Στη Μαντινεία υπάρχει κάτι το παράδοξο. Μακριά από τον εθνικό δρόμο και απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής, στέκεται ένα ιδιαίτερο κτίσμα που μοιάζει με μνημείο. Σμιλεμένο από ανθρώπινο χέρι, αυτή η εκκλησία συνδυάζει στοιχεία σπάνια αλλά όχι ασύμβατα. Ουράνια και ταυτόχρονα γήινα.
Η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής στον κάμπο της Μαντινείας που ο Τσαρούχης χαρακτήρισε ως «φλέβα νερού για τους διψώντες». Η ανοικοδόμησή της ξεκίνησε περίπου το 1970 ύστερα από πρωτοβουλία του Μαντινειακού Συνδέσμου για την δημιουργία ενός μεγαλοπρέπου και επιβλητικού ναού.
Το έργο ανέλαβε να διεκπαιρεώσει ο Κώστας Παπαθεοδώρου και αφιερώθηκε σε αυτό ολοκληρωτικά κάνοντας τον εργάτη, τον ζωγράφο, και τον αρχιτέκτονα όπως έλεγε ο ίδιος. Οι κάτοικοι της περιοχής τον έβλεπαν συχνά κατά την διάρκεια των εργασιών να περπατάει ήσυχος και σκεπτικός στα σοκάκια της Τρίπολης και των γύρω περιοχών. Προσπαθούσε να γίνει ένα με το τοπίο για να φτιάξει κάτι που να εγκιβωτίζει τον Ιστορία του τοπίου.
Καθώς ο ήλιος ξεπροβάλλει, η ομορφιά του χώρου γίνεται ένα με την μυστική και απόκοσμη ομορφιά μιας εκκλησίας διαφορετικής. Ο Παπαθεοδώρου υπήρξε μαθητής του Δημήτρη Πικιώνη. Εντρύφησε στην έννοια του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που οραματιζόταν η χούντα.
