Αποχαιρετώντας την Ασπασία Παπαδοπεράκη
Ο ξαφνικός θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου είναι πάντα ένα βαθύ πλήγμα· ακόμη περισσότερο όταν δεν σου δίνεται ο χρόνος να πεις το τελευταίο αντίο.
Η Ασπασία Παπαδοπεράκη υπήρξε μια σπουδαία γυναίκα της τέχνης, μια δημιουργός με ουσιαστική παρουσία και ξεχωριστό αποτύπωμα. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια με τέσσερα αδέλφια, όλα προικισμένα με ευαισθησία, χάρισμα και κλίση προς το ωραίο. Μέσα σε αυτό
το περιβάλλον καλλιέργησε από νωρίς τη βαθιά σχέση της με την τέχνη και τη δημιουργία.
Η Ασπασία άφησε πίσω της ένα σπουδαίο και πολύτιμο έργο. Τα γλυπτά της κοσμούν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ενώ τα βιβλία της αποτελούν μέρος δημόσιων και ιδιωτικών βιβλιοθηκών. Η παρουσία της στον χώρο του πολιτισμού δεν ήταν απλώς σημαντική· ήταν διακριτή, σταθερή και ουσιαστική.
Δίκαια ονομάστηκε «γλύπτρια της Αντίστασης», καθώς δημιούργησε πλήθος έργων εμπνευσμένων από την Εθνική Αντίσταση. Ωστόσο, το έργο της δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτή τη θεματική. Ο κεντρικός άξονας της δημιουργίας της υπήρξε η ανθρώπινη μορφή, από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας, ειδωμένη με βαθιά γνώση, ευαισθησία και πνευματικότητα. Η αρχαία τέχνη την είχε σημαδέψει βαθιά.
Μελέτησε, αφομοίωσε και υπηρέτησε με συνέπεια τη χρυσή τομή, το μέτρο και την αρμονία σε όλη την καλλιτεχνική της πορεία.
Εκείνο όμως που φώτιζε ουσιαστικά τον δρόμο της ήτα ν η επικούρεια φιλοσοφία. Ο Επίκουρος υπήρξε για εκείνη σημείο αναφοράς, πνευματικός οδηγός, ίσως και ο αθέατος συνομιλητής της μέσα στη διαδρομή της τέχνης της. Συχνά αναφερόταν σε αυτόν με
σεβασμό και αγάπη, σαν να συνομιλούσε με έναν δάσκαλο που δεν την εγκατέλειψε ποτέ.
Για την Ασπασία Παπαδοπεράκη θα γραφτούν ακόμη πολλά. Το έργο της ήδη αποτελεί αντικείμενο μελέτης, ανάλυσης και ακαδημαϊκής έρευνας, με μεταπτυχιακές εργασίες, διδακτορικές διατριβές και μελέτες να αναδεικνύουν τον πλούτο και τη σημασία της
προσφοράς της. Και αυτό αποδεικνύει πως το αποτύπωμά της δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν ή στο παρόν, αλλά και στο μέλλον.
Θα ήταν, πιστεύω, σπουδαία πράξη τιμής από τον Δήμο Ηρακλείου και τους φορείς της πόλης να μεριμνήσουν ώστε να βρεθεί ένας κατάλληλος χώρος που θα στεγάσει την πολύτιμη και μεγάλη συλλογή των έργων της, με τη σύμφωνη γνώμη, ασφαλώς, των
ανθρώπων της. Ένας τέτοιος χώρος δεν θα αποτελούσε μόνο φόρο τιμής στη μνήμη της, αλλά και ζωντανό τόπο παιδείας, έμπνευσης και διδασκαλίας για τη γλυπτική τέχνη.
Η Ασπασία αγάπησε βαθιά το Ηράκλειο, την πόλη της. Και θα είναι μεγάλη τιμή για αυτή την πόλη, πέρα από τη σημαντική αναγνώριση που της απέδωσε εν ζωή με το Βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης», να αφιερώσει και έναν χώρο μνήμης στο όνομά της, έναν χώρο που
θα συνεχίζει να μιλά για εκείνη μέσα από το έργο της.
Σήμερα αποχαιρετούμε όχι μόνο μια σπουδαία γλύπτρια, αλλά και έναν άνθρωπο που υπηρέτησε με πίστη την ομορφιά, το μέτρο, την αρμονία και τον άνθρωπο. Αυτές οι αξίες διαπερνούν το έργο της και μένουν πίσω ως παρακαταθήκη σε όλους εμάς.
Καλό σου ταξίδι, Ασπασία.
Να προσέχεις από ψηλά την πόλη σου και τους ανθρώπους της. Και να μας θυμίζεις, ακόμη και μέσα από την απουσία σου, πως το μέτρο, η αρμονία και το ωραίο είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ.
