ότι ένα αστυνομικό σώμα δεν μπορεί να παίρνει μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι Γερμανοί, μεταπολεμικά προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τις μαζικές εκτελέσεις πολιτών, ισχυριζόμενοι πως αυτές πραγματοποιήθηκαν από εξαγριωμένους αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να εκδικηθούν τον φρικτό θάνατο που βρήκαν οι σύντροφοί τους στα χέρια των χωρικών.
Πάντως ακόμα και έτσι τίποτα δεν δικαιολογεί τις εκτελέσεις 2.000 αμάχων από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο του 1941.
Να σημειώσουμε ότι στο γερμανικό νεκροταφείο στο Μάλεμε βρίσκονται οι τάφοι 4.465 στρατιωτών της Μάχης της Κρήτης και της κατοχικής περιόδου.
Με πληροφορίες από wikipedia, ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Προσθήκη του fonimaleviziou.gr στην Google