Συνέντευξη στην Ελένη Δ. Μπουχαλάκη
Ο Κρητικός ηθοποιός Βασίλης Σαμαριτάκης, μίλησε στη “Φωνή του Μαλεβιζίου” για τη δουλειά του αλλά και για τον τόπο καταγωγής του τον Πρινιά, που ποτέ δεν ξεχνά…
Kύριε Σαμαριτάκη, τι σημαίνει για σας η λέξη ηθοποιός
Θα μπορούσα να απαντήσω με κάτι που είναι κλισέ: ηθοποιός σημαίνει φως ( άλλωστε είναι και ο ομώνυμος τίτλος της ραδιοφωνικής εκπομπής μου που σε λίγο κλείνει τον 6ο κύκλο ζωής της) ή ετυμολογικά, ηθοποιός ποιεί ήθος.
Για μένα προσωπικά ηθοποιός σημαίνει πολλές ζωές σε μία, ταξιδεύεις στο χωροχρόνο και ενσαρκώνεις, ερμηνεύεις χαρακτήρες με τους οποίους εσύ ως προσωπικότητα μπορεί να μην έχεις κανένα κοινό στοιχείο, π.χ. έχω υποδυθεί το Βασιλιά Κωνσταντίνο Α (ενώ εγώ μάλλον είμαι αριστερών καταβολών και φιλοβενιζελικός), έχω υποδυθεί τον πατροκτόνο σε σειρά (δεν έχω βλάψει ούτε κουνούπι στη ζωή μου,χα χα) έχω υποδυθεί τον ταξιτζή (δεν οδηγώ καν..), τον Αξιωματικό ναυτικού, τον αυτοκράτορα, τον πρίγκιπα, και πολλούς άλλους ρόλους… Αυτό από μόνο του (το να ζεις πολλές ζωές σε μία) το θεωρώ μαγικό.
Από την άλλη το θεωρώ περισσότερο ως λειτούργημα, παρά ως επάγγελμα, άλλωστε ελάχιστοι είναι αυτοί που πλουτίζουν απ’ αυτό, τώρα πια, με τη βία ζουν από αυτό…Ο ηθοποιός για μένα θα έπρεπε να προάγει τον πολιτισμό και να συμβάλλει στο να σφυρηλατήσει πεπαιδευμένο, καλλιεργημένο κοινό, όπως έλεγε και ο αείμνηστος, μέγας θεατράνθρωπος Κάρολος Κουν… Γι’ αυτό άλλωστε έδιναν τόση αξία στο θέατρο οι αρχαίοι ημών πρόγονοι και εξασφάλιζαν εισιτήρια για τους φτωχούς.
Πως πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με την υποκριτική Τέχνη;
Η αλήθεια είναι πως άργησα πολύ να συνειδητοποιήσω πως τελικά ήθελα να γίνω ηθοποιός, από το πως εξελίχθηκαν τα πράγματα αποδείχθηκε πως πάντα το ήθελα, αλλά το κρατούσα βαθιά κρυμμένο στο υποσυνείδητο, δεν τολμούσα ούτε καν να το παραδεχθώ εγώ ο ίδιος. Βλέπετε πάντα ήμουν ένα κλειστό εσωστρεφές παιδί απών από κάθε εκδήλωση, σχολική θεατρική παράσταση κτλ. Πάντα όμως έτρεφα ένα έρωτα για τους παλιούς ηθοποιούς και για τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, απλά τότε ποτέ δεν είχα σκεφτεί συνειδητά τουλάχιστον πως θα ήθελα να ακολουθήσω το δρόμο τους. Αυτό μου το εκμαίευσε χρόνια μετά στο Πανεπιστήμιο ο καθηγητής μου, θεατρολόγος-σκηνοθέτης-συγγραφέας Τηλέμαχος Μουδατσάκις και μου κόλλησε το «μικρόβιο» του ηθοποιού (γέλια). Αργότερα όταν ήρθα στην Αθήνα σπούδασα στη δραματική σχολή και εδώ και 21 χρόνια είμαι ταυτόχρονα και ηθοποιός και δάσκαλος.
Πού εντοπίζετε εσείς προσωπικά τη διαφορά μεταξύ κινηματογράφου και θεάτρου πέρα από την αμεσότητα με τον θεατή;
Η μεγαλύτερη διαφορά τους βρίσκεται στο εφήμερο της θεατρικής πράξης, μία παράσταση γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε ένα δίωρο, το πολύ τρίωρο, πάνω στη σκηνή και η άλλη μεγάλη διαφορά σε σχέση με τον κινηματογράφο βρίσκεται στη διαδράση με το θεατρικό κοινό και όταν ακόμα μία παράσταση δεν είναι διαδραστική…ο ηθοποιός όσο συγκεντρωμένος κι αν είναι στο ρόλο του, αφουγκράζεται το κοινό, παίρνει ενέργεια από αυτό, γι’ αυτό το λόγο ποτέ μία παράσταση δεν είναι ίδια με μία άλλη (και εννοώ στο ίδιο ανέβασμα την ίδια χρονική περίοδο). Στον κινηματογράφο πάλι υπάρχει αυτή η μαγεία της οθόνης, αλλά υπάρχει το τετελεσμένο, όλα έχουν γίνει σε άλλο χρόνο και τόπο και απλά ο θεατής περιμένει να δει τη συνέχεια, δε συμβάλλει στα δρώμενα, ούτε θετικά, ούτε αρνητικά… Επίσης μία ταινία θα υπάρχει για πάντα, ή για πάρα πολύ καιρό, δεν έχει αυτό το εφήμερο του θεάτρου.
Ποιά είναι τα συναισθήματα που βιώνετε επάνω στη σκηνή, δεδομένου ότι οι παραστάσεις δίνονται σε διαφορετικό κοινό κάθε φορά. Κοινό με άλλη κουλτούρα, σε άλλες πόλεις που περιοδεύετε κλπ.
Εν μέρει έχω απαντήσει στην προηγούμενη ερώτηση. Ο ηθοποιός στο θέατρο, προσπαθεί να μείνει ανεπηρέαστος, αλλά αυτό δεν είναι πάντα δυνατόν…αν επί παραδείγματι υπάρχει οχλαγωγία από ένα αδιάφορο, ή δύσκολο κοινό, πολύ δύσκολα η ερμηνεία του θα παραμείνει ανεπηρέαστη και σε υψηλά επίπεδα, μοιραία θα επηρεαστεί η απόδοσή του, αλλά σίγουρα ως επαγγελματίας ηθοποιός θα φθάσει ως το τέλος…Σε άλλα επίπεδα επίσης θα κυμανθεί μία παράσταση σε γεμάτο θέατρο και σε άλλα σε ένα άδειο, ή σχεδόν άδειο…ο ηθοποιός στο θέατρο μοιραία παίρνει ενέργεια από το κοινό, εξαιτίας αυτής της διάδρασης που προανέφερα σε προηγούμενη ερώτηση.
Με τι ασχολείστε τη δεδομένη χρονική στιγμή και με ποιούς μεγάλους ηθοποιούς έχετε συνεργαστεί
Αυτή τη χρονική περίοδο ξεκινάμε ένα νέο θεατρικό ταξίδι, είμαστε στη διαδικασία των προβών σε μία όμορφη κωμωδία του Ραγκαβή, “Γάμος άνευ νύμφης”, σε σκηνοθεσία του αγαπημένου μου δασκάλου επί σκηνής και μεγάλου θεατρανθρώπου, Γιάννη Μόρτζου, μία παραγωγή του θεάτρου του, “Θέατρο Τέσσερις Εποχές- Γιάννης Μόρτζος”.
Είμαι πολύ ευτυχής γι’ αυτό, είναι η δεύτερη φορά που συνεργάζομαι με το Γιάννη Μόρτζο, η πρώτη ήταν πριν ένα χρόνο στην πολύ επιτυχημένη παράσταση, “Ελευθέριος Βενιζέλος” του Γρ. Χαλιακόπουλου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόρτζου, εκεί έκανα τον εχθρό του Βενιζέλου- Γιάννη Μόρτζου, το Βασιλιά Κωνσταντίνο Α’.
Είμαι ευτυχής που συμμετέχω σε αυτό τον πολύ αξιόλογο θίασο, γιατί εκτός από το Γιάννη Μόρτζο θα πρωταγωνιστήσουν επίσης κι αλλοι αξιόλογοι ηθοποιοί όπως ο άξιος και πολύ έμπειρος συνάδελφος, Θοδωρής Προκοπίου και ο καλός συνάδελφος, Νικόλας Κανατάς. Βοηθός σκηνοθέτη η γοητευτική ηθοποιός- θεατρολόγος Μάχη Παπαδοπούλου, σκηνικά-κοστούμια Λαμπρινή Καρδαρά και μουσικές επιλογές Φρίξος Μόρτζος.
Στο παρελθόν έχω συνεργαστεί με πολύ αγαπημένους ηθοποιούς, με το Γιάννη Μόρτζο όπως προείπα, το Μανώλη Δεστούνη, τη Μαριάννα Λαγουρού, τον Περικλή Αλμπάνη, τον Αντώνη Τρικαμηνά, το Ζανό Ντάνια, το Χρήστο Τσάγκλα, το Διονύση Τσακνή, τη Μαρίζα Κωχ (στο Ηρώδειο στην παράσταση του Νίκου Κούνδουρου, ” Ο Διγενής Ακρίτας και η Βασίλισσα των Αμαζόνων”), τον Αλέκο Σισσωβίτη, τη Βίκη Σταυροπούλου, Σοφία Βογιατζάκη (στη σειρά είσαι το ταίρι μου), το Θανάση Ευθυμιάδη, το Γιάννη Τσιμιτσέλη (στη σειρά ” Το πιο γλυκό μου ψέμα”), την Ελένη Ράντου, Καίτη Μπαλανίκα ( στη σειρά “Σαββατογεννημένες), το Θοδωρή Αθερίδη, την Εβελίνα Παπούλια, τη Φωτεινή Μπαξεβάνη (στη σειρά του Μέγκα, ” Είσαι πολύ Αλήτης τελικά”), το Γιάννη Δρίτσα, την Κατερίνα Δημητρόγλου, τη Γιούλη Ζήκου, το Γιώργο Ζώη, το Δημήτρη Γιώτη, τη Μαρία Δρακοπούλου, την Καλλιόπη Ευαγγελίδη, το Ρένο Χαραλαμπίδη (στη σειρά “Αμαρτίες γονέων”), τον Κώστα Τσάκωνα (στη σειρά, “Στον ήλιο του Αιγαίου”…), Δημήτρη Καταλειφό (στην ταινία, “Νύφες”, του Παντελή Βούλγαρη), το Δημήτρη Πιατά (στην ταινία του, “ΠΑΝ.ΔΗ.ΜΙΑ”), το Γιώργο Βούλγαρη (στην ταινία “Τίσις” του Γιώργου Ευαγγελόπουλου)…
Θα θέλαμε να μας περιγράψετε με λόγια τι εικόνες και μυρωδιές σας έρχονται από τον τόπο καταγωγής σας
Κατάγομαι από ένα πανέμορφο ορεινό χωριό απίστευτου φυσικού κάλους, τον Πρινιά Μαλεβιζίου (στα όρια της επαρχίας Μονοφατσίου) στο Νομό Ηρακλείου, σχεδόν στους πρόποδες του Ψηλορείτη, σε υψόμετρο 610 περίπου μέτρων. Και οι δύο γονείς μου γεννήθηκαν εκεί, καθώς και τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια μου. Η μητριά μου, ή καλύτερα η μάνα που με μεγάλωσε από τα 5 μου, κατάγεται από ένα διπλανό χωριό, την Αγία Βαρβάρα.
Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ηράκλειο, με εξαίρεση ένα χρονικό διάστημα περίπου 4 χρόνων (των πρώτων χρόνων της ζωής μου) κατά το οποίο η οικογένειά μου μετοίκησε στον Πειραιά, στην οδό Κουντουριώτη.
Στα 5 μου οι γονείς μου χώρισαν κι εγώ ακολούθησα τον πατέρα μου στο Ηράκλειο, όπου ξαναπαντρεύτηκε κι έτσι με μεγάλωσε η μητριά μου (η μαμά Μαρία, την οποία και αγαπώ πάρα πολύ). Το πατρικό μου είναι στην οδό Ριζηνίας, όνομα που προφανώς έχει πάρει από την αρχαία Μινωική πόλη Ριζηνία, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό μου, στο λόφο Πατέλλα, ωραία σύμπτωση έτσι;
Οι μνήμες μου από το χωριό που όσο ζούσε ο πατέρας μου (Γιώργος Σαμαρίτης) επισκεπτόμασταν συχνά, είναι ανεξίτηλες χαραγμένες μέσα μου, η μυρωδιά του θυμαριού, οι εικόνες του ελαιομαζώματος, του τρύγου, του πατητηριού, όπου πατούσαμε τα κρασοστάφυλα, του απλώματος της σταφίδας, του πατέρα που στα διαλείμματα του τρύγου, ή του ραβδίσματος των ελιών, έψηνε το οφτό κρέας, που τη νοστιμιά του νομίζω πως δεν την έχω ξαναγευτεί…την κρύα βρύση στο κέντρο του χωριού, απέναντι από την αυλή του Αγίου Γεωργίου, τη στέρνα δίπλα στο καφενείο του παππού μου, στην οποία πήγαιναν και πότιζαν τα άλογα και τα γαϊδούρια, το υποβρύχιο που με τράταρε ο θείος μου ο Ανδρέας και η γιαγιά μου η Μελανθία, το γλυκό του κουταλιού που με τράταρε η θεία μου η Ελευθερία, η αδερφή του πατέρα μου, η φιλόξενη συμπεθέρα η Ελισσάβετ με τις περιποιήσεις της και ο επίσης φιλόξενος συμπέθερος, ο Νίκος, οι βόλτες με το ποδήλατο με το οποίο έφθανα και ως την Αγία Βαρβάρα, το μεγάλο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα τον Ιούλιο, κατά το οποίο γέμιζαν κόσμο όλα τα καφενεία του χωριού, και μύριζε παντού οφτό κρέας, οι λύρες και οι κρητικές μαντινάδες ηχούν ακόμα στα αυτιά μου…
Κλείνοντας, θα θέλαμε να μας αυτοσυστηθείτε στέλνοντας ταυτόχρονα ένα … θεατρικό μήνυμα ζωής στους συνανθρώπους μας
Να αυτοσυστηθώ λοιπόν, ονομάζομαι Βασίλης Σαμαριτάκης, είμαι διορισμένος δάσκαλος και μάχιμος ηθοποιός, τακτικό μέλος του Σ.Ε.Η, ραδιοφωνικός παραγωγός της εκπομπής “Ηθοποιός Σημαίνει Φως” από το 2013-2017 στο dailytvradio.gr και από το 2017- σήμερα στο almaradio.gr με συνολικά 240 συνεντεύξεις αγαπημένων ηθοποιών ( Γιάννης Βόγλης, Σπύρος Φωκάς, Γιάννης Μόρτζος, Άννα Φόνσου, Κώστας Βουτσάς, Κώστας Καζάκος, Ανέστης Βλάχος, Αλεξάνδρα Λαδικού, Μάρθα Καραγιάννη, Μέλπω Ζαρόκωστα, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Μαίρη Ραζή, Μανώλης Δεστούνης, Αντώνης Αντωνίου, Δημήτρης Καταλειφός, Τάκης Χρυσικάκος, Γιώργος Βασιλείου, Νίκος Κάπιος, Γιώργος Γεωργίου, Στέλιος Μάινας, Σπύρος Μπιμπίλας, Κώστας Βενετσάνος, Χάρης Ρώμας, Μαίρη Βιδάλη, Γωγώ Ατζολετάκη, Χρήστος Ευθυμίου, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Σταύρος Νικολαίδης, Τσακαρισιάνου, Νίκος Δαφνής, Νότα Παρούση, Καίτη Ιμπροχώρη, Γεωργία Ζώη, Νέλλη Παππά, Νεφέλη Ορφανού, Μίνα Χειμωνά, Ελένη Φιλίνη, Μαρία Ιωαννίδου, Τάκης Τζαμαργιάς, Γιώργος Λιβανός, Μαρία Αλιφέρη, Αλέκος Σισσωβίτης, Μαίη Σεβαστοπούλου, Βασίλης Βλάχος..)
Είμαι αθεράπευτα ρομαντικός, ολίγον ως πολύ, γκρινιάρης και παραπονιάρης, εραστής της αξιοκρατίας και του δίκαιου, αγαπώ με πάθος και θέλω να με αγαπούν, λατρεύω το θέατρο, το σινεμά και τους ηθοποιούς, απεχθάνομαι τους καιροσκόπους, τα λαμόγια και τους καπηλευτές της καλοσύνης μου και της δοτικότητάς μου.
Δεν είμαι σίγουρος ότι είμαι σε θέση να στείλω κάποιο μήνυμα, η κάποια συμβουλή, αφού όλη μου η ζωή βρίσκεται στη δοκιμή του σωστού και του λάθους. Αυτό που μου έρχεται αυθόρμητα είναι να προτρέψω όλους να είναι αυθεντικοί, αληθινοί και αυθόρμητοι, να μη φοβούνται το λάθος…είναι μεγάλος δάσκαλος στη ζωή μας… να μαθαίνουν ιστορία, λαός χωρίς μνήμη είναι λαός χωρίς μέλλον, να καλλιεργούν το πνεύμα τους και την ψυχή τους, να βλέπουν θέατρο, σινεμά, να ταξιδεύουν και να ανοίγουν τους ορίζοντές τους. Και κυρίως να μη φοβούνται το διαφορετικό, αλλά να ζουν αρμονικά μαζί του…κάποτε ο μέγας Χατζιδάκις είχε πει πως δεν κινδυνεύουμε από αυτούς που δε μας μοιάζουν, αλλά από αυτούς που μας μοιάζουν και προσποιούνται πως δήθεν μας προστατεύουν από το διαφορετικό…
