Με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από την απώλεια του Κωνσταντίνου Γιαννακάκη του Αντωνίου ( 08-04-2026), η οικογένειά του απέστειλε προς δημοσίευση το παρακάτω κείμενο ως
ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του:
Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έφυγε από κοντά μας ο πατέρας μας, όμως η μνήμη του παραμένει ζωντανή και η παρουσία του συνεχίζει να μας καθοδηγεί καθημερινά. Δεν ήταν
απλώς ένας πατέρας. Ήταν ένας άνθρωπος με αξίες, ήθος και βαθιά καλοσύνη, ένας άνθρωπος που άφησε το αποτύπωμά του στην οικογένεια, στην κοινωνία και στην Εκκλησία.
Ξεκίνησε τη ζωή του φτωχός αγρότης, από τον Άγιο Θωμά Ηρακλείου Κρήτης. Με πολύ κόπο, πίστη και υπομονή δούλεψε στα αμπέλια και στις ελιές, χωρίς ποτέ να παραπονιέται. Ήταν
άνθρωπος της δουλειάς, άνθρωπος της γης, που ήξερε τι σημαίνει αγώνας και αξιοπρέπεια. Με την πορεία της αγροτικής ανάπτυξης δεν φοβήθηκε να προχωρήσει μπροστά και επένδυσε στον
τομέα του πρατηρίου καυσίμων, πάντα με εντιμότητα και σεβασμό προς όλους.
Πάνω απ’ όλα όμως ήταν ένας ταπεινός, σεμνός και ευγενικός άνθρωπος. Δεν επιδίωκε ποτέ να ξεχωρίσει, αλλά ξεχώριζε από τον χαρακτήρα του. Ήταν στοργικός, γεμάτος αγάπη και καλοσύνη,
πάντα έτοιμος να στηρίξει την οικογένειά του αλλά και κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη. Για εκείνον η οικογένεια ήταν το πιο ιερό πράγμα στη ζωή. Μαζί με τη σύζυγό του, τη Μαρία Γιαννακάκη,
μεγάλωσαν με αγάπη και αξίες τα τέσσερα παιδιά τους: τον Αντώνη, τον Γιάννη, τον Βασίλη και τον Μανώλη.
Ιδιαίτερη ήταν και η προσφορά του στην Εκκλησία. Για 42 ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε ως επίτροπος με πίστη, ευθύνη και σεβασμό. Δεν το έκανε για αναγνώριση, αλλά γιατί πίστευε βαθιά στον
Θεό και στη σημασία της προσφοράς. Ήταν πάντα εκεί, σιωπηλός εργάτης, με καθαρή καρδιά και αληθινή αγάπη για τον τόπο και τους ανθρώπους του.
Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, δεν τον θυμόμαστε μόνο με θλίψη αλλά και με περηφάνια. Γιατί μας δίδαξε τι σημαίνει αξιοπρέπεια, τιμιότητα, ταπεινότητα και αγάπη. Μας δίδαξε να στεκόμαστε
όρθιοι, να βοηθάμε τους άλλους και να μην ξεχνάμε ποτέ από πού ξεκινήσαμε.
Ο πατέρας μας μπορεί να έφυγε από κοντά μας, όμως οι αξίες του, η καλοσύνη του και η αγάπη του θα μας συνοδεύουν για πάντα. Και αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο που μας άφησε.
Αιωνία του η μνήμη.
Η οικογένεια του
