Μια παγερή νύχτα του Φλεβάρη
Ο ουρανός μες στη χλωμάδα
Χωρίς άστρα και φεγγάρι.
Ταξιδεύει προς τη Θεσσαλονίκη
Πρόσωπα ανέμελα και γελαστά
Που δεν περιμένουν δίκη.
Καπνός, λάβα και θεόρατη φωτιά
Καντήλια που σβήνουνε μ’ ορμή
Κι η πλάση κλάμα γοερά.
Και βαγόνια πλαγιασμένα
Όνειρα που χάθηκαν σε μια στιγμή
Και στη γη είναι πια θαμμένα.
Κι οι συγγενείς μέσα στον πόνο
Οι μνήμες τους σαν τα καρφιά
Ματώνουν και πληγώνουν μόνο.
Και ζητά επίμονα δικαιοσύνη
Και ζητά την αλήθεια δίχως άλλο
Για ν’ ανθίσουν στους τάφους κρίνοι.
