Με μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή για τη δύναμη και την προϊστορία της σύνδεσης ανθρώπου μουσικής, ξεκίνησε την διάλεξή της στις εκδηλώσεις του «Κήπος Σάρχου» στην Ανδρόγεω, η καθηγήτρια Αναστασία Γεωργάκη.
Η κα Γεωργάκη που έχει διατελέσει και επί 6 χρόνια Πρόεδρος Μουσικολογικών Σπουδών, με τις πολυδιάστατες και διαθεματικές Σπουδές της στο χώρο της μουσικής, της φυσικής , των μαθηματικών και των Νέων Τεχνολογιών ήταν και η πλέον κατάλληλη για να προβάλλει το θέμα «Η μουσική ως οργανωμένος ήχος –Από το Πυθαγόρειο μοντέλο στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Δυο εμβληματικές μορφές του 6 ου αιώνα ο Επιμενίδης ο Κρης και ο Πυθαγόρας ο Σάμιος ,εκφράζουν διαφορετικές αλλά συμπληρωματικές αντιλήψεις για τη λειτουργία της μουσικής στον άνθρωπο και την κοινωνία. Η μελέτη της σκέψης τους και αυτό είναι το κλειδί για την κατανόηση της μετάβασης από την μυστηριακή αρχαϊκή θεώρηση της
μουσικής στη συστηματική φιλοσοφική και επιστημονική προσέγγιση.
Η μαθηματικολογική και ακουστική βάση , όπως διαμορφώθηκε στην αρχαιότητα και
διασώθηκε μέσω του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης , αποτελεί το θεμέλιο λίθο για τη
σύγχρονη Τεχνητή Νοημοσύνη (AΙ). Tα σύγχρονα υπολογιστικά μοντέλα μουσικής
αντίληψης και δημιουργίας ενσωματώνουν σε τεχνικό επίπεδο βασικές αρχές που
ανάγονται στην πυθαγόρεια αντίληψη της μουσικής ως αριθμητικής και προβλέψιμης
δομής.
Η αρμονία στη μουσική και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσίασε η εισαγωγή της διάλεξης καθώς από τους
παλαιολιθικούς χρόνους, όπως ανέφερε η καθηγήτρια ο άνθρωπος μιμείται την αρμονία
της φύσης. Η φύση έχει δόνηση ,ακόμα και ο ήχος της θάλασσας , ο λευκός ήχος έχει
δόνηση και μπορεί να οδηγήσει στην αρμονία του ύπνου ένα βρέφος. Η μουσική δονεί, η
δόνηση οδηγεί στην ταλάντωση, το σύμπαν ταλαντώνεται αλλά και τα ανθρώπινα
μιτοχόνδρια , τα κύτταρα δονούνται και διεγείρονται από τους ήχους.
Το σώμα διεγείρεται να χορέψει, διασκορπίζεται με τους ήχους τους Διονυσιακούς , με το ζουρνά και το νταούλι, ενώ κατευνάζεται και ψυχαγωγείται με τους Απολλώνιους ήχους. Η λύρα του Απόλλωνα, στη μετεξέλιξή της- η Δυτικοευρωπαϊκή μουσική ανά τους αιώνες, διεγείρει την μελωδική επικοινωνία με το συναίσθημα. Τα συναισθήματα που
προκαλούνται θυμός, χαρά, λύπης, φόβος, ενώνουν την ψυχή με τη θεϊκή δημιουργία, με
το θείο.
Με τη μετάβαση από τη μελωδία , στη σύγχρονη τεχνική και το ηχόχρωμα αφού τα
τελευταία 100 χρόνια οι δυνατότητές μας να ακούμε και να απολαμβάνουμε μουσική
πέρασαν από τα πανηγύρια και τις μικροσυγκεντρώσεις, στο φωνόγραφο, στο βινύλιο στο cd και πλέον στο you tube, to sound cloud και άλλες πλατφόρμες, η μελωδία κάπου χάθηκε στην πορεία.
Αυτό το ακούμε στις επιλογές των νέων όσων προτιμούν τα ακατάπαυστα
λόγια της trap. Όμως όπως ανέφερε και ο Θεοδωράκης , η μουσική δεν είναι για
λογοκρισία, η μουσική πρέπει να είναι ελεύθερη και ας ελπίσουμε ότι η δημιουργικότητα, μέσα από την επαφή με το γνήσιο μουσικό όργανο δε θα χαθεί , όπως και η μελωδία, που και πάλι θα βρει τη θέση της στη συναισθηματική διέγερση του ανθρώπου.
Συραγώ Χορταριά
