Στις φετινές παρουσιάσεις των πολιτιστικών μας συλλόγων στο 12ο Φεστιβάλ Κρητικής Κουζίνας, η παράδοση δεν ζωντάνεψε μόνο μέσα από τις μοναδικές γεύσεις και τα αρώματα, αλλά και
μέσα από τα ίδια τα αντικείμενα. Στους καλαίσθητα στολισμένους πάγκους, αυθεντικά κειμήλια μιας άλλης εποχής πήραν ξανά ζωή, κουβαλώντας στις πτυχές τους μνήμες και ιστορίες δεκαετιών.
Ανάμεσα στους θησαυρούς αυτούς, ξεχωριστή θέση κατέχει το πολύ παλιό, υφαντό τραπεζομάντηλο με τα μονογράμματα «Α.Β.» της γιαγιάς της γραμματέως του
Πολιτιστικού Συλλόγου Κιθαρίδας, Σούλας Φιλιππίδου, το οποίο είχε έρθει από τα Ανώγεια το 1880.
Δίπλα του, ο εντυπωσιακός παραδοσιακός «καμπάς» —το γαμπριάτικο πανωφόρι της ίδιας εποχής—, τα
χειροποίητα κεντήματα και τα παλιά κεραμικά σκεύη μίλησαν απευθείας στην καρδιά των επισκεπτών.
Οι επισκέπτες είχαν επίσης την ευκαιρία να γευτούν το παραδοσιακό γλυκό της Κιθαρίδας, τη γνωστή μαστίχα. Παρασκευασμένη από ζάχαρη και νερό, δεν θυμίζει το κλασικό
«υποβρύχιο», αλλά αποτελεί το αυθεντικό γλυκό του κουταλιού της περιοχής που κέρναγαν οι παλιές γιαγιάδες πάνω στα λευκά τραπεζομάντηλα που δεν κίτρισε ο χρόνος, στολισμένα και
καμαρωτά για να τα απολαμβάνουν οι επισκέπτες.
Ενθουσιασμένες από τη συνολική εμπειρία μίλησαν στη Φ.Μ. η γραμματέας του Συλλόγου, Σούλα Φιλιππίδου, ενώ η «καρδιά» της γεύσης χτύπησε χάρη στην Ελένη Σαββάκη, η οποία
επιμελήθηκε το μαγείρεμα του πιάτου.
Η νοσταλγική ατμόσφαιρα συμπληρώθηκε μοναδικά από την παρουσία του Πολιτιστικού Συλλόγου Τυλίσου, όπου, όπως επεσήμανε η κα Μαρία
Κοκολάκη, ο κόσμος εντυπωσιάστηκε βλέποντας το παλιό ραδιόφωνο, το παραδοσιακό σίδερο με κάρβουνο, τον μύλο του καφέ και τα λαμπερά μπρούτζινα σκεύη να στέκονται
δίπλα στη μυρωδάτη σταφιδόπιτα και τα παραδοσιακά εδέσματα.
Αυτά τα ταπεινά, πολυαγαπημένα αντικείμενα καθημερινής χρήσης απέδειξαν ότι η πολιτιστική μας κληρονομιά παραμένει ζωντανή, έτοιμη να μας ταξιδέψει πίσω στις ρίζες μας και να
συνδέσει το χθες με το σήμερα. Μπορεί οι άνθρωποι που τα έφτιαξαν ή τα απόκτησαν με το υστέρημά τους να μη βρίσκονται πια ανάμεσά μας ή να μην μάθουμε ποτέ την πραγματική τους
ιστορία, όμως είναι από τις λίγες φορές που κανείς μπορεί να πει ότι και τα αντικείμενα έχουν αξία, όχι γιατί στολίζουν τον χώρο, αλλά γιατί αναπολούνται οι άνθρωποι που πρώτοι τα
αγκάλιασαν. Και αυτή η νοσταλγία είναι η πιο ζωντανή τιμή στη μνήμη τους αλλά και η συνέχεια….
