Η πεζοπορία στα φαράγγια της Κρήτης ,αποτελεί πλέον την πιο διαδεδομένη μορφή εναλλακτικού τουρισμού, εφόσον εκτός από την πεζοπορική εμπειρία, το cannyoning στα τεχνικά φαράγγια κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς. Εξάλλου με 400 και πλέον φαράγγια η Κρήτη, κρύβει θησαυρούς που διαρκώς ανακαλύπτονται, όσο περισσότερα φαράγγια ασφαλίζονται ώστε να γίνουν προσπελάσιμα.
Μάλιστα η φετινή βροχερή χρονιά, με τα ρέματα που διατρέχουν ορμητικά τα ποτάμια, προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία στους πεζοπόρους, καθώς το νερό γάργαρο και καθαρό ακόμη, μετά και το τελευταίο τριήμερο, πλημμυρίζει τις διαβάσεις.
Το φαράγγι του Ρίχτη ένα από τα πιο εμβληματικά του Λασιθίου, δέχτηκε επίσκεψη από τον Σύλλογο « Δρόμοι Ζωής 2» και μεγάλοι και μικροί και μεγάλοι έχοντας την βοήθεια των αρχηγών και συνοδών της εκδρομής απόλαυσαν το συνεχές πλατσούρισμα στα νερά των ρεμάτων.
Με διάσχιση από τον περιφερειακό δρόμο και είσοδο από την παραλία προς το χωριό, ανηφορίζοντας, πολλές ήταν οι φορές που οι μυρωδιές του φασκόμηλου και της ρίγανης, αλλά και το κελάηδισμα των κοτσυφιών, πρόσφεραν τη μαγεία της επαφής στο ανέγγιχτο περιβάλλον. Όχι ότι θα μείνει έτσι καθώς συγκεντρώνει πλήθος τουριστών που το επισκέπτονται για να θαυμάσουν τον κεντρικό μεγάλο καταρράχτη και να βουτήξουν στα νερά του.
Με μήκος 2,9 χλμ από το χωριό των Μουλιανών και με διαβάσεις που φιλότιμα ο Δήμος Σητείας προσπαθεί να διαμορφώσει, αλλά και είσοδο που είναι στα πέντε ευρώ, για τους άνω των 15 ετών, το φαράγγι, αποτελεί μέρος του Γεωπάρκου ,Γεωδιαδρομή 17-Η 13 και εντάσσεται στις προστατευόμενες περιοχές Unesco.
Φέτος ακόμη δεν έχουν αποκατασταθεί τα σημεία που υποχώρησαν από τα νερά, καθώς οι πλημμύρες συνεχίζονται αλλά από το Μάιο, ξεκινούν οι πεζοπορίες των Συλλόγων και θα πρέπει να αλλάξει η εικόνα που διαμορφώθηκε από την παράσυρση των ξύλινων γεφυριών και σκαλοπατιών.
Πολλά και με διαφορετικό βαθμό δυσκολίας τα φαράγγια της ανατολικής Κρήτης.
Εξάλλου ολόκληρη η ανατολική Κρήτη έχει ιδιαίτερη φυσιογνωμία και γεωμορφολογία. Η περιφέρεια του Λασιθίου, ειδικά, διαθέτει ένα χαρακτηριστικό τοπίο, το οποίο συνδυάζει την εγγύτητα στη θάλασσα με αναπτυγμένα αστικά κέντρα σαν τον Άγιο Νικόλαο, τη Σητεία ή την Ιεράπετρα, με βουνά που υπερβαίνουν τα 2.000 μέτρα ύψος (όπως η Δίκτη, για παράδειγμα), αλλά και με κοιλάδες γεμάτες με ελαιόδεντρα. Λόγω της γεωμορφολογίας, αλλά και των υψηλών θερμοκρασιών, που τείνουν να διατηρούνται στην περιοχή και μετά το πέρας του καλοκαιριού, το τοπίο αυτό διαθέτει κάμποσα οροπέδια και φαράγγια, όχι όμως και αξιόλογα ποτάμια, τα περισσότερα είναι χείμαρροι που φέτος έχουν κατακλύσει το φαράγγι της Σαρακίνας. Τα πιο γνωστά φαράγγια το Χα , τον Χαυγά (Κριτσά), των Νεκρών αλλά και των Πεταλούδων, σε κοντινή απόσταση καταλήγουν στη θάλασσα, και παρουσιάζουν καταρράχτες όπου φέτος είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακοί.
Το φαράγγι του Ρίχτη είναι από τα πιο εμβληματικά της περιοχής και διατρέχεται από δύο ρέματα που καταλήγουν στην παραλία του Ρίχτη.
Προς τα Μουλιανά, η περιοχή με τους μισογκρεμισμένους ανεμόμυλους και τις καλλιέργειες εσπεριδοειδών που βρίσκονται εντός του φαραγγιού, διασώζει την ιστορικότητα της οικονομίας της περιοχής. Μια στάση πριν την ανηφόρα για τα Μουλιανά, το ιστορικό πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Λαχανά, χρονολογείται στον 19ο αιώνα. Σε αυτό λέγεται ότι έγιναν μάχες ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς το 1922.
Η ασφάλεια που πρέπει να έχουν οι πεζοπόροι , σε συνδυασμό με τη γνώση της διάσχισης είναι πολύ σημαντικά στοιχεία. Περιπτώσεις σαν κι αυτές που άνθρωποι χάνουντη ζωή τους από αποκολλήσεις ή κατακρημνήσεις εντός φαραγγιών θα πρέπει να εκμηδενιστούν αν θέλουμε κέρδος και όφελος από αυτή τη μορφή εναλλακτικού τουρισμού. Η Περιφέρεια σε συνεργασία με τους Δήμους οφείλει να θέσει τις βάσεις και να δοθούν τα αναγκαία ποσά για σημάνσεις, ασφαλίσεις, κράνη και ότι άλλο απαιτείται για ασφαλή διάσχιση. Γιατί όταν βάζεις είσοδο, αν μη τι άλλο οφείλεις να προσφέρεις ασφάλεια.
Συραγώ Χορταριά
