Του Αντώνη Στρατάκη
Στις 2 Ιουνίου ρου 1971 ο Παναθηναϊκός, η πράσινη αρμάδα του Φέρενς Πούσκας συγκλόνισε την Ευρώπη φτάνοντας στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης απέναντι στον μεγάλο Άγιαξ του Γιόχαν Κρόϊφ στο θρυλικό Γουέμπλεϊ.
Έχασε βέβαια 2-0 αλλά η τότε πορεία του έκανε ολόκληρη την Ελλάδα να ανατριχιάσει και να βγαίνει κάθε τόσο στους δρόμους πανηγυρίζοντας τις μεγάλες προκρίσεις επί της Σλόβαν, της Έβερτον και του Ερυθρού Αστέρα.
Στην εκείνη πορεία του θριάμβου για το άσημο ελληνικό ποδόσφαιρο δύο φίλαθλοι από τη Ροδιά ακολούθησαν τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι όπου με τη κακή βραδιά του Τάκη Οικονομόπουλου γνώρισε βαριά ήττα με 4-1 για να το ανατρέψει στην ρεβάνς με το ιστορικό 3-0 στη Λεωφόρο.
Ο λόγος για τον αείμνηστο θείο μου Αντώνη Λαμπράκη πατέρα του μάνατζερ σήμερα του Εργοτέλη Σταύρου Λαμπράκη και ένα οπαδό του Ολυμπιακού τον αείμνηστο επίσης Αριστείδη Κολλαρετάκη ο οποίος όμως αγαπούσε και τον ΟΦΗ.
Επέστρεψαν βέβαια στεναχωρημένοι στη Ροδιά αλλά και από την απαράδεκτη συμπεριφορά των Γιουγκοσλάβων φιλάθλων στους 25.000 Έλληνες που είχαν ακολουθήσει τον Παναθηναϊκό.
Όπως μου είχε πει ο θείος μου πιτσιρικάς εγώ τότε αλλά τα θυμάμαι όλα σαν να ήταν χθες, οι Γιουγκοσλάβοι όσο παιζόταν το παιχνίδι έκλεβαν τα λάστιχα από τους τροχούς των αυτοκινήτων των Ελλήνων φιλάθλων οι οποίοι δεινοπάθησαν για να μπορέσουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Ο Αντώνης Λαμπράκης βέβαια πήρε τη ρεβάνς από τους Γιουγκοσλάβους με το επικό 3-0 και την πρόκριση στον τελικό. Παρά το γεγονός ότι ήθελε πάρα πολύ να πάει στο Λονδίνο στον τελικό, ο πατέρας του και ο παππούς μου ο Σταύρος Λαμπράκης δεν τον τον άφησε αφού τα χρειάστηκε με την περιπέτεια που έζησε ο γιος του στο Βελιγράδι των 100.000 φιλάθλων που κατέκλυσαν τότε το Μαρακανά.
Τρεις μέρες μετά τον τελικό του Γουέμπλεϊ ο Παναθηναϊκός είχε έρθει στο Ηράκλειο για να παίξει με τον ΟΦΗ σε αγώνα πρωταθλήματος που είχε αναβληθεί. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 2-0 με δύο γκολ του Μίμη Δομάζου και ο ΟΦΗ ισοφάρισε σε 2-2 με ισάριθμα γκολ του πιτσιρικά τότε Δημήτρη Παπαδόπουλου.
Σε εκείνο ον αγώνα που έκανα σαν τρελός να τον δω ο πατέρας μου δεν με άφησε να ακολουθήσω τον θείο μου Αντώνη Λαμπράκη. Σιγά όμως που θα έχανα αυτό ο παιχνίδι. Έτσι όπως έφευγε από τη πλατεία της Ροδιάς το λεωφορείο του Λεβεντάκη η αλλιώς «Γιαουρτά» όπως τον φώναζαν, το πήρα στο κατόπι και σκαρφάλωσα στην σκάλα που ανέβαινε στην κορυφή του λεωφορείου για να τοποθετείς τα δέματα και όρθιος κρατώντας τη σκάλα πήγα στα Καμίνια μαζί με τους άλλους συγχωριανούς μου και είδα το παιχνίδι.
Αξέχαστα χρόνια τα οποία στριφογυρίζουν πολύ συχνά στο μυαλό μου και τα θυμάμαι με νοσταλγία. Να τονίσω βέβαια ότι ένα χρόνο αργότερα ο Αντώνης Λαμπράκης ανταπέδωσε την υποστήριξη σον «γαύρο» Αριστείδη ακολουθώντας τον αν θυμάμαι καλά στην Ιταλία όπου ο Ολυμπιακός είχε νικήσει με 1-0 της Κάλιαρι του μεγάλου Τζίτζι Ρίβα.
Κλείνοντας να πω για τον τελικό Παναθηναϊκός-Άγιαξ ότι επειδή τότε δεν υπήρχε ούτε μία τηλεόραση στη Ροδιά φύγαμε τουλάχιστον 30 άτομα και κατεβήκαμε στο Ηράκλειο. Είδαμε στριμωγμένοι το πρώτο ημίχρονο στο ξενοδοχείο « Ηράκλειο» στο καμαράκι και ο δεύτερο αφού δεν είχε εκεί καλή εικόνα στο κατάστημα ηλεκτρονικών του Βαλαβάνη λίγο πριν τη παλιά τροχαία. Όσο για την θριαμβευτική ρεβάνς με τον Ερυθρό Αστέρα την άκουσα ραδιοφωνικά στο σπίτι του Μανώλη Γεναράκη ιδιοκτήτη της ταβέρνας «Απέραντο Γαλάζιο» και το τι έγινε στο τέλος του αγώνα δεν περιγράφεται στο χωριό που η συντριπτική πλειοψηφία τότε των φιλάθλων ήταν Παναθηναϊκοί.
