Ο Θοδωρής άφησε πίσω του το Αφγανιστάν, στην πιο δύσκολη περίοδο ίσως της χώρας και αναζήτησε ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Χίο. Το ταξίδι για την «σωτηρία», κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν και περιλάμβανε πολύ φόβο, αβεβαιότητα και φυσικά πολλές δυσκολίες.
Ο ίδιος, έκανε δύο φορές προσπάθεια να αφήσει πίσω του το Αφγανιστάν και να βρεθεί στην Ελλάδα, αλλά η πρώτη φορά στέφθηκε με αποτυχία, καθώς στο Ιράν τους εντόπισαν και τους έστειλαν πίσω. Αυτό συνέβη το 2015 όταν ήταν μόλις 16 χρόνων.
Εκείνη την περίοδο, οι Ταλιμπάν είχαν εντείνει τις επιθέσεις του μετά την αποχώρηση των περισσότερων δυνάμεων του ΝΑΤΟ επιδιώκοντας την ανακατάληψη εδαφών. Πάνω από 11.000 Αφγανοί πολίτες είχαν χάσει τη ζωή τους εκείνη την περίοδο με το Αφγανιστάν να βιώνει μια από τις πιο μαύρες του χρονιές και τη Χίο να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας προσφυγικής κρίσης.
«Ήταν δύσκολα για τα παιδιά στην ηλικία μου γιατί αναγκαστικά έπρεπε να πάμε στον πόλεμο. Τρία παιδιά ήμασταν εμείς και θέλαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Οι δυο το αποφασίσαμε τελευταία στιγμή. Ο τρίτος που έμεινε, σκοτώθηκε» ανέφερε ο Θοδωρής στην κάμερα της εκπομπής «Όπου υπάρχει Ελλάδα» του ΣΚΑΪ.
Ο Θοδωρής, έκανε και δεύτερη απόπειρα με στόχο να βρεθεί στη Χίο. Το ταξίδι των προσφύγων από το Αφγανιστάν, διήρκησε εβδομάδες και περιελάμβανε μεταξύ άλλων, μετακινήσεις με τα πόδια, κρυφές διελεύσεις συνόρων και φυσικά πολλή αβεβαιότητα.
«Όταν είδα τις δυσκολίες, νόμιζα ότι δεν θα φτάσω στην Ελλάδα. Τη δεύτερη φορά που ξεκίνησα να έρθω στην Ελλάδα, είχα ακόμα πιο λίγες ελπίδες, γιατί την πρώτη φορά δυσκολεύτηκα πολύ, μας έπιασαν στο Ιράν και μας έστειλαν πίσω. Δεν είχα καμία ελπίδα ότι θα φτάσω στην Ελλάδα. Σκεφτόμουν “αν είναι τόσο δύσκολο να φτάσω στο Ιράν, πόσο δύσκολο θα ήταν να φτάσω στην Ελλάδα; Θα πεθάνω. Δεν υπάρχει περίπτωση”» θυμήθηκε ο Θοδωρής.
Είκοσι μέρες δεν είχε κοιμηθεί από το φόβο του
Ο Θοδωρής, εξομολογήθηκε τις συνθήκες που βίωσε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του: «Ήμασταν τριάντα άτομα σε ένα φορτηγάκι μέσα. Πρώτα μας έβαλαν όρθιους και μετά μας είπαν να κάτσουμε στο πάτωμα. Εκεί έφαγα και ένα χαστούκι. Είκοσι μέρες δεν είχα κλείσει μάτι από το φόβο μου. Γύρω-γύρω έβλεπες μόνο ουρανό, δεν έβλεπες πουθενά δρόμο για να πας πίσω.
Οι διακινητές μας έπαιρναν τα λεφτά και παρ’ όλα αυτά που τους είχαμε πληρώσει, μας πήγαιναν μέχρι ένα σημείο και μας έλεγαν “θέλουμε λεφτά γιατί δεν θα συνεχίσουμε”. Ήθελες 10 με 15 χιλιάρικα για να φτάσεις στην Ελλάδα».
Οι πρώτοι τρεις μήνες και οι δεύτερες ευκαιρίες
Σε άπταιστα ελληνικά μίλησε ο Θοδωρής καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξής του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και τόνισε πως έμαθε ελληνικά στο σχολείο της Δεύτερης Ευκαιρίας.
«Τότε δεν με ήθελαν να μπω γιατί δεν είχα χαρτιά. Το πρωί δούλευα και το βράδυ πήγαινα σχολείο. Τους πρώτους τρεις μήνες, όταν έμενα μόνος μου έκλαιγα, σκεφτόμουν πού ήρθα. Όπου έχω δουλέψει μου έχουν συμπεριφερθεί πάρα πολύ καλά και χαίρομαι που έχω βρει τέτοιους ανθρώπους στην Ελλάδα. Μου αρέσει η Χίος πάρα πολύ» ανέφερε ο Θοδωρής.
Θα ήθελε να γυρίσει πίσω στο Αφγανιστάν; Ο Θοδωρής απάντησε θετικά αλλά «να πας σε μια χώρα που δεν έχεις ελπίδα ούτε να σπουδάσεις; Όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω γιατρός. Τώρα θα ήθελα να γίνω μηχανικός».
«Τον έχω σαν παιδί μου»
Από την πλευρά του, ο κύριος Βαγγέλης ο οποίος έχει στη δούλεψή του τον Θοδωρή μίλησε με γλυκά λόγια για τον εργαζόμενό του: «Δουλεύουμε μαζί και τον έχω σαν παιδί μου. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς αυτός ο άνθρωπος έχει φτάσει εδώ. Ο Θεός να μην μας βάζει σε τέτοιες δοκιμασίες».
