Πολύς ο ντόρος. Αρχαία τραγωδία, θυμίζει η κατάσταση με τις ρίζες του ολέθρου να φυτρώνουν στο τροχαίο που στέρησε τη ζωή από το Γιώργο. . . ο Γιώργο μας, καθώς όλοι εμείς που ζήσαμε το άδικο και οδυνηρό τέλος του παιδιού, ενώ νιώθαμε τη ζωντανή του παρουσία στο σχολείο, στις πλατείες στις παρέες όλα τα προηγούμενα χρόνια. Όταν μάθαμε την απώλεια, νιώσαμε τη ζωή να λιγεύει γύρω μας και την κοινωνία να στερείται, μιας ύπαρξης που είχε πολλά να πει, πολλά να δώσει.
Κάθε χαμόγελο παιδιού, κάθε βλέμμα είναι μια ελπίδα για αυτόν τον κόσμο, μια αχτίδα καλοσύνης, ευγένειας ψυχής και προοπτικής για το μέλλον.
Όταν σβήνει αυτό το χαμόγελο η αγωνία και ο πόνος ξεχειλίζουν. Η οικογένεια σπαρταρά, και ο πόνος παρασύρει σκέψεις , λόγια , συναισθήματα. Οι άνθρωποι στην μεγάλη απώλεια νιώθουν το χρόνο να λιώνει , να βυθίζονται στη δίνη της ανυπαρξίας. Εκεί έρχεται ένα κράτος με τις υποδομές του να βοηθήσει, να υποστηρίξει. Μια κοινωνική υπηρεσία στελεχωμένη από γιατρούς και Λειτουργούς, που θα καθοδηγήσουν τους τυραννισμένους να σταθούν στα πόδια τους και να πιαστούν κατανοώντας την αξία της ζωής και της ύπαρξης. Τη συγχώρεση, την στήριξη της δικαιοσύνης.
Γιατί κάθε ζωή έρχεται στον κόσμο με μια προοπτική και η θέση της είναι τόσο σημαντική όσο δεν μπορούμε να προβλέψουμε. Η ζωή που απελευθερώνεται και δημιουργεί .
Σήμερα πολύς ο κόσμος , με λευκά, με μαντινάδες , με πόνο και αληθινή απόγνωση αποχαιρετά τον φίλο του Γιώργου, τον Νικήστρατο. Μόλις 21 ετών, με όλη τη ζωή μπροστά του, μια ζωή μισή βυθισμένη στο πένθος και στις ενοχές. Μια ζωή που δεν ήξερε που να στραφεί. Εχθρικό το περιβάλλον του φίλου που έφυγε από λάθος χειρισμό το τιμονιού. Φόβος καθημερινός. Να ζεις και να είσαι ένας κινούμενος στόχος. Ποιος υποστήριξε ψυχολογικά και ουσιαστικά το Νικήτα να αντιληφθεί το λάθος του; Ποιος τον βοήθησε να βγει από τις νύχτες της αγρύπνιας , όταν ξυπνάς και η μισή σου ζωή έχει φύγει στο ματωμένο πρόσωπο του φίλου σου, που σε εμπιστεύτηκε ένα βράδυ γλεντιού. Είχες πιεί. Έχεις ευθύνη. Την είχες ποτέ καταλάβει ; Είχες ακούσει όσους «ξενέρωτους» σου έλεγαν , μην οδηγείτε χωρίς δίπλωμα, μην πιάνετε πιωμένοι τιμόνι.
Σήμερα οι φίλοι σε αποχαιρετούν. Οι συγγενείς οδύρονται . Η οικογένεια χάνει ένα μέλος της . Αφόρητος ο Γολγοθάς. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται βοήθεια. Ουσιαστική βοήθεια που θα τους δώσει τη δύναμη να σταθούν την επόμενη μέρα. Όσοι λοιπόν έχουν ένα λόγο να πουν παρηγοριάς και υποστήριξης . Ένα λόγο καρδιάς και όχι μίσους. Αυτοί να πάρουν την πρωτοβουλία.
Η εκδίκηση, δεν είναι πράξη λύτρωσης. Είναι πράξη απόγνωσης. Δεν προσφέρει δικαίωση. Δίνει ακόμη μια μαχαιριά στη μαυρισμένη ψυχή. Ο φόνος, δεν είναι χριστιανική πράξη. Είναι πράξη ευτελισμού της ανθρώπινης ύπαρξης και αυτή έρχεται ευλογημένη με ένα μυστήριο ζωής. Όποιος πιστεύει ότι βρίσκει το δίκιο του με ένα όπλο στο χέρι, δεν έχει ζήσει το δράμα που ξεκινά μετά. Για τις οικογένειες , για τα παιδιά, για την κοινότητα.
Ένας κύκλος μίσους και χάους. Ένας κύκλος φόβου, απέχθειας και φρίκης. Ο άνθρωπος έχει άλλο προορισμό. Μπορούμε να δώσουμε αυτήν τη δύναμη της γνώσης και της συγχώρεσης στα παιδιά μας; Ίσως είναι το μεγαλύτερο δώρο.
