Άρθρο της Λίτσας Τσαντηράκη
Η οδύνη και ο πόνος για το χαμό του πιο σημαντικού ανθρώπου στη ζωή της έγινε η “φωνή” και η δύναμη της για τη συνέχεια. Μία φωνή σταθερή σε άποψη και μία δύναμη που άντλησε μέσα από το θάνατο.
Όσο σκληρό κι αν ακούγεται. Ο λόγος για την 18χρονη τώρα Αθηνά Κουτζούκου, που έχασε τον πατέρα της πριν 14 χρόνια και που τώρα προσπαθεί να σώσει τον υπόλοιπο κόσμο από τη θλιβερή μάστιγα της κοινωνίας μας, τα τροχαία.
Ο εφιάλτης ξυπνά σε κάθε νέο άκουσμα τροχαίου. Σε κάθε εγκατάλειψη ανθρώπου στην άσφαλτο. Με την οικογένειά της να της προσφέρει τη μεγαλύτερη ψυχολογική υποστήριξη, η Αθηνά δίνει το παράδειγμα σε όλους όσους πενθούν.
Αντλείστε δύναμη από το πένθος, σηκωθείτε και φωνάξτε δυνατά να σταματήσουν τα τροχαία εγκλήματα.
Ένα μήνυμα ζωής έναντι στο θάνατο. Μήνυμα για τους νέους που δε φορούν το κράνος ή τη ζώνη ασφαλείας. Μήνυμα για τους ραλίστες και τους πότες της Κρήτης.
Η Αθηνά μεγάλωσε. Εκείνη όμως ξέρει πόσα βράδια έβρεξε το μαξιλάρι της. Πόσα βράδια κοιμήθηκε με τη φωτογραφία του πατέρα της αγκαλιά. Εκείνη έζησε την απώλεια του πατέρα στα τέσσερα της χρόνια και εκείνη σήμερα θέλει να προστατέψει εσένα… τον οδηγό που έχεις παιδιά για να μη ζήσουν και τα δικά σου παιδιά ό,τι έζησε…
