Έγραψε φέτος μία από τις πιο δυνατές ιστορίες ζωής -όπως το όνομά της- και σκορπά συγκίνηση και μηνύματα αισιοδοξίας!
Η Ζωή Λεμονάκη-Κατσούνα, μητέρα πέντε παιδιών, κατάφερε το φαινομενικά ακατόρθωτο. Εισήχθη πρώτη στο Τμήμα Παιδαγωγικής Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, το οποίο αποτελούσε την απόλυτη πρώτη της επιλογή.
Της Χρυσούλας Καλλιγιαννάκη
Η δύναμη της θέλησής της, μα κυρίως η αγάπη της για τα παιδιά, την οδήγησαν σε έναν μοναδικό δρόμο για τον οποίο πάλεψε πάρα πολύ, ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο.
Με την επιμονή της, η 35χρονη σήμερα πολύτεκνη μητέρα κατάφερε να συνδυάσει μοναδικά την ανατροφή των πέντε ανήλικων παιδιών της και να ξανακαθίσει χρόνια αργότερα στα θρανία, για να εκπληρώσει το όνειρό της. Να ολοκληρώσει τη βασική φοίτηση που διέκοψε στα 17 της χρόνια.
Έτσι, η επιτυχία της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς και τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει. Η ζωή της μόνο εύκολη δεν ήταν. Ορόσημο στάθηκε η απώλεια της μητέρας της από την επάρατο νόσο το 2018, που την καθόρισε, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με την κατάθλιψη -την οποία, όπως λέει, κατάφερε να αντιμετωπίσει με τη βοήθεια ειδικών.
«Στο μαύρο φόντο της ζωής μου, η μαμά μου ήταν η ακτίδα φωτός», αναφέρει συγκινημένη, αφιερώνοντας την επιτυχία της στη μνήμη της μητέρας της, αλλά και στον 74χρονο πατέρα της. «Είναι ο ήρωάς μας. Όλης της οικογένειας! Και μένα, και του άντρα μου, και των παιδιών».
Η Ζωή ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Λύκειο αποφοιτώντας με βαθμό 19,4, ενώ παράλληλα απέκτησε και πτυχίο Βοηθού Βρεφονηπιοκόμου με 19,5. Όλα αυτά, παρά το σοβαρό πρόβλημα υγείας, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει τον στόχο της. Αντιμετωπίζει δύο σοβαρά αυτοάνοσα νοσήματα που βρίσκονται σε μεγάλη έξαρση. Κατάφερε όμως να σταθεί στα πόδια της. Εισήχθη μέσω της ειδικής κατηγορίας 5% (σοβαρές παθήσεις) στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία και άφησε το σχολείο στην Α’ Λυκείου για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Χρόνια αργότερα πήρε τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στα θρανία, ξεκινώντας ξανά από την αρχή.
Φοίτησε και στις τρεις τάξεις στο 2ο ΕΠΑΛ (στο 2ο Ημερήσιο ΕΠΑΛ στις Μεσαμπελιές) και κατάφερε να διακριθεί, ξενυχτώντας και διαβάζοντας αδιάκοπα. Η καθημερινότητά της περιγράφεται ως ένας ασταμάτητος αγώνας! Ξεκινούσε κάθε πρωί στις 07:00 ετοιμάζοντας παράλληλα τα παιδιά, πήγαινε και εκείνη στο σχολείο -7 ώρες κάθε μέρα- και έπειτα ξενυχτούσε κάθε βράδυ διαβάζοντας.
«Έκανα την Α’ Λυκείου το ’21 και το ’22. Μετά διέκοψα γιατί γέννησα το 5ο παιδί και ξανά το ’25 συνέχισα την Γ’ Λυκείου». Όπως λέει, οι καθηγητές της τη μεταχειρίζονταν ως ισότιμη μαθήτρια και όχι απλά ως “μητέρα 5 παιδιών”.
Στη συνέντευξή της, η Ζωή περιγράφει στη Φωνή του Μαλεβιζίου τη στιγμή της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
«Δεν το περίμενα! Επειδή είμαι με το 5% των σοβαρών παθήσεων, ήξερα ότι οι βάσεις είναι πολύ υψηλές. Έβαλα τα δυνατά μου με πολύ ξενύχτι, ιδρώτα και κόπο, αλλά το να είμαι πρώτη στη σειρά επιτυχίας και να περάσω στο Ρέθυμνο… πραγματικά έπαθα σοκ! Όταν μου το είπαν τα κορίτσια τη σχολή πως πέρασα πρώτη, δεν το πίστευα».
Όταν ρωτήθηκε για το πώς βλέπει το μέλλον της και τη συνδυαστική ιδιότητα της φοιτήτριας, εργαζόμενης και μητέρας, η απάντησή της, πέρα από αφοπλιστική, δείχνει την ψυχική της δύναμη, στέλνοντας πολλαπλά μηνύματα.
«Θα τα κάνω όλα! Θα δουλέψω, θα σπουδάσω, θα είμαι δίπλα στα παιδιά μου. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, μπορείς να το πετύχεις. Το μήνυμα που θέλω να στείλω σε κάθε γυναίκα και κάθε μητέρα είναι να μην παρατάει ποτέ τα όνειρά της. Αν έστω και ένας άνθρωπος πάρει δύναμη από τη δική μου ιστορία, τότε ο αγώνας μου έχει ήδη δικαιωθεί».
Μια πολυμελής οικογένεια με μεγάλη καρδιά!
Σήμερα, η Ζωή μεγαλώνει πέντε παιδιά, ηλικίας από 3 έως 16 ετών. Τον Γιώργη της (16 ετών), την Κρυσταλλία-Μαρία (14,5 ετών), τη Μιχαέλα (13,5 ετών), τον Σήφη (12 ετών) και τον μικρό της Άγγελο, που επισφράγισε πριν από 3 χρόνια την ευτυχία της οικογένειας. «Κάθε χρόνο ένα παιδί! Βρήκα τον άνθρωπο της ζωής μου, τον Μιχάλη Λεμονάκη», όπως η ίδια λέει.
Η Ζωή τονίζει πως η στήριξη της οικογένειάς της ήταν καθοριστική. Η 13χρονη κόρη της, η Μιχαέλα, εκτελούσε χρέη… «δασκάλας», εξετάζοντάς την καθημερινά για να σιγουρευτεί ότι θα καλύψει την απαιτούμενη ύλη. Παράλληλα, η πεθερά της Μαρία και η κουνιάδα της Έλενα στάθηκαν «βράχοι» δίπλα της, ενθαρρύνοντάς την σε κάθε βήμα και προσφέροντάς της πολύ μεγάλη στήριξη στον αγώνα της για να σπουδάσει.
Μαζί με τον σύζυγό της, Μιχάλη Λεμονάκη, με τον οποίο είναι μαζί εδώ και 18 χρόνια, διατηρούν από το 2019 μια σχολή παραδοσιακών χορών, η οποία προσφέρει αφιλοκερδώς μαθήματα σε όλα τα παιδιά με αναπηρία, αυτισμό ή ειδικές ανάγκες. «Λατρεύω τα παιδιά! Είμαι μοναχοπαίδι και παιδί της καρδιάς. Γι’ αυτό έκανα πέντε παιδιά. Ο μπαμπάς μου, ο Μιχάλης ο Κατζούνας, ήταν χοροδάσκαλος για 42 χρόνια. Εγώ μεγάλωσα σε μια σχολή χορού από την ώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πάντα έλεγα τη μαμά μου ότι αυτό το πράγμα ήθελα να το κάνω. Μια σχολή μόνο για παιδιά, που να τα χωράει όλα, να είναι όλα μαζί μια αγκαλιά».
Κράτησε το επίθετο του συζύγου της και αυτοαποκαλείται Κρουσανιώτισσα, αν και η ίδια κατάγεται από τη Μεσσαρά!
«Ψηφίζω στον Κρουσώνα! Αγαπώ πολύ το χωριό! Μόνο αγάπη έχω λάβει, κυρίως από την πεθερά και την κουνιάδα μου που στηρίζουν όλα τα βήματά μου», λέει με υπερηφάνεια!
ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ
Προσθήκη του fonimaleviziou.gr στην Google
