Τριάντα βυτία τη μέρα από πρόβειο γάλα, από 30 τόνους το καθένα, υπολογίζεται μπορεί και κατ’ ελάχιστο ότι μπαίνουν στην Ελλάδα.
Αυτό σημαίνει ότι μπαίνουν στη χώρα περίπου 900 τόνοι πρόβειο γάλα κάθε μέρα. Δηλαδή 900.000 κιλά ημερησίως. Και αυτό είναι ένα απλώς σενάριο που μπορεί να είναι και ακόμα χειρότερο. Φαίνεται άλλωστε με γυμνό μάτι σε μεγάλες οδικές αρτηρίες τι γίνεται κάθε μέρα.
Με τιμή παραδοτέο στην Ελλάδα από 1,10 έως 1,20 ευρώ το κιλό, η αξία αυτής της ποσότητας τη μέρα κυμαίνεται από 990.000 έως 1.080.000 ευρώ. Σχεδόν ένα εκατομμύριο ευρώ την ημέρα μόνο από εισαγόμενο πρόβειο γάλα.
Αν το πάμε σε μηνιαία βάση, μιλάμε πλέον για έναν τζίρο που αγγίζει τα 30 εκατομμύρια ευρώ τον μήνα και μπορεί να ξεπερνά τα 32 εκατομμύρια, αν οι ποσότητες είναι λίγο παραπάνω ή αν οι ροές δεν κόβονται ούτε μέρα. Αυτά τα χρήματα δεν πάνε στην ελληνική ύπαιθρο, δεν στηρίζουν κοπάδια, δεν πληρώνουν ζωοτροφές, δεν κρατούν νέους ανθρώπους στην κτηνοτροφία.
Την ίδια στιγμή, το Ελληνικό πρόβειο γάλα πληρώνεται μέχρι περίπου 1,65 ευρώ το κιλό, με κόστος παραγωγής υψηλότατο, ενώ αν πάρουμε υπόψη την περίπτωση της Κρήτης τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Ο Έλληνας κτηνοτρόφος δεν ανταγωνίζεται απλώς μια χαμηλότερη τιμή. Ανταγωνίζεται τις εισαγωγές, με εκατοντάδες χιλιάδες κιλά τη μέρα, που πιέζουν την αγορά, ρίχνουν τον πήχη και τελικά χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να συμπιεστούν και οι τιμές του ντόπιου γάλακτος.
Όταν μπαίνουν 900 τόνοι τη μέρα εισαγόμενο πρόβειο γάλα και δημιουργείται τζίρος δεκάδων εκατομμυρίων τον μήνα, δεν μιλάμε για κάλυψη αναγκών. Μιλάμε για συστηματική υποκατάσταση της εγχώριας παραγωγής. Και αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στη φέτα, στα ΠΟΠ προϊόντα και τελικά στην ίδια την επιβίωση της ελληνικής κτηνοτροφίας.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, έχει πολλές διαστάσεις και εκφάνσεις με τον τελικό λογαριασμό να βαραίνει τον Έλληνα κτηνοτρόφο, ενώ οι υπεύθυνοι και η Κυβέρνηση δείχνουν να… πετούν χαρταετό.
