Η αλήθεια είναι ότι το έργο της ανάπλασης της Ελευθερίου Βενιζέλου έχει πολλούς πολέμιους και βάζει στο στόχαστρο τις επιλογές του δημάρχου Μενέλαου Μποκέα.
Οι αντιδράσεις αυτές δεν οφείλονται τόσο σε πολιτικούς λόγους, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι το έργο πηγαίνει κόντρα στην αντίληψη που επικρατεί.
Ότι δηλαδή οι δρόμοι προορίζονται αποκλειστικά για τα οχήματα και την εξυπηρέτηση των επιχειρήσεων.
Της Κορίνας Καφετζοπούλου
Αυτή η νοοτροπία έχει μια βάση, καθώς μέχρι σήμερα κανείς δεν επιχειρούσε να περπατήσει ή να κάνει μια βόλτα, ειδικά σε αυτό το τμήμα της Ελευθερίου Βενιζέλου, με εξαίρεση τους μαθητές
που πηγαινοέρχονται στα σχολεία. Άλλωστε, πώς θα μπορούσε κάποιος να περπατήσει, αφού δεν υπήρχαν πεζοδρόμια;
Πολλοί ακόμα και τώρα διερωτώνται αν το τόσο μεγάλο πεζοδρόμιο και ο ποδηλατόδρομος θα είναι χρήσιμα ή αν απλά είναι αυτό που λέμε για τη «μόστρα». Όσες αντιρρήσεις κι αν έχει κάποιος
και όσο κι αν στέκεται απέναντι στον Μποκέα, θα εθελοτυφλούσε αν δεν αναγνώριζε ότι η ανάπλαση που βρίσκεται σε εξέλιξη αλλάζει όλο το τοπίο, καθιστώντας το πιο όμορφο και λειτουργικό.
Σταδιακά, η νέα υποδομή θα αρχίσει να βγάζει τον κόσμο από το σπίτι. Θα αρχίσει να περπατά είτε για τη βόλτα είτε για τα καθημερινά του ψώνια στην περιοχή, κάτι που δεν τολμούσε να πράξει
πριν.
Η «παλιά σχολή», που θεωρεί ότι η ανάπτυξη και η κίνηση στην αγορά ταυτίζονται με την απόλυτη ελευθερία του αυτοκινήτου —το να μπορείς δηλαδή να σταματήσεις ακριβώς έξω από το
κατάστημα— αρχίζει να ξεπερνιέται σε πολλές περιοχές.
Βέβαια, οι αντιδράσεις και η γκρίνια των επιχειρηματιών της περιοχής έχουν τη λογική τους, λόγω της πραγματικής ταλαιπωρίας που
βιώνουν εδώ και καιρό, βλέποντας την καθημερινότητά τους να αναστατώνεται από τα εργοτάξια, τη σκόνη και τις πολλές καθυστερήσεις που πήγαν πίσω τα χρονοδιαγράμματα στο στάδιο των
υπογειοποιήσεων και της μετατόπισης των δικτύων.
Για να είμαστε ρεαλιστές, η μετάβαση του Γαζίου προς το μοντέλο της «βιώσιμης αστικής κινητικότητας» είναι κάπως… απότομη.
Ωστόσο, η διαφορά στην ποιότητα του δημόσιου χώρου είναι τέτοια που δύσκολα μπορεί κάποιος να την αρνηθεί, ακόμα και αν διαφωνεί με τις επιλογές της δημοτικής αρχής. Τελικά, η επιτυχία
του έργου στην Ελευθερίου Βενιζέλου θα κριθεί από το αν οι κάτοικοι θα χρησιμοποιήσουν όντως αυτά τα μεγάλα πεζοδρόμια ή αν θα μείνουν να κοιτάζουν με νοσταλγία τις εποχές που το όχημα
ήταν ο «βασιλιάς» της ασφάλτου.
Όσο για τις επιλογές του Μενέλαου Μποκέα, αυτές θα κριθούν στο τέλος όχι από το ύψος των κονδυλίων, αλλά από το αν η Ελευθερίου Βενιζέλου θα γίνει ένας δρόμος που «περπατιέται» και που
τον χαίρονται όλοι οι χρήστες, μετατρέποντας τις αντιρρήσεις σε αποδοχή μέσα από την καθημερινή χρήση.
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ
