Κάθε χρόνο η καλή παρέα του πολιτιστικού Συλλόγου Μονής Μαλεβιζίου, επιλέγει το φθινόπωρο, για να ακολουθήσει τις διαδρομές φυσικού κάλλους της ευρύτερης περιοχής, αναδεικνύοντας τον φυσικό αλλά και γεωμορφολογικό πλούτο του Στρούμπουλα.
Η πραγματοποίηση της πεζοπορικής, περιηγητικής εκδρομής, έκρυβε εκπλήξεις αλλά το σημαντικό ήταν ότι αν και λίγοι οι πεζοπόροι, είχαν ο καθένας και κάτι διαφορετικό να προσφέρουν στην παρέα, σε μια διαδρομή που βήμα βήμα ξετυλίγονταν, με εκπλήξεις, ιστορίες και χαμόγελα.
Η Κυριακή 21/9/ 2025 , απέδειξε ότι οι Μονιανοί, διαθέτουν χιούμορ, αυθεντικότητα και υψηλό αίσθημα φιλοξενίας, ενώ αγαπούν να γνωρίζουν τα μέρη τους καλά, και να τα προβάλλουν ακόμα καλύτερα.
Η πεζοπορική ομάδα του πολιτιστικού Συλλόγου Μονής, δεν είναι η πρώτη φορά που παίρνει τα βουνά, αλλά και όσοι μένουν πίσω , νοιάζονται και ετοιμάζουν το τραπέζι της επιστροφής , που ο καιρός επέστρεψε να γίνει στο καταπράσινο εκκλησάκι Άγιος Γεώργιος Χυμευτού. Μια καταπράσινη όαση με την πηγή και το πλατάνι, σημείο συνάντησης κάθε καλά καλής παρέας. Οι νεότεροι το γνωρίζουν και κάνουν τις γιορτές τους εκεί, απολαμβάνοντας τη φύση.
Ας πάρουμε τα πράγμα τα από την αρχή , με ένα ιδανικό βοριαδάκι, που δε μας βασάνισε αλλά με αρκετές απουσίες λόγω εργασίας πολλών που θα ήθελαν να συμμετάσχουν αλλά δεν μπόρεσαν.
Αξίζει να αναφέρω τα ονόματα της παρέας, που ήταν ένας κι ένας όπως θα διαπιστώσετε. Ο Αντώνης Αγγελάκης, έχει χαραγμένες τις διαδρομές στο μυαλό του, καθώς είναι το πάθος του οι περιηγήσεις, ακόμα και στα πιο δύσβατα σημεία της περιοχής και όχι μόνο. Έμπειρος πεζοπόρος χρήστηκε από την ομάδα πλοηγός. Ο Σπύρος Γωνιανός από το Σύλλογο , έκανε «σκούπα», υποστηρίζοντας ψυχολογικά, κανα δυο από εμάς, κι έτσι όλοι ολοκλήρωσαν μέχρι και την υπέροχη θέα στην Κέρη τη διαδρομή. Η Χρύσα Πετράκη, η γνωστή μας γενική γιατρός, από τη Μονή, φρόντισε για την ώρα ανάγκης , φέρνοντας το απαραίτητο φαρμακείο, και υπολόγιζε τα χιλιόμετρα που ήταν πάνω από 10.500 μέτρα, αυξάνοντας την αυτοπεποίθηση των πεζοπόρων.
Η Χριστίνα Βάμβουκα από το Σύλλογο, έφερε τη θετική της ενέργεια και ένα εκπληκτικό ταψί μπουρέκι, που μοιραστήκαμε μετά το φαγοπότι, ανακτώντας τις θερμίδες αλλά και την ικανοποίηση του ουρανίσκου, μετά από το πλουσιοπάροχο μεσημεριανό, με ποικιλία κρεάτων, βραστό μακαρόνι με ανθότυρο, αλλά και άφθονο κρασί μοναδικής ντόπιας ποικιλίας του Προέδρου Γιάννη Πατραμάνη.
Η Ελένη η Τζιμπραγού, έκανε άριστη ξενάγηση, όταν φτάνοντας στο εκκλησάκι της Παναγίας Ζωοδόχου πηγής , της οικογένειας του Πρώην Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Σπύρου Καλλέργη, έκανε μνεία της ιστορίας ανέγερσης του. Είχαν ετοιμάσει τα μπετά σε άλλο σημείο, μας εξηγεί, παρακάτω, για να υπάρχει μεγαλύτερη γεωλογική σταθερότητα, όμως η Παναγία εμφανίζονταν στον ύπνο του ιδρυτή και απαιτούσε παραπάνω εκεί που έστεκε, κάτω από τη βραχώδη σπηλιά, να παραμείνει. Έκτισαν την ανοικτή πλευρά και τοποθέτησαν την εικόνα στη μισή πλευρά της εκκλησίας, εκεί που ήθελε η Παναγία.
Δραμμυθιές, ακρέβατος, χαρουπιές, σφάκες, και βάτοι στο δρόμο μας , αλλά και κυνηγοί, γωστοί και φίλοι της ομάδας, που είχαν βγει να βρουν λαγούς, υπενθυμίζοντάς μας ότι κι εμείς είχαμε κρασάτο λαγό για μετά.
Πιο κάτω και πριν τον Άγιο Μάριο, το εκκλησάκι που όρθωσε ο κος Παπαδάκης, Πρόεδρος πολιτιστικών Τυλίσου , μας περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη, καθώς κάποιοι έχουν μετατρέψει σημείο δίπλα στον αγροτικό δρόμο σε χωματερή. Σίγουρα, ο Δήμος δίνει λύσεις και επειδή στην περιοχή όλος τους γνωρίζουν όλοι , καλό είναι να σέβονται κάθε κομμάτι αυτής της γης και το ίχνος μας να είναι μόνο η αλαφριά πατημασιά στο χώμα.
Τελικός προορισμός της πορείας το τεχνητό δάσος της Κέρης, που κάποια στιγμή, ο τότε Δήμος Τυλίσου, είχε την υπέροχη ιδέα να φυτέψει. Πεύκα και κυπαρίσσια, ορθώνονται επιβλητικά, ενώ χιλιάδες κόσμου, ανηφορίζει για πικ νικ , ποδήλατο ή περπάτημα, σε μια ιδεώδη τοποθεσία με υπέροχη θέα. Βέβαια πολλές φορές σκουπίδια όπως γυαλιά αλλα΄και η ανθρώπινη απροσεξία, γίνονται αίτια καταστροφής. Από τα 5.000τμ , ένα σημαντικό κομμάτι πευκοδάσους έχει καεί, σε μια περιοχή που καίγεται πολλές φορές , ακόμα και μέσα στο ίδιο καλοκαίρι. Θα έπρεπε να υπάρχει μόνιμα ιδιαίτερα μέρες με αέρα όπως η σημερινή, πυροσβεστικό όχημα στην περιοχή.
Πριν όμως απολαύσουμε κι εμείς τη θέα αυτή, πήραμε την ανηφοριά, όπου φτιάχνεται ο δρόμος προς Ανώγεια, σε σημείο που εξυπηρετεί τους ντόπιους . Ένα σπήλαιο όχι βαθύ αλλά με σταλακτίτες έφερε στο φως η σκαπάνη, ενώ η αρχαιολογία έκλεισε την είσοδο για λόγους προστασίας.
Μετά τον κεντρικό σταθήκαμε να θαυμάσουμε το Βουλισμένο Αλώνι, τον μοναδικό γεωλογικό σχηματισμό στους πρόποδες του Στρούμπουλα. Σύμφωνα με την επιστημονική άποψη, το φαινόμενο της καρστικής δολίνης, πιθανολογείται εξαιτίας της κατακρήμνισης της οροφής κάποιου υπόγειου σπηλαίου.
Καθώς το σπήλαιο άνηκε στο δίκτυο των νερών του Αλμυρού ποταμού, ενδέχεται η αποσάθρωση από το νερό και την υγρασία, να οδήγησαν στη λέπτυνση της οροφής του σπηλαίου με αποτέλεσμα την κατάρρευσή της.
Το κυκλικό της σχήμα, το μεγάλο βάθος της που αγγίζει τα 50 μέτρα αλλά και τα 90 μέτρα διάμετρος στο μεγαλύτερο άνοιγμα της , ώθησαν τους λάτρεις της αναρρίχησης, να αξιοποιήσουν το γεωλογικό φαινόμενο, στο σκαρφάλωμά τους προς την κορυφή.
Αποτελεί πλέον οργανωμένο αναρριχητικό πεδίο, και εμείς συναντήσαμε πολλούς αναρριχητές, που εξασκούνται στις 12 αναρριχητικές διαδρομές του, επιλέγοντας από την πιο σύντομη των 10 μέτρων έως και την πιο δύσκολη των 44 μέτρων.
Βέβαια η δοξασία, στο βιβλίο του Βασίλη Χαρωνίτη «Η Κρήτη των θρύλων», αναφέρει πως εκεί βρίσκονταν γεωργική περιουσία, που ο ασεβής γεωργός και η οικογένεια του, αποφάσισαν να αλωνίσουν τα σπαρμένα του χωραφιού, τη μέρα γιορτής του Προφήτη Ηλία, και ο Άγιος εξοργίστηκε. Το αποτέλεσμα , να ανοίξει η γη με κρότο τρομερό, καταπίνοντας το γεωργό, την οικογένεια και τα ζώα του. Αυτές οι παραδόσεις εξακολουθούν να έχουν τη γοητεία τους και αποτελούν πλούτο της πολιτισμικής μας πηγής. Όσο περπατάμε μέσα στο αλώνι, η αντήχηση αλλά και ο θαυμασμός για το ύψος των πλευρών που βυθίστηκαν, για να μετασχηματιστούν σε αυτόν τον υπέροχο κρατήρα, μας γεμίζουν δέος για τη δύναμη των φυσικών φαινομένων.
Κάπου εκεί ψηλά οι ιστορίες έπαιρναν κι έδιναν και στη μνήμη της παρέας ήρθε η μορφή του Νιρογιάννη, ενός ηλικιωμένου συγχωριανού, που ήξερε να τους πει με ακρίβεια πότε θα περάσει το λεωφορείο, βάζοντας σημάδι στο μπαλκόνι, που ήταν καθηλωμένος παρατηρώντας τις σκιές που έριχνε το φως.
Στο σημείο Κοκκινάδι , βρίσκεται ένα δέντρο μου λένε, οι πεζοπόροι, , που ο προσανατολισμός του είναι σχεδόν Βορράς – Νότος. Κι όταν οι ντόπιοι μιας μεγαλύτερης γενιάς βλέπανε τη σκιά του, γνώριζαν πως ήταν η ώρα να πάνε το γεύμα στους τρυγητάδες ή να φύγουν για το χωράφι.
Ανεβαίνοντας από ασφαλή χωματόδρομο για περίπου τριακόσια μέτρα, το άρωμα από τα ενδημικά βοτάνια και η μυρωδιά του πεύκου μας κατακλύζει. Αυτή η πλάκα γης περίπου 5 χιλιομέτρων, θα ήταν άδεια και δε θα προσέλκυε κανέναν αν δεν είχε δει μακριά ο τότε Δήμος Τυλίσου ώστε να δημιουργήσει ένα μοναδικό πευκοδάσος που απλώνει τη σκιά του και φιλοξενεί πολύτιμο οικοσύστημα.
Οικογένειες αλλά και πεζοπόροι και ποδηλάτες, επιδίδονται στο παιχνίδι, αλλά και το φαγητό, όπως εξάλλου κι η δική μας μεγάλη παρέα, από ντόπιους και φίλους της Μονής.
Όμως η επιστροφή δε θα ήταν εύκολη αν δεν μας περίμεναν στην κορυφή της Κέρης , Ο Λευτέρης Βαπορίδης, Η Καίτη Πλεύρη και ο κος Γιάννης Πλεύρης. Η εξαίρετη νοικοκυρά κα Καίτη, ξεσκέπασε το ταψί με τα κεφτεδάκια και τα μυζηθροπιτάκια, που είχε ξενυχτήσει να τηγανίζει για την παρέα την πιο κατάλληλη στιγμή φιλεύοντας την ομάδα.
Πόση νοστιμιά έχει το έδεσμα , όταν μοιράζεται και τα μέλη του Συλλόγου αλλά και οι γυναίκες του χωριού δεν φείδονται στην προσφορά. Η πεζοπορία έκλεισε με χαμόγελα και οι άνθρωποι ένιωσαν ανάλαφροι και μοιράστηκαν, το γλυκό κάματο της διαδρομής.
Δε θα μιλήσω για τα οργανικά οφέλη του εγχειρήματος θα πως όμως ότι η « Φωνή του Μαλεβιζίου», συμμετείχε καθώς και αυτές οι δράσεις, που είναι πιο σπάνιες, έχουν τεράστια αξία, γιατί αναδεικνύουν περιπατητικές διαδρομές, προστατεύουν τη φύση και ενώνουν τους ανθρώπους .
Όταν μάλιστα ακολουθεί η κρητική φιλοξενία, οι άνθρωποι δένονται και έχουν να αναπολούν στη χειμωνιά.
Και για να κλείσουμε γλυκά η συνταγή για το μπουρέκι με την πλούσια λαχταριστή γεύση , που έφτιαξε η Χριστίνα, αλλά παρουσιάζει η Καίτη. Εκπληκτικό πώς αυτές οι νοικοκυρές, μοιράζονται τις δημιουργίες τους και το ευχαριστιούνται!
video συνταγή μπουρέκι
Αυτή η διαδρομή είναι μια πολύ όμορφη πεζοπορία, που οικογένειες , παρέες αλλά και σχολεία μπορούν να ευχαριστηθούν. Υπάρχει και η επιλογή του κεντρικού δρόμου, αλλά να δεν πατά το πόδι στο χώμα, χάνεται μεγάλο μέρος τη επαφής με τη φύση. Και στην επόμενη με το καλό είναι η ευχή των πεζοπόρων!
Συραγώ Χορταριά
