Η ομιλία της Ιωάννας Χριστάκη, μητέρας του Ραφαήλ – Γεωργίου Γαλυφιανάκη, στο 40ήμερο μνημόσυνο που τελέσθηκε χθες 3-1-2026, στην Ι. Μ. Παναγίας Καλυβιανής:
Ραφαήλ μου, φως μου, ψυχή μου,
σήμερα μαζευτήκαμε στην Ιερά Μονή της Παναγίας Καλυβιανής για να τιμήσουμε τη μνήμη σου, σαράντα ημέρες από τον άδικο χαμό σου.
Ως άνθρωπος, ως μάνα πάνω απλά πονώ βαθιά.
Ένας πόνος που διαπερνά σαν μαχαίρι την καρδιά και κάθε χτύπος της καρδιάς φωνάζει το όνομά σου.
Κι όμως στέκομαι όρθια. Πώς γίνεται αυτό;
Γίνεται με τη δύναμη του Θεού, της Παναγίας μας και των Αγίων.
Μια δύναμη που σηκώνει βουνά.
Μια θεϊκή παρέμβαση που μας δίνει δύναμη και υπομονή να αντέξω τον δικό μου Γολγοθά.
Οι δοκιμασίες αυτές, ο σταυρός που ο καθένας κουβαλά στη πλάτη του, είναι το διαβατήριό μας για την άλλη πατρίδα, τον Ουρανό, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος
«Πρέπει να εστιάζουμε στην πνευματική προετοιμασία για την άλλη ζωή, που είναι αιώνια, καθώς είναι η αληθινή πατρίδα μας.
Η πρόσκαιρη ζωή μας είναι η πρόβα για την αιωνιότητα που το μόνο που μετρά είναι τα έργα αγάπης και η σχέση μας με τον Θεό. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά η μετάβασή μας προς την αιωνιότητα.
«Η πύλη του Παραδείσου δεν είναι στενή», έλεγε. Αν ο άνθρωπος έχει έστω και λίγη δύναμη να μην λυπήσει τον Θεό, τότε ο δρόμος του θα είναι φωτεινός.
Σε αυτή τη ζωή, που είναι προσωρινή, ο καθένας μας δίνει εξετάσεις για να περάσει στην αιώνια ζωή.
Αυτές τις εξετάσεις περνώ κι εγώ και η οικογένεια μου με βαθιά την πίστη, και μέσω αυτών ελπίζω ο Μεγαλοδύναμος Θεός να μας αξιώσει να ανταμώσουμε και να μη χωριστούμε ποτέ ξανά.
Παιδί μου, άγγελέ μου, ήσουν και θα είσαι για πάντα το στήριγμά μας.
Ένα παιδί γεμάτο ζωή, όνειρα και καλοσύνη.
Πήγες στρατιώτης στις Ειδικές Δυνάμεις, που πάντα ονειρευόσουν, όπως ο πατέρας σου.
Πέρασες πολλές δυσκολίες ως πεζοναύτης, αλλά δεν λύγισες ούτε μία στιγμή.
Κατάφερες να μπεις ως επαγγελματίας οπλίτης με την ειδικότητα του πυροτεχνουργού Όπως ο παππούς σου, έφτιαξες με τόση χαρά το σπίτι σου στην Ρόδο, γνώρισες έστω και για τρεις ημέρες αξιόλογους ανθρώπους που σε αγκάλιασαν με αγάπη αλλά ο Θεός είχε αλλα σχέδια για σένα πιο μεγάλα, πιο φωτεινά.
Ψυχή μου, είσαι ο φύλακάς άγγελος μας, είσαι το φωτεινό μας αστέρι, είσαι η πνοή μας.
Είμαστε περήφανοι για σένα,
για τη χαρισματική, γεμάτη αγάπη ψυχή σου,
για την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία σου που απλόχερα μοίραζες σε όλους.
Είσαι η δύναμή μας και ο λόγος για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Είθε η Παναγία μας να σ’ έχει στην μεγάλη αγκαλιά Της
και να σε προσέχει.
Κλείνοντας, θα ήθελα να εκφράσω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες
προς την ηγουμένη Τιμοθέη,
τις μοναχές της Ιεράς Μονής Παναγίας Καλυβιανής, τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Βροντησίου, γέροντα Τιμόθεο, τους ιερείς
για την πνευματική στήριξη και την προσευχή τους.
Ευχαριστώ θερμά τους φίλους του Ραφαήλ, τους φίλους μας και την οικογένεια μας
που στάθηκαν δίπλα μας με σεβασμό, αγάπη και τίμησαν τη μνήμη του αγαπημένου μας παιδιού. Επίσης, τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία για την τιμητική τους παρουσία και συμπαράσταση καθώς και τη δημοτική αρχή του δήμου Φαιστού και τους συναδέλφους μας. Ιδιαίτερη και βαθιά ευγνωμοσύνη οφείλω στην αγαπημένη μου αδερφή Ειρήνη που με τη στήριξη και τη δύναμη της στάθηκε βράχος δίπλα μου. Επίσης θέλω να εκφράσω τις πιο θερμές ευχαριστίες στα παιδιά που υπηρέτησαν μαζί με το Ραφαήλ στον Αυλώνα, στη Λαμία και στη Ρόδο καθώς και στους εκπαιδευτές του, αλλά και στο κόσμο που άνοιξε την αγκαλιά του δίνοντας μας αγάπη, κουράγιο και στήριξη σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάμε.
Ο Ραφαήλ έγινε ο γιος κάθε μάνας, γιος κάθε πατέρα και αδελφός κάθε αδελφού και αδελφής, έγινε ο Ραφαήλ της καρδιάς μας.
Παλικάρι μου σ’ αγαπώ!
Αθάνατος!
