Είναι από το Μαλεβίζι, κατάγεται και κατοικεί στην Τύλισο, αυτοσυστήνεται μάλιστα σαρκαστικά «μπακαλιάρος», όπως λένε τους Τυλισανούς, είναι συνταξιούχος σήμερα και ναι, κάνει sky dive, σε ελληνική μετάφραση, ελεύθερη πτώση και νιώθει, όπως λέει, βασιλιάς του κόσμου!
Της Χρυσούλας Καλλιγιαννάκη
Αυτός ο αιώνιος πραγματικά έφηβος στην ψυχή, είναι ο Γιώργος Μαματζάκης, 76 ετών που όμως επιμένει να αισθάνεται όπως μας λέει, μόλις 49! Άλλωστε τι σημασία έχουν τα χρόνια για έναν άνθρωπο, που αν και έχει δοκιμαστεί με πολλές δυσκολίες στη ζωή, είναι προσηλωμένος να κάνει μόνο ακραίες θετικές σκέψεις, όπως ο ίδιος λέει.
Τα τελευταία χρόνια τον έχει κερδίσει και το θεατρικό σανίδι, τραγουδά σε χορωδίες του Ηρακλείου, οργανώνει ορειβατικές περιηγήσεις , είναι «Στρουμπουλίτης» και έχει μία πλούσια εθελοντική δράση! Δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό της ημέρας ελεύθερο για αυτόν τον Μαλεβιζιώτη φαινόμενο που λατρεύει και ρουφάει ως το μεδούλι την ζωή!
«Τσαλακώνεται» συνέχεια και μπαίνει μπροστάρης σε κάθε πρόκληση που ο ίδιος αναζητά και ακολουθεί στη ζωή του, για να είναι «σαφή καλά» , όπως του είχε πει κάποτε -πριν πολλά χρόνια- ένας φίλος του.
«Υπάρχει κάτι που μου γεμίζει την ζωή», μας λέει και τα μάτια του Γιώργου Μαματζάκη πραγματικά λάμπουν! Αναφέρεται στο SKY DIVE , που τα τελευταία χρόνια έχει μπει στην ζωή του και του προσφέρει ακόμη περισσότερη ελευθερία για να απολαμβάνει την ζωή. Ήδη έχει πραγματοποιήσει δύο πτώσεις από ύψος 4 χιλιομέτρων και προγραμματίζει μια τρίτη άμεσα. «Πέφτεις στο κενό αρχικά με κλειστό αλεξίπτωτο στα πρώτα 3 χιλιόμετρα και αναπτύσσεις ταχύτητα 235 χιλιομέτρων. Παραμορφώνεται το πρόσωπο σου, κάνεις πηδάλια τα χέρια σου και στρίβεις και απολαμβάνεις την ζωή!».
«Όταν το θάρρος υπερτερεί του φόβου τότε η ζωή είναι πραγματική απόλαυση!»
Τολμήσαμε να τον ρωτήσουμε αν στην ηλικία του έστω και για λίγο αισθάνθηκε φόβο. Χωρίς να θυμώνει πραγματικά, μας δηλώνει πως νοιώθει προσβεβλημένος όταν αναφερόμαστε στην ηλικία του. «Όταν το θάρρος υπερτερεί του φόβου τότε η ζωή είναι πραγματική απόλαυση!», μας αποστομώνει με την απάντηση του.
Οι δραστηριότητες του είναι η πιο υπέροχη συντρόφια. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η πρώτη του επαφή με το sky dive. Είδε ένα βράδυ, σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό μια διαφήμιση για το συγκεκριμένο extreme sport και σκέφτηκε να δοκιμάσει την πρόκληση.
Ως «Στρουμπουλίτης», όπως λέει, έχει νοιώσει το δέος και την μαγεία για το ύψος. Με την παρέα του έχουν κατασκευάσει τον τεράστιο σταυρό πάνω στο Στρούμπουλα που επισκέπτονται πολύ συχνά.
«Ελευθερώνεσαι και για ενάμιση λεπτό κατεβαίνεις, είσαι αετός και απολαμβάνεις την ζωή!»
Ο καρκίνος και τα μηνύματα ζωής
Ο Γιώργος Μαματζάκης δούλεψε ως διευθυντικό στέλεχος σε μεγάλη εταιρεία εμπορίας αυτοκινήτων στο Ηράκλειο και στα Χανιά για 30 ολόκληρα χρόνια. Μαζί με την σύντροφο της ζωής του Μαρίνα, έζησαν μια ευτυχισμένη ζωή που δοκιμάστηκε για περισσότερο από 10 χρόνια, όταν η σύζυγος του νόσησε με καρκίνο. «Ακόμα και μέσα από τον καρκίνο κατάλαβα πως οι άνθρωποι μπορούν να βρουν τρόπο για να περνούν καλά. Κάθε άνθρωπος πρέπει να νοιώθει πάντα καλά και να απολαμβάνει την ζωή με τον καλύτερο τρόπο», μας λέει στην έναρξη της κουβέντας μας. Η περιπέτεια τους κατέληξε δυστυχώς με το θάνατο της συζύγου του το 2002, αλλά ο ίδιος παρέμεινε στην οικογένεια των ογκολογικών ασθενών και λίγο αργότερα έγινε ιδρυτικό μέλος του συλλόγου «Ευ Ζω» με τον καρκίνο προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες του κάθε εβδομάδα, αλλά κυρίως ένα μεγάλο χαμόγελο στους ογκολογικούς ασθενείς και στους συνοδούς τους, που έχουν ανάγκη.
Διατέλεσε, για 13 περίπου χρόνια ταμίας του συλλόγου, ενώ πρωτοστάτησε και στη δημιουργία του συλλόγου «Ροδανθός» που σκοπό είχε την ανέγερση νέου ορόφου για την στέγαση της Ογκολογικής Κλινικής του ΠΑΓΝΗ. «Μέσα από αυτήν την περιπέτεια της Μαρίνας γνωρίσαμε μια πραγματικότητα που δηλώνει πως κάθε άνθρωπος μπορεί να αρρωστήσει, ο κύκλος της ζωή μας είναι συγκεκριμένος. Αυτό που μένει είναι πως ακόμα και στις ποιος δύσκολες στιγμές της ζωής μας, ακόμα και στο τελικό στάδιο του καρκίνου πρέπει να έχουμε την δυνατότητα να κερδίζουμε καλές στιγμές. Εγώ έχω κερδίσει δισεκατομμύρια τέτοιες στιγμές!»
Με την σύζυγο του «έχτισαν» μια όμορφη οικογένεια με δύο παιδιά μια κόρη και ένα γιο που τους χάρισαν τρία εγγόνια που δηλώνει πως είναι οι μεγάλες αγάπες της ζωής του! Οι δύο του εγγονές έχουν μάλιστα το όνομα της αγαπημένης του συζύγου.
Ο «εραστής της τέχνης» , η αγάπη και το χειροκρότημα
Μέσα λοιπόν από την κοινωνική ομάδα των ογκολογικών ασθενών (συμπεριλαμβάνονται και οι φροντιστές τους) και την ενασχόληση του με τον εθελοντισμό, που τον βοήθησε καθοριστικά να διαχειριστεί το πένθος του, γνώρισε μια φίλη, η οποία πολλά χρόνια αργότερα το 2006, τον οδήγησε στο ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ του Χρόνη Σαμπουτζάκη. Είχε μόλις συνταξιοδοτηθεί. Χωρίς να το πολύ καταλάβει βρέθηκε με ρόλο στην θεατρική παράσταση «Θυσία του Αβραάμ» για να ξεκινήσει ένα όμορφο ταξίδι με το θέατρο που δείχνει να λατρεύει, δηλώνοντας «εραστής της τέχνης», του θεάτρου και όχι μόνο. Ο ίδιος λάτρευε να παρακολουθεί επιθεώρηση. Δεν φαντάζονταν όμως ποτέ τον εαυτό του σε ρόλο ηθοποιού.
Ακολούθησαν πολλές άλλες θεατρικές ομάδες και θεατρικά έργα που τον κρατούν μέχρι και σήμερα στις επάλξεις. Ως ερασιτέχνης ηθοποιός, έχει γυρίσει και έχει έρθει σε επαφή με όλο το Μαλεβίζι. Έχει συμμετάσχει επίσης στις Θεατρικές Ομάδες του Μυλοποτάμου και των Αλατσατιανών καθώς και στο Θέατρο «ΔΥΟ» (Γαλλική Θεατρική Ομάδα με έδρα το Παρίσι). Έχει παίξει στο «Μπαμπά ο Πόλεμος» του Ιάκωβου Καμπανέλη , στο «Ράφτη των Κυριών» του Ζώρζ Φεντώ, τον «Οιδίπους επί Κολωνό» του Σοφοκλή και πολλά άλλα.
Φέτος με τον αντιφατικό «Σέντζα» του Παντελή Χόρν, σε πρωταγωνιστικό ρόλο καταχειροκροτήθηκε και στις δύο παραστάσεις της Θεατρικής Ομάδας του Συλλόγου Μυλοποταμιτών στην Πύλη Βηθλεέμ στο Ηράκλειο.
Αυτός ο αεικίνητος άνθρωπος θα συμμετέχει και πάλι στο Θέατρο «ΔΥΟ» με την «Εκάβη» του Ευριπίδη στο ρόλο του Πολυμήστωρ, ο Βασιλιάς της Θράκης. «Αντί να κάθομαι στο σπίτι μου, να χτυπώ το κεφάλι μου, ή να βλέπω τηλεόραση εγώ κάνω ατελείωτες πρόβες, παρέες και παραστάσεις!»
Τα «Καπετανάκια»
Κάθε Πέμπτη έχει ένα ραντεβού που δεν το αναβάλει εύκολα. Συναντάει ακόμα τους παλιούς του συμμαθητές από το Καπετανάκειο. Πλέον στο ραντεβού αυτό μαζεύονται περίπου 15 «Καπετανάκια» όπως αυτοαποκαλούνται οι παλιοί συμμαθητές συνεχίζοντας τα ίδια πειράγματα της μαθητικής τους νιότης. Είναι η παρέα που τον Απρίλιο του 1967 τους διέκοψαν “βίαια” την πολυήμερη εκδρομή τους λόγω του πραξικοπήματος , για να την συνεχίσουν όμως πολλά χρόνια αργότερα από το ίδιο σημείο!
Οι χορωδίες
Πέρα από τα ο Θέατρο ο πολυπράγμων κύριος Γιώργος (μας μαλώνει χαριτωμένα όταν τον αποκαλούμε κύριο) έχει ακόμη μία μεγάλη αγάπη, το τραγούδι και εκφράζεται μέσα από την συμμετοχή του σε χορωδίες. Έχει παρουσία στην Δημοτική Χορωδία Μαλεβιζίου , Αλατσατιανών της Αγίας Τριάδος ενώ τελευταία είναι πλέον μέλος στην Χορωδία των Μικρασιατών «Το μεγάλο Κάστρο». «Έχω γνωρίσει καταπληκτικούς ανθρώπους μέσα στις χορωδίες. Εξαφανίζω όλο τον αρνητικό χρόνο».
Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ
