Ο επικήδειος λόγος που εκφωνήθηκε κατά την εξόδιο ακολουθία του ιατρού Εμμανουήλ Παπαράκη στον ιερό ναό των τεσσάρων Μαρτύρων Ρεθύμνου από τον συγχωριανό και σύντεκνό του Γιάννη Μπιζανάκη:
“Θα τολμήσω να κάνω σήμερα αυτό που πάντα μισούσες. Το να μιλήσω δηλαδή, εγκωμιαστικά για σένα μπροστά σου.Γιαυτό σου ζητώ να με συγχωρέσεις.
Είναι πολύ σκληρό να πρέπει να γράψεις νεκρολογία για ένα συγγενή, ένα επιστήθιο φίλο, ένα συγχωριανό σου, μα πάνω από όλα για εκείνον που έβαλε το χριστιανικό λάδι στο κεφάλι του παιδιού σου.
Τα ρήματα σε παρελθόντα χρόνο, σου ενισχύουν την αίσθηση του τετελεσμένου, αυτού που το μυαλό σου αρνείται να δεχθεί. Έτσι λοιπόν από σήμερα Πολυαγαπημένε μου Σύντεκνε, η Κρήτη μας φόρεσε για άλλη μια φορά, το μαύρο τσεμπέρι του πόνου και του οδυρμού, για να αποχαιρετίσει ένα Άνθος της Αρχοντιάς, μια Ηγετική Φυσιογνωμία της Ιατρικής Επιστήμης, μια Ριζοκολώνα της Παράδοσης μας, με Άπειρες Διακρίσεις, που στο άκουσμα του ονόματος σου ένιωθε κανείς ακλόνητα αισθήματα βαθιάς πίστης σε ιδανικά και αξίες της “Απάνω Κρήτης του Πρεβελάκη”.
Από σήμερα ορφάνεψε και η Ιατρική Κοινότητα, αποχαιρετώντας μια Προσωπικότητα της, μια Διαχρονική Αξία και Ένα Φωτισμένο Δάσκαλο της.
Ο πόνος που νιώθουμε Αγαπημένε μου Σύντεκνε, εξαντλεί τα περιθώρια της ψυχής.
Σήμερα αποχαιρετούμε την ΑΝΘΡΩΠΙΑ
Σήμερα αποχαιρετούμε την ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Σήμερα αποχαιρετούμε το ΗΘΟΣ
Σήμερα αποχαιρετούμε το ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Με τον ήλιο της ψυχής σου ζέστανες απ΄άκρη σε άκρη όλη την Κρήτη μας και με την επιστημοσύνη σου και την αρχοντιά σου, την ετελάλησες στα πέρατα του κόσμου, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Μίλησες στην ψυχή του κάθε κρητικού και ταυτόχρονα φώτισες τη στράτα για να περάσουν οι νεότερες γενιές.
Κατά την μακρόχρονη και επιτυχημένη προσφορά σου στην Ιατρική Επιστήμη δίδαξες γνώση, παιδεία και ήθος, αρετές που κάνουν ξεχωριστό και ξακουστό τούτο τον ευλογημένο τόπο.
Ολόκληρη η Κρήτη πολυαγαπημένε μου σύντεκνε ακουμπά τούτη την στερνή ώρα το φέρετρο σου γιατί “ετσά σου πρέπε”. Ολόκληρη η Κρήτη σε αποχαιρετά σήμερα δείχνοντας την ευγνωμοσύνη της, για τον γόνο που την κράτησε ζωντανή στο πέρασμα των χρόνων, μα και στην ψυχή του.
Χρυσή παρακαταθήκη η οικογένειά σου και τα παιδιά σου που τους δίδαξες πολύτιμες αρετές μιας παραδοσιακής κρητικής κοινωνίας.
Στους φίλους και στους γνωστούς που ήρθαν απ΄όλη την Κρήτη για το στερνό αντίο,
είμαι σίγουρος ότι από εκεί ψηλά που βρίσκεσαι μια και μόνη θα ήταν η παραγγελιά σου:
Στέστε χορό στο μνήμα μου
φίλοι μου σαν πωθάνω
γιατί κι εκιά θέλω χαρές
με πίκρες εγώ δεν κάνω.
Πολυαγαπημένε μου σύντεκνε, βρίσκομαι κοντά σου όχι για να σε κλάψω γιατί οι άνθρωποι του χρέους, της προσφοράς και της θυσίας δεν θέλουν θρήνους, αλλά για να προσκυνήσω και να προσευχηθώ.
Προσευχή για την ανάπαυση της ψυχής σου, έπαινος και σεβασμός για όσα απλόχερα πρόσφερες από το περίσσευμα της καλοσύνης και της ανθρωπιάς σου.
Το Καθαρό και Άμομο Δοχείο του Φωτός, η Παναγία, την οποία όλοι καθημερινά παρακαλούμε και προσευχόμαστε, σήμερα φωταγωγεί την ψυχή σου και ευλογεί την μετάσταση σου.
Καλοστραθιά Αείμνηστε Σύντεκνε μου, εκεί δε στον επουράνιο τόπο που βρίσκεσαι, στο χώρο των ψυχών, ανάμεσα σε προσφιλή σου πρόσωπα, με το πλούσιο άρωμα της ψυχής σου, θα αρωματίζεις και θα ευωδιάζεις τους κήπους του Παραδείσου.
Καλό Παράδεισο αδερφέ μου γιατί μόνο σ΄αυτόν ανήκεις”.
