Όταν συνομιλείς με ανθρώπους που τολμούν να «σπάσουν» τα δεσμά της καθημερινότητας για να αναμετρηθούν με το βουνό —εκείνο που για τους πολλούς φαντάζει ακατόρθωτο— συνειδητοποιείς μια βαθιά αλήθεια. Ο πραγματικός οδηγός σε αυτές τις διαδρομές δεν είναι το μυαλό, αλλά η ψυχή.
Της Κορίνας Καφετζοπούλου
Είναι η θέληση που νικά την κόπωση του σώματος και η ευγνωμοσύνη που επιστρέφει ως δώρο, τη στιγμή που τα πόδια πατούν στην κορυφή. Είναι το δέος όταν από τα 2.400 μέτρα κοιτάς κάτω,
έχοντας υπερνικήσει όλους τους φόβους σου. Ο «μικρός» άνθρωπος σε κάτι τέτοιες στιγμές νιώθει «τεράστιος» και όχι άδικα.
Αυτό το συναίσθημα κυριαρχεί στη συζήτηση με τρεις ορειβάτες του Συλλόγου Ηρακλείου, την Έλενα Σταματάκη από τη Ροδιά, τον Αριστοτέλη Παπανικολάου, δημότη Μαλεβιζίου, και την Ελένη
Αρνοπούλου, οι οποίοι μόλις επέστρεψαν από μια αποστολή-σταθμό στον Ταΰγετο. Μας μεταφέρουν τον παλμό μιας εμπειρίας που αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να κατακτήσει τα πάντα,
αρκεί να αποφασίσει να βγει από τη ζώνη άνεσής του.
Η πρόκληση του Πενταδάκτυλου: Εκεί που η ανάσα κόβεται από το δέος
Ο Ταΰγετος δεν είναι απλώς ένας ορεινός προορισμός, καθώς θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια δοκιμασία χαρακτήρα. Η αποστολή στον Ταΰγετο, που συνοδεύτηκε από τέσσερις διαδρομές
με αποκορύφωμα τη διάσχιση της κορυφογραμμής του Πενταδάκτυλου, πραγματοποιήθηκε μεταξύ 5 και 11 Ιουνίου.
Η Έλενα Σταματάκη, ορειβάτης με εμπειρία πέντε ετών, περιγράφει με συγκίνηση τις 12 ώρες της ανάβασης προς τον Προφήτη Ηλία: «Ήταν μια πορεία εξαιρετικά δύσκολη. Περπατήσαμε στην
κορυφογραμμή με γκρεμούς να χάσκουν δεξιά και αριστερά, κινηθήκαμε μέσα σε χιονούρες, ενώ στην Αθάνατη Ράχη ο καιρός έκλεισε, αναγκάζοντάς μας να χρησιμοποιήσουμε συρματόσχοινα
για να συνεχίσουμε. Όμως, η υποστήριξη της ομάδας ήταν καθοριστική. Νιώθω τρομερά περήφανη. Όταν πετυχαίνεις έναν τέτοιο στόχο, ο πήχης ανεβαίνει αυτόματα. Το βουνό γίνεται πάθος και
φτάνοντας στην κορυφή, νιώθεις ότι έρχεσαι πιο κοντά στον Θεό. Δεν λες “τα κατάφερα”, αλλά λες ένα ευχαριστώ που υπάρχεις και μπορείς να βιώνεις τέτοιες στιγμές».
Το δώρο στον εαυτό μας: Η οπτική του Αριστοτέλη Παπανικολάου
Για τον Αριστοτέλη Παπανικολάου, ο οποίος ηγήθηκε της αποστολής, η ορειβασία είναι τρόπος ζωής εδώ και 20 χρόνια. Ξεκίνησε στα 50 του, αναζητώντας μια διέξοδο από τις πιεστικές
εργασιακές υποχρεώσεις, και έκτοτε δεν σταμάτησε ποτέ.
«Είναι ένας κόσμος τελείως διαφορετικός και πανέμορφος. Ξεκίνησα από μια απλή πεζοπορία στην οποία δεν ήθελα καν να πάω και έτσι κόλλησα», παραδέχεται γελώντας. Για τον ίδιο, ο
Ταΰγετος ήταν μια ανοιχτή εκκρεμότητα από πριν τέσσερα χρόνια, όταν ο καιρός δεν είχε επιτρέψει την ολοκλήρωση του προγράμματος. «Τα τρελά παιδιά που ανεβαίνουν στα βουνά ξέρουν
γιατί το κάνουν. Καθαρίζει το μυαλό, η παρέα είναι μοναδική και η άσκηση σε αναζωογονεί. Επιστρέφουμε κατάπληκτοι από τις ομορφιές του τόπου και ήταν ένα ταξίδι που κανείς μας δεν θα
ξεχάσει».
Μια εμπειρία χωρίς ηλικιακά όρια
Οι ορειβάτες υπογραμμίζουν πως το βουνό δεν γνωρίζει ηλικία. Με συνοδοιπόρους που ξεπερνούν τα 70 έτη, αποδεικνύεται περίτρανα ότι η ψυχική δύναμη είναι το μοναδικό εφόδιο που
χρειάζεται κανείς. Άνθρωποι που διανύουν την πέμπτη, έκτη ή έβδομη δεκαετία της ζωής τους καταρρίπτουν στερεότυπα, αποδεικνύοντας ότι το σώμα ακολουθεί πιστά τη θέληση της ψυχής.
Η φωνή της Ελένης Αρνοπούλου: Σκληρό βουνό, σκληροί άνθρωποι
Για την Ελένη Αρνοπούλου, η εμπειρία ήταν βαθιά προσωπική, καθώς βρέθηκε στα πάτρια εδάφη της μητέρας της. «Εγώ τον Ταΰγετο θα τον έλεγα σκληρό βουνό. Αν ζούσε η μητέρα μου, θα μου
έλεγε: “Παιδί μου, σκληρό βουνό, σκληροί άνθρωποι”. Είναι ένας επιβλητικός όγκος, νιώθεις τη δύναμη και την ιστορία του. Θαύμασα την τρομερή βλάστηση, τα πλατάνια, τα πεύκα και τις
αγριόφραουλες, και σε πολλά σημεία ένιωσα να μυρίζω τη φύση που μου περιέγραφε η μητέρα μου όταν ήμουν παιδί. Παροτρύνω όλο τον κόσμο να έχει μια φυσική δραστηριότητα, καθώς ο
άνθρωπος είναι γεννημένος να απολαμβάνει τη φύση και όχι να κάθεται μπροστά σε μια οθόνη».
Το οδοιπορικό στον Ταΰγετο: Τέσσερις διαδρομές, μία εμπειρία ζωής
Με απόλυτη επιτυχία ολοκληρώθηκαν οι εξορμήσεις του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου στον επιβλητικό Ταΰγετο, ένα από τα σπουδαιότερα ορεινά συγκροτήματα της Ελλάδας. Οι
συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν διαφορετικές όψεις του ιστορικού βουνού, μέσα από τέσσερις ξεχωριστές διαδρομές που συνδύασαν αλπικά τοπία, φαράγγια, παραδοσιακούς
οικισμούς, βυζαντινά μονοπάτια και μνημεία της φύσης. Οι δράσεις αυτές επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά την οργανωτική επάρκεια και το υψηλό επίπεδο ασφάλειας που χαρακτηρίζει τον
Σύλλογο, ο οποίος συνεχίζει να προσφέρει ποιοτικές ορειβατικές εμπειρίες για κάθε επίπεδο.
Διάσχιση Πενταδάχτυλου: Η κορυφαία ορειβατική πρόκληση
Η πιο απαιτητική και εντυπωσιακή διαδρομή του προγράμματος ήταν η διάσχιση της κορυφογραμμής του Πενταδάχτυλου, μια από
τις πιο εμβληματικές διαδρομές της χώρας. Η πορεία ξεκίνησε από τη θέση Λακόματα, πάνω από την Αναβρυτή, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Μέσα από πυκνό ελατόδασος, οι ορειβάτες
έφθασαν στο αλπικό πεδίο των κορυφών Μαρμαρόκαστρο και Μαρμαρόκαστρο ΙΙ (2.228 μ.), συνεχίζοντας πάνω στην επιβλητική κορυφογραμμή με πανοραμική θέα προς τη Λακωνική πεδιάδα
και τον Μεσσηνιακό Κόλπο. Ακολούθησαν το Σιδερόκαστρο (2.340 μ.) και η Αθάνατη Ράχη (2.360 μ.), με τα εκτεθειμένα βραχώδη περάσματα να αποτελούν την απόλυτη πρόκληση για την
εμπειρία και την προσοχή των συμμετεχόντων. Η διάσχιση ολοκληρώθηκε περνώντας από το διάσελο «Πόρτες», την κορυφή του Προφήτη Ηλία (2.407 μ.), το καταφύγιο Βαρβάρα και τη βρύση
Μαγγανιάρη, προσφέροντας μια αυθεντική αλπική εμπειρία.
Μυστράς – Ταϋγέτη – Βλαχοχώρι
Η δεύτερη ομάδα ακολούθησε μια από τις πιο όμορφες κλασικές πεζοπορικές διαδρομές του ανατολικού Ταϋγέτου. Η κυκλική πορεία, μήκους 8 χιλιομέτρων,
ξεκίνησε από τον ιστορικό Μυστρά, ακολουθώντας παραδοσιακά λιθόστρωτα καλντερίμια που επί αιώνες συνέδεαν τους οικισμούς της περιοχής. Διασχίζοντας καταπράσινα δάση, πηγές,
εξωκλήσια και γραφικά χωριά, οι πεζοπόροι πέρασαν από την Ταϋγέτη και το Βλαχοχώρι, απολαμβάνοντας μοναδική θέα προς τη Σπάρτη και τη βυζαντινή καστροπολιτεία, σε μια διαδρομή που
συνδυάζει φύση, ιστορία και πολιτισμό.
Παρόρι – Άγιος Παντελεήμονας – Παναγία Λαγκαδιώτισσα – Φανερωμένη
Η τρίτη διαδρομή κινήθηκε στα πιο καταπράσινα τμήματα του Ταϋγέτου. Ξεκινώντας από το Παρόρι, οι πεζοπόροι
ακολούθησαν δασικά μονοπάτια μέσα από ελατοδάση και μαυρόπευκα, φθάνοντας στον Άγιος Παντελεήμονα και την ιστορική Παναγία Λαγκαδιώτισσα, ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά
μνημεία της περιοχής. Η πορεία συνεχίστηκε προς την Παναγία Φανερωμένη (855 μ.), προσφέροντας υπέροχη θέα στη Λακωνία. Η συνολική διαδρομή των 15 χιλιομέτρων αποτέλεσε μια ιδανική
γνωριμία με την ιστορική και θρησκευτική παράδοση του βουνού.
Φαράγγι των Μύλων:
Το υδάτινο στολίδι του βόρειου Ταϋγέτου Η τέταρτη ομάδα εξερεύνησε το εντυπωσιακό Φαράγγι των Μύλων, ανάμεσα στο Γεωργίτσι και το Καστόρι. Πρόκειται για μια
διαδρομή 8 χιλιομέτρων, πλούσια σε βλάστηση, άφθονα νερά και ίχνη της παλιάς παραδοσιακής ζωής. Οι πεζοπόροι διέσχισαν ξύλινες γέφυρες, περπάτησαν δίπλα στο ρυάκι, πέρασαν από
παλιούς νερόμυλους και φυσικές πηγές, καταλήγοντας στη γέφυρα του ποταμού Κάστορα, παραπόταμου του Ευρώτα. Ένα πραγματικό φυσικό κόσμημα, όπου το νερό και η ιστορία συνθέτουν
ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς.
Ένας Σύλλογος πρότυπο
Η επιτυχής ολοκλήρωση αυτών των απαιτητικών δράσεων επιβεβαιώνει την υψηλή τεχνική κατάρτιση και την οργανωτική επάρκεια του Ορειβατικού Συλλόγου Ηρακλείου. Με γνώμονα την
ασφάλεια και τον απόλυτο σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, ο σύλλογος θέτει τον πήχη ψηλά, συνεχίζοντας το έργο του με επόμενο σταθμό την Πανελλήνια Συνάντηση Ορειβατών στα Λευκά
Όρη τον Ιούλιο.
Στη διάσχιση του Πενταδάκτυλου συμμετείχαν οι: Αριστοτέλης Παπανικολάου, Ελένη Αρνοπούλου, Γεώργιος Ψυχράμης, Σοφία Σωτηροπούλου, Έλενα Σταματάκη, Σταύρος Κουμουλάς, Ιωάννης
Κτιστάκης, Μαρία Σωμαράκη, Άννα Μαρτιμιανάκη, Εμμανουήλ Ροδιτάκης, καθώς και οι Παναγιώτης Αβραμόπουλος και Έλενα από τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας.
