Το ζήσαμε κι αυτό
Δεκάδες εργαζόμενοι έξω από τον ανακριτή, να περιμένουν τον ιδιοκτήτη του εργοστασίου “Βιολάντα” για να τον χειροκροτήσουν και να του εκφράσουν φωναχτά την συμπαράστασή τους. Το έκαναν και γραπτά, 256 εξ΄ αυτών, με ανακοίνωση μέσω της οποίας μας ενημερώνουν ότι πρόκειται για άριστο αφεντικό και πολύ καλό άνθρωπο. Να θυμηθούν ίσως ότι πέντε γυναίκες έχασαν την ζωή τους στο εργοστασίου του “άριστου αφεντικού”.
Εξαιτίας, όπως έχει προκύψει από την έρευνα, πολύ σημαντικών παραλείψεων που συγκροτούν βαρύ κατηγορητήριο.
Οι εργαζόμενοι λένε ότι πήγαν έξω από τον ανακριτή για να δείξουν στην υπόλοιπη Ελλάδα πως ο εν λόγω επιχειρηματίας δεν είναι όπως τον περιγράφουν τα ΜΜΕ. Δικαίωμά τους. Αλλά ας το πούμε και πάλι σε περίπτωση που τους διέφυγε: πέντε γυναίκες έχασαν την ζωή τους στο εργοστάσιό του Κωνσταντίνου Τζωρτζιώτη. Πέντε γυναίκες στην θέση των οποίων θα μπορούσαν να βρίσκονται εκείνο το βράδυ κάποιοι από τους “χειροκροτητές”. Πέντε γυναίκες που τις γνώριζαν, εργαζόταν μαζί τους, πιθανόν δίπλα – δίπλα. Στη μικρή επαρχιακή κοινωνία των Τρικάλων, κατά πάσα βεβαιότητα γνώριζαν και τις οικογένειές τους. Τα παιδιά που έμειναν δίχως μανάδες, Τις μανάδες που έμειναν δίχως παιδιά.
Το περιστατικό είναι σοκαριστικό λοιπόν, πρωτίστως επειδή δεν χωρά στο πλαίσιο της εύλογης μα εύκολης κριτικής, ούτε επιδέχεται απλοϊκές εξηγήσεις.
Ναι, κάποιοι σίγουρα φοβούνται για τη δουλειά τους, μα πρέπει και οι ίδιοι να καταλαβαίνουν ότι η παρουσία τους στο δικαστήριο δεν τους εξασφαλίζει το εργασιακό τους μέλλον. Και είναι επίσης καίριο όσο και βέβαιο ότι η κατάσταση έχει “αγριέψει” ακόμα περισσότερο, γεγονός το οποίο οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Να μην λησμονούμε ότι Πανελλαδικά κάθε χρόνο θρηνούμε εκατοντάδες ζωές εργατών σε αδιευκρίνιστα εργατικά δυστυχήματα ή αλλιώς εγκλήματα, της ασυδοσίας της εργοδοσίας.
